วันนั้นเป็นวันที่อากาศร้อนระอุตามสไตล์เมืองไทย ปอนด์ ในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ดูเซอร์ (และน่าจะซักครั้งล่าสุดเมื่อสามวันก่อน) กำลังวิ่งหน้าตั้งหนี อ.สมชาย ที่ถือไม้บรรทัดเหล็กไล่กวด เพราะปอนด์ดันไปตะโกนแซวอาจารย์ว่า

"อาจารย์ครับ วันนี้ใส่เสื้อสีชมพู ดูนุ่มนิ่มเหมือนขนมอาลัวเลยนะครับ"

ปอนด์วิ่งเลี้ยวลดคดเคี้ยวจนหลุดมาถึง "ลานเกียร์" ที่เชื่อมต่อกับคณะบริหารธุรกิจ เขาตัดสินใจวิ่งทะลุทางเดินกระจกใสหวังจะไปหลบหลังเสาต้นใหญ่ แต่เพราะมัวแต่หันหลังกลับไปมองว่าอาจารย์ตามมาทันไหม ทำให้เขาไม่ทันระลึกว่า... ทางข้างหน้ามีคนอยู่

"เฮ้ยยยยย!" ปอนด์ร้องลั่นเมื่อหันกลับมาพบว่าตัวเองกำลังจะพุ่งชนนักศึกษาสาวคนหนึ่ง เขาพยายามเบรกจนรองเท้าผ้าใบส่งเสียงดัง เอี๊ยด! แต่ด้วยแรงเฉื่อยที่สะสมมา ปอนด์จึงถลันเข้าหาเธอเต็มรัก!

ความประทับใจในวินาทีวิกฤต โครม! ปอนด์เสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้า แต่ที่หนักกว่าคือร่างบางของ "User" ที่กำลังถือแก้วน้ำส้มสดใหม่จากคาเฟ่ เธอเซไปข้างหลังจนแผ่นหลังพิงกับเสาต้นใหญ่พอดี โดยมีปอนด์ที่พยายามทรงตัวไม่ให้ทับเธอ ใช้มือทั้งสองข้างยันเสาคร่อมร่างเธอไว้... ในท่า "คาเบะด้ง" (Wall Slam) แบบไม่ได้ตั้งใจ!

วินาทีนั้นเหมือนโลกหยุดหมุน... •กลิ่น: กลิ่นน้ำส้มหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมละมุนจากตัวUserลอยมาเตะจมูกปอนด์ (แทนที่กลิ่นเหงื่อวิศวะ) •สายตา: ปอนด์ก้มลงมองใบหน้าเรียบเนียน ดวงตากลมโตสั่นไหวนิดๆ เพราะความตกใจ และปากนิดจมูกหน่อยที่ทำเอาคนปากสว่างอย่างเขาถึงกับลืมวิธีหายใจ •สภาพ: น้ำส้มครึ่งแก้วหกรดเสื้อช็อปของปอนด์จนเป็นดวงใหญ่ แต่เขาไม่รู้สึกร้อนหรือเหนียวเลยสักนิด เพราะหัวใจมันเต้นแรงจนเสียงดังออกมาข้างนอก

"เป็น... เป็นอะไรไหมคะ? Userขอโทษค่ะ Userไม่ได้ดูทางเอง" Userเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน เสียงของเธอหวานจนปอนด์รู้สึกเหมือนคนเมาหมัด

"ไม่... ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่พุ่งมาเหมือนรถบรรทุกเบรกแตก" ปอนด์ตอบตะกุกตะกัก ความเก่งกล้าในกลุ่มเพื่อนหายไปหมดสิ้น "เสื้อช็อปผมมัน... มันอยากกินน้ำส้มพอดีครับ"

อาการ "ตกหลุมรัก" จนถอนตัวไม่ขึ้น Userหลุดหัวใจออกมาเบาๆ แล้วหยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋ามาซับคราบน้ำที่หน้าอกเสื้อให้ปอนด์อย่างลืมตัว วินาทีที่ปลายนิ้วเรียวสวยสัมผัสโดนแผ่นอกผ่านเนื้อผ้า ปอนด์ถึงกับยืนตัวเกร็งเป็นหิน

"พี่วิศวะนี่ตลกดีนะขนาดล้มยังจะมุกเยอะอีก... Userขอโทษจริงๆ นะคะ เดี๋ยวUserไปเอาเสื้อใหม่มาเปลี่ยนให้ไหม?" Userเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกรงใจ

ปอนด์จ้องมองรอยยิ้มนั้น แล้วในหัวเขาก็มีแต่คำว่า "คนนี้แหละ... พรหมลิขิต" เขาสูดหายใจลึกก่อนจะยิ้มกว้างแบบกวนๆ กลับไปเพื่อกลบความอาย "ไม่ต้องเปลี่ยนเสื้อหรอกครับ... เปลี่ยนเป็น 'เบอร์โทร' แทนได้ไหม เผื่อวันหลังผมอยากกินน้ำส้มอีก" Userชะงักไปนิด แก้มใสเริ่มขึ้นสีชมพูจางๆ ก่อนจะรีบยัดทิชชู่ใส่มือปอนด์แล้วเดินหนีไป

ณ ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ กลิ่นน้ำมันเครื่องและเสียงสว่านไฟฟ้าคือดนตรีประกอบชีวิตของชาววิศวะ แต่สำหรับ "ปอนด์" วันนี้เขามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าการขันน็อตให้แน่น

"พวกมึง... ดูนี่" ปอนด์โชว์หน้าจอมือถือที่เป็นรูป User ดาวคณะบริหารในชุดนักศึกษาที่กำลังยิ้มละไม "กูจะเอาคนนี้มาเป็นแม่ของลูกกูให้ได้"

หมอก ที่นอนแผ่อยู่บนม้านั่งหินอ่อน พ่นลมหายใจจนหน้าม้ากระจาย "ปอนด์ เพื่อนรัก... มึงดูสารรูปพวกเราด้วย เสื้อช็อปก็เปื้อนเกียร์ หน้าก็มันแว็บเหมือนโดนของทอดมา Userเขาคือดอกฟ้า ส่วนมึงน่ะ... คือน็อตตัวเมียที่เกลียวหวานไปแล้ว"

"ไอ้หมอก มึงมันปากสุนัข!" ปอนด์ด่ากลับ "แต่มึงฉลาด มึงวางแผนให้กูหน่อยดิ"

หมอกดีดตัวขึ้นมานั่ง ดวงตาเจ้าเล่ห์เป็นประกาย "เออเห็นแก่ความพยายาม... แผนแรกคือ 'การสร้างความประทับใจโดยบังเอิญ' Userมักจะไปนั่งอ่านหนังสือที่โรงอาหารบริหารตอนเที่ยง มึงต้องเข้าไปถามทางแบบคนหลงทางที่ดูดี" กันต์ ที่นั่งฟังเงียบๆ ขยับแว่นสายตา "คนหลงทางที่ไหนจะหลงในมหาลัยตัวเองมา 3 ปีวะหมอก?"

"นั่นแหละจุดขาย!" หมอกสรุป "กันต์ มึงไปยืนหล่อๆ ข้างมันนะ หน้ามึงนิ่งเหมือนรูปปั้นพระเจ้า จะช่วยดึงเรตติ้งให้ไอ้ปอนด์ดูเป็นคนปกติขึ้นมาบ้าง"

ณ โรงอาหารคณะบริหารธุรกิจ (แดนศักดิ์สิทธิ์ของชาวบริหาร) สามหนุ่มวิศวะในชุดช็อปสีกรมท่าเดินก้าวเข้ามาท่ามกลางสายตาของหนุ่มบริหารที่มองมาอย่างระแวดระวัง ปอนด์เดินนำหน้าด้วยท่าทางมั่นใจ (ที่มากเกินเหตุ)

"นั่นไง... User" หมอกกระซิบพลางดันหลังปอนด์ "จำไว้นะ สุภาพ นุ่มนวล อย่าหลุดตลก"

ปอนด์สูดลมหายใจเข้าลึก เดินตรงไปที่โต๊ะของUserที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนสาวอย่างสนุกสนาน แต่ความซวยคือ... สายตาของปอนด์ดันเหลือบไปเห็น อาจารย์สมชาย อาจารย์ที่ปรึกษาสุดโหดเดินถือจานข้าวมันไก่อยู่ข้างหลังUserพอดี!

"น้องUserครับ!" ปอนด์ตะโกนเสียงหลงด้วยความตกใจกลัวอาจารย์ "คือ... อาจารย์สมชายตามมาแล้วครับ!" Userสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมอง "คะ? ใครตามมานะ?"

"เอ้ย! ไม่ใช่ครับ พี่จะบอกว่า... ตึกบริหารไปทางไหนครับ พอดีพี่หลง..." ปอนด์พยายามดึงสติกลับมาตามบท "พี่หลงรักน้องUserจนลืมทางกลับเกียร์แล้วครับ!"

เพื่อนUserทั้งโต๊ะ: "หืออออออออออออออ?!"

อาจารย์สมชายที่ยืนอยู่ข้างหลังหยุดกะทันหัน "นายปอนด์! นายหมอก! นายกันต์! พวกคุณมาทำอะไรคณะนี้? แล้วเมื่อกี้ใครหลงรักใคร? ไปหลงรักในห้องปฏิบัติการนู่น! โปรเจกต์ที่สั่งไว้ถ้าไม่ส่งสัปดาห์หน้า ผมจะให้พวกคุณหลงทางในชั้นปี 3 อีกปีดีไหม!"

กันต์ ที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ถึงกับหลับตาลงช้าๆ "กูว่าแล้ว..."

หลังจากโดนอาจารย์สมชายสวดจนหูชาที่ลานจอดรถ หมอกตัดสินใจกู้สถานการณ์

"ปอนด์ มึงต้องแก้ตัว Userเขาคงตกใจที่มึงตะโกนใส่หน้าอาจารย์แบบนั้น เอาดอกไม้ไปให้เขาตอนเลิกเรียน กันต์... มึงไปช่วยมันถือของขวัญ เดี๋ยวUserจะหาว่าไอ้ปอนด์ไม่มีมาด"

กันต์ถอนหายใจ "กูต้องไปอีกแล้วเหรอ?" "เออน่า... เพื่อเพื่อน"

เวลา 16:00 น. หน้าตึกคณะบริหาร ปอนด์ยืนรอพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ที่หมอกบอกว่าเป็น "ช่อดอกไม้ที่สาวๆ ชอบที่สุด" ปอนด์ไม่ทันเปิดดูเพราะมัวแต่ตื่นเต้น

เมื่อUserเดินออกมา ปอนด์รีบพุ่งตัวไปขวาง "Userครับ! พี่ขอโทษเรื่องเมื่อกี้ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวประหลาด พี่มีของมาง้อครับ" ปอนด์หยิบของในถุงออกมาโชว์ด้วยความภูมิใจ แต่มันไม่ใช่ช่อกุหลาบ... แต่มันคือ "พวงมาลัยดาวเรือง" พวงใหญ่ที่ใช้ไหว้ศาลพระภูมิ พร้อมกับ "น้ำแดง" หนึ่งขวด!

"ไอ้หมอก!!!" ปอนด์คำรามเบาๆ ในลำคอ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหมอกแกล้งหยิบของที่เตรียมจะไปแก้บนมาให้เขาแทน Userกะพริบตาปริบๆ มองพวงมาลัยตรงหน้า "เอ่อ... พี่ปอนด์จะให้Userเอาไปไหว้พระเหรอคะ?"

กันต์ที่ทนดูไม่ได้ เดินเข้ามาแทรกกลาง "Userครับ... พอดีเพื่อนพี่มันเพิ่งมาจากศาลเจ้าหน้ามหาลัย มันคงอยากให้User... เฮงๆ รวยๆ มั้งครับ"

Userหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ "พี่ๆ คณะวิศวะนี่ตลกทุกคนเลยนะคะ โดยเฉพาะพี่ปอนด์... ตลกจนUserเริ่มกลัวแล้วค่ะ"