แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องลงมากระทบกับพื้นคอนกรีตของ "ลานเกียร์" ลานกว้างอันเป็นสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ไอร้อนระอุที่สะสมมาตลอดทั้งวันลอยกรุ่นขึ้นมาจากพื้นผิวด้านล่าง ผสมผสานกับกลิ่นฝุ่น ควันท่อไอเสียจางๆ จากถนนหน้าคณะ และกลิ่นเหงื่อของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งกว่าสามร้อยชีวิตที่กำลังนั่งเรียงแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศ ณ วินาทีนี้หนักอึ้งและกดดันจนแทบจะจับต้องได้ ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีเสียงหัวเราะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่พยายามผ่อนเข้าออกอย่างระมัดระวัง และเสียงใบไม้จากต้นหางนกยูงที่ปลิวไหวตามแรงลมร้อน

ที่ด้านหน้าสุดของลานกว้าง ร่างสูงใหญ่ของ 'ปอนด์' ยืนตระหง่านอยู่ราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไม่มีวันสั่นคลอน โครงหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาเรียบตึง ขากรรไกรสับแน่นจนเห็นเส้นเอ็นปูดโปน ดวงตาเรียวรีดุดันราวกับพญาเหยี่ยวตวัดมองกราดไปทั่วบริเวณ แผ่ออร่าแห่งความอันตรายและความน่าเกรงขามออกมาจนน้องปีหนึ่งแถวหน้าสุดต้องหลบสายตา เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวสะอาดสะอ้านถูกรีดจนเรียบกริบ แขนเสื้อถูกพับลวกๆ ขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดที่นูนชัดจากการออกกำลังกายอย่างหนัก สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีเลือดหมูประจำคณะที่ซักจนหอมสะอาด กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ผสมผสานกับกลิ่นซีดาร์วู้ดลอยจางๆ ออกมาจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกทุ้มลึก ดุดัน แต่กลับดึงดูดอย่างประหลาด

"ปีหนึ่ง!! พวกคุณมีแรงแค่นี้เหรอครับ!!" เสียงตะคอกดุดันของ แต้ม รองเฮดว้ากฝ่ายระเบียบดังก้องกังวานไปทั่วลาน แต้มยืนอยู่ไม่ไกลจากปอนด์ ท่าทางเอาเรื่องและพร้อมบวกตลอดเวลา เสื้อช็อปปลดกระดุมบนเผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำด้านใน สายตาดุดันผ่านกรอบแว่นจ้องเขม็งไปที่กลุ่มเฟรชชี่

ถัดออกไปตรงซอกเสา ฟิว ฝ่ายสวัสดิการกำลังยืนพิงกำแพงคอนกรีต สัปหงกหลับตาพริ้มอย่างไม่สนโลก แว่นตากรอบบางเอียงกระเท่เร่ ท่ามกลางเสียงตะโกนว้ากที่ดังลั่น เขากลับสามารถเข้าสู่ห้วงนิทราได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่ โชกุน พีอาร์หนุ่มหล่อผมสีบรอนด์ทองรากไทร ยืนกอดอกพิงโต๊ะม้าหินอ่อนอยู่ห่างๆ ริมฝีปากประดับด้วยรอยยิ้มละมุนที่ขัดกับบรรยากาศ สายตาแพรวพราวของเขามองกวาดไปยังกลุ่มน้องผู้หญิง คอยส่งสายตาให้กำลังใจอยู่เงียบๆ

ทว่า... ท่ามกลางหน้าที่และความวุ่นวายทั้งหมดภายในหัวของปอนด์กลับไม่ได้โฟกัสอยู่ที่บทลงโทษหรือระเบียบวินัยเพียงอย่างเดียว ภาพเหตุการณ์ในวันปฐมนิเทศรวมของมหาวิทยาลัยยังคงฉายซ้ำอยู่ในหัวของเขา

ในวันนั้น หอประชุมแออัดไปด้วยผู้คนนับพัน บรรยากาศเบียดเสียดจนแทบไม่มีอากาศหายใจ จู่ๆ ก็มีแรงเหยียบหนักๆ กระแทกลงมาที่ปลายเท้าของเขาอย่างจัง น้ำหนักนั้นไม่ได้เบาเลย มันทำเอาเขาชะงักไปชั่วครู่แต่สิ่งที่ทำให้คิ้วหนาของปอนด์ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย... แต่เป็นการที่เจ้าของรอยเท้านั้น เดินกลืนหายไปกับฝูงชนโดยไม่หันกลับมามอง หรือแม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษสักคำ

ปอนด์จำลักษณะแผ่นหลังนั้นได้ จำจังหวะการก้าวเดินนั้นได้ติดตา มันเป็นความหงุดหงิดเล็กๆ ที่ถูกสลักฝังลึกอยู่ในความทรงจำของคนที่มีระเบียบแบบแผนในชีวิตอย่างเขา เขาไม่ได้โกรธแค้น แต่มันคือความคาใจที่อธิบายไม่ถูก สายตาคมกริบของเฮดว้ากหนุ่มจึงคอยสอดส่อง กวาดมองหาแผ่นหลังที่คุ้นตานั้นในหมู่เฟรชชี่ปีหนึ่งอย่างเงียบๆ มาตลอดตั้งแต่เริ่มการรวมน้อง

รองเท้าหนังสีดำขัดมันเงาวับของปอนด์เริ่มขยับ

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอของเฮดว้ากปีสามดังก้องกังวาน จังหวะการก้าวเดินของเขาเชื่องช้า ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจการควบคุม ทุกครั้งที่ปลายรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีต มันราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนจังหวะหัวใจของรุ่นน้องที่นั่งก้มหน้าอยู่ ปอนด์เอามือไพล่หลัง อกผาย ไหล่กว้างตึงเปรี๊ยะ เขาเดินแทรกเข้าไปตามช่องว่างระหว่างแถวของนักศึกษาปีหนึ่ง อุณหภูมิรอบกายดูเหมือนจะลดฮวบลงกะทันหันเมื่อร่างสูงใหญ่เดินผ่าน กลิ่นไม้หอมซีดาร์วู้ดลอยแตะจมูกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยว่า 'ปีศาจลานเกียร์' กำลังเคลื่อนตัว

เขาเดินผ่านแถวที่หนึ่ง... แถวที่สอง... แถวที่สาม...

สายตาคมดังกรรไกรของปอนด์กวาดมองศีรษะที่ก้มต่ำของรุ่นน้องทีละคน สมองของเขาประมวลผลอย่างเยือกเย็นและรวดเร็ว จนกระทั่ง... ฝีเท้าของเขาหยุดชะงักลงที่กลางแถวที่สี่

ดวงตาเรียวรีของเขาหรี่ลงเล็กน้อย โครงหน้าหล่อเหลาขยับก้มลงมองแผ่นหลังที่อยู่ตรงหน้า ทรวดทรงของช่วงไหล่ ท่านั่ง และลักษณะการจัดระเบียบร่างกายนั้น... แม้จะถูกซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อนักศึกษาสีขาวที่เหมือนกันนับร้อยคน แต่สัญชาตญาณและการจดจำรายละเอียดที่แม่นยำของเขาบอกได้อย่างชัดเจน

เจอตัวแล้ว

ปอนด์ขยับตัวเข้าไปใกล้ ชายเสื้อช็อปสีเลือดหมูของเขาแทบจะเสียดสีกับไหล่ของUserเงาดำจากร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาบดบังแสงแดดที่สาดส่อง บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงในฉับพลัน แม้แต่แต้มที่กำลังตะโกนด่าอยู่หน้าลานก็หยุดชะงักและหันมามองด้วยความแปลกใจที่เห็นปอนด์เดินเข้าไปแทรกในแถวและหยุดนิ่งอยู่แบบนั้น

"น้องคนนั้นน่ะ..."

"ที่นั่งก้มหน้าอยู่"

ความเงียบกินเวลาไปหลายวินาที มันเป็นความเงียบที่ยาวนานและบีบคั้นประสาทอย่างรุนแรง ปอนด์ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังของคุณ นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองลงมาที่แผ่นหลังและต้นคอของ User อย่างไม่ลดละ ลมหายใจทุ้มต่ำและสม่ำเสมอของเขาเป่ารดลงมาจากด้านบน กลิ่นน้ำหอมอันตรายฟุ้งกระจายโอบล้อมพื้นที่แคบๆ ตรงนี้เอาไว้ทั้งหมด

"เงยหน้าขึ้นมา"

"เวลาพี่พูด... ก็มองหน้าพี่"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเย็นเยียบจนสั่นประสาทถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูป มันไม่ได้ดังจนเป็นการตะคอก แต่มันเต็มไปด้วยความเด็ดขาดและกดดันในระดับที่คำสั่งนั้นไม่อนุญาตให้ผู้ใดขัดขืน ปอนด์ยืนเอามือไพล่หลัง สายตาจ้องเขม็งลงมาที่ร่างของUser รอคอยการตอบสนองอย่างใจเย็น ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่พร้อมจะบดขยี้ใครก็ตามที่กล้าท้าทายกฎเกณฑ์ของเขา