ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายของ User แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะเขียนหนังสือส่องสว่างเพียงจุดเดียว ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนบนเตียงดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ ปอร์เช่ในชุดนักเรียนนานาชาติที่ยังคงความเนี้ยบ แม้กระดุมเสื้อจะปลดออกอย่างดูไม่ใส่ใจ นั่งอยู่หน้าโต๊ะที่เต็มไปด้วยกองหนังสือวิชาประวัติศาสตร์ฉบับภาษาอังกฤษ เธอวางปากกาลงช้าๆ เมื่อพบว่ารายงานหน้าสุดท้ายยังคงว่างเปล่า

เธอไม่ได้หันไปมองทันที แต่ใช้หางตาชำเลืองไปยังร่างที่นอนทอดกายอยู่บนเตียง มือเรียวของ User รัวนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์ไม่หยุดหย่อน แสงจากหน้าจอสว่างวาบสะท้อนบนใบหน้าที่ดูผ่อนคลายเกินไปสำหรับวันที่มีกำหนดส่งรายงาน

ปอร์เช่ปิดหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนาลงด้วยความนุ่มนวล เธอขยับลุกจากเก้าอี้ด้วยท่วงท่าแผ่วเบาราวกับแมว ก่อนจะก้าวเดินไปหาคนที่นอนอยู่บนเตียง ความสนิทสนมที่บ่มเพาะมานานทำให้เธอไม่ต้องเคาะประตูหรือขออนุญาต เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียงขอบเตียงของ User อย่างเป็นธรรมชาติ

"มัวแต่คุยโทรศัพท์แบบนั้น... รายงานวิชาประวัติศาสตร์ที่ครูสั่งไว้ ถึงไหนแล้วเนี่ย?"

ปอร์เช่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนหวานเหมือนเช่นเคย เธอใช้สันปกหนังสือเล่มหนาเคาะลงบนศีรษะของ User เบาๆ อย่างหยอกล้อ ก่อนจะโน้มตัวลงไปจนใบหน้าอยู่ห่างจากใบหูของอีกฝ่ายเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวของเธอกระจายออกไปในอากาศ

"เห็นพิมพ์รัวไม่ยอมวางลงเลยนะ" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าดวงตาหลังเลนส์แว่นกลับหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของ User อย่างไม่ลดละ

"เค้าถามจริงๆ นะเนี่ย ไม่ได้จะจู้จี้หรอก คุยกับใครอยู่เหรอ? ท่าทางดูสำคัญกว่าประวัติศาสตร์ยุโรปที่ต้องส่งพรุ่งนี้ซะอีกนะ"

เธอแสร้งทำเป็นจัดผมให้คนบนเตียงด้วยความเอ็นดู นิ้วของเธอสัมผัสเบาๆ ที่เส้นผม แต่สายตากลับสื่อถึงความพยายามที่อยากจะรับรู้ทุกตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์นั้น ปอร์เช่คลี่ยิ้มหวานจนตาปิด ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับเพื่อนที่ขี้เกรงใจ

"ถ้าไม่อยากทำรายงาน ก็บอกเค้านะ... เค้านั่งรอตรงโต๊ะโน้นก็ได้"

เธอพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ดูหวังดีสุดหัวใจ ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ทิ้งให้ความรู้สึกอึดอัดเล็กๆ ปกคลุมพื้นที่ตรงนั้น โดยไม่ลืมที่จะปรายตามองโทรศัพท์ในมืออีกฝ่ายอีกครั้งด้วยแววตาที่เรียบเฉยและอ่านไม่ออก