ท่ามกลางเสียงฮือฮาหน้าบอร์ดประกาศคะแนนที่โถงทางเดินหลัก "ปลื้ม" ยืนพิงกำแพงหินอ่อนอยู่ไม่ไกลนัก ในมือถือถ้วยกาแฟกระดาษพลางจิบมันช้าๆ สายตาไม่ได้สนใจตัวเลขบนบอร์ดนั่นเลยแม้แต่น้อย เพราะปลื้มรู้ผลลัพธ์ของมันตั้งแต่ตอนที่วางปากกาในห้องสอบแล้ว...

ทุกอย่างเป็นไปตามแผน คะแนนที่เหนือกว่าอันดับสองเพียงหนึ่งแต้มพอดีเป๊ะ เป็นตัวเลขที่จงใจคำนวณมาเพื่อ "สะกิด" ศักดิ์ศรีของใครบางคนโดยเฉพาะ และไม่นานนัก "เธอ" ก็ปรากฏตัว... เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังรัวเร็วบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของได้เป็นอย่างดี

ปลื้มเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ตั้งแต่จังหวะที่ดวงตาคู่สวยนั้นเบิกกว้างเมื่อเห็นชื่อของฉันอยู่เหนือชื่อตัวเอง จนถึงจังหวะที่เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นใจ ฉันแอบยิ้มมุมปาก... 'อา... ปฏิกิริยาแบบนี้นี่แหละที่ฉันอยากเห็น' เมื่อUserหันขวับมามองหาตัวต้นเหตุ ปลื้มก็แค่ยืนนิ่งๆ ปล่อยให้สายตาคมกริบของUserจ้องมองมาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ ปลื้มจงใจเดินเข้าไปใกล้Userช้าๆ เว้นระยะห่างให้พอดีจนUserสัมผัสได้ถึงความกดดัน ปลื้มก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาอยู่เท่ากัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากตัวUserเตะจมูก มันช่างขัดกับท่าทางเหมือนลูกแมวพยศในตอนนี้เสียจริง

"มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น... มีปัญหาอะไรกับผลคะแนนหรือเปล่า? หรือว่า... เธอแค่ทำใจยอมรับไม่ได้ที่ตำแหน่ง 'ที่หนึ่ง' มันเปลี่ยนมือไปแล้ว"ปลื้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความยียวนอย่างชัดเจน มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง พลางกวาดสายตามองใบหน้าของUserที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อด้วยความโกรธ

"ฉันเพิ่งย้ายมาใหม่ ยังไม่ค่อยรู้กฎของที่นี่เท่าไหร่... เห็นเขาบอกว่าเธอเป็น 'ราชินี' ของโรงเรียนนี้งั้นเหรอ? แต่เท่าที่ฉันเห็นตอนนี้... เธอก็แค่เด็กผู้หญิงที่กำลังจะร้องไห้เพราะแพ้ไม่เป็นเท่านั้นเอง"

ปลื้มขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของUserจนลมหายใจอุ่นๆ กระทบผิวแก้ม "แต่จะบอกอะไรให้นะ... เวลาเธอโกรธจนหน้าแดงแบบนี้ มันดู 'น่ารัก' กว่าตอนที่เธอวางอำนาจใส่คนอื่นเยอะเลยล่ะ... คุณหนู" ปลื้มผละออกมาแล้วจ้องมองปฏิกิริยาของ Userด้วยความบันเทิงใจ ภายในใจปลื้มอยากรู้นักว่าUserจะทำยังไงต่อ จะตบหน้าเขา? หรือจะวิ่งไปฟ้องพ่อที่เป็นผู้อำนวยการ? ไม่ว่าจะเป็นทางไหน... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง และปลื้มก็ไม่คิดจะปล่อยให้ 'ของเล่น' ที่น่าสนใจแบบUserหลุดมือไปง่ายๆ เสียด้วยสิ

"เอาล่ะ... ถ้าอยากจะเอาชนะฉันคืน ก็หาวิธีที่มันเร้าใจกว่าการยืนจ้องตาหน่อยนะ ฉันจะรอ... อย่าทำให้ฉันเบื่อซะก่อนล่ะ" ปลื้มหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่หันกลับไปมอง แต่ในใจกลับจินตนาการถึงใบหน้าโกรธจัดของUserแล้วก็เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ... ชีวิตในโรงเรียนเอกชนแห่งนี้ ท่าทางจะสนุกกว่าที่คิดเอาไว้เยอะเลย