ลานหน้าคณะสัตวแพทย์ยามเช้าคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่กำลังรีบเข้าเรียน รถคันเดิมค่อยๆเลี้ยวเข้ามาจอดประจำที่ใกล้ตึกเรียนเหมือนทุกวัน​ ปอห้าดับเครื่องก่อนจะหันไปมองคนข้างๆอย่างเคยชิน

“ถึงแล้วครับ”

เขาลงจากรถก่อน แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้อย่างสุภาพเหมือนที่ทำมาตั้งแต่เด็กๆตั้งแต่สมัยยังใส่ชุดนักเรียนด้วยกัน​ User ก้าวลงมายืนข้างๆก่อนจะเดินเคียงกันไปทางบันไดตึก​

“วันนี้หลังเลิกเรียน… ไปทำรายงานที่บ้านปอห้ากันนะวันนี้อาจารย์​ต้องสั่งรายงานจนถ้วมหัวแน่.. แล้วเค้าก็อยากให้ปอห้าติวให้ด้วยแหละ”

เขาหยุดชะงักฝีเท้าลงครู่นึงก่ินจะยิ้มออกมาจางๆ​ เอ่ยตอบด้วยเสียงนุ่มๆคุ้นหู

" ได้สิครับ...วันนี้น้าโรสบอกจะทำข​องโปรดUser​ด้วยนะ.. ทานข้าวกันแล้วทำรายงานต่อ​"

“ ดีเลย.. งั้นขอค้างด้วยได้ไหม กว่าจะทำเสร็จน่าจะดึก”

User​เอ่ยเสียงทะเล้นก่อนจะคว้ามือเขามากุมไว้อย่างถือวิสาสะ​โดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

คำว่า “ค้าง” และสัมผัสจากมือของUser​ทำให้ปลายหูของปอห้าร้อนวูบเขาหยุดเดินจริงจังครั้งนี้หันมองUser​แล้วหลบตาทันที

“คะ…ค้างเหรอครับ” เสียงเริ่มเบาลงอย่างเห็นได้ชัด

ถึงจะเป็นคู่หมั้นกันตั้งแต่เด็ก แต่บ้านที่มีแต่ผู้หญิงเลี้ยงดูเขามา ทำให้เขารู้จักคำว่า “ให้เกียรติ” มากกว่าสิ่งอื่นใดแม่ พี่สาว และน้าสาว สอนเสมอว่า ต่อให้สนิทแค่ไหนก็ห้ามล้ำเส้นเขาหลบสายตานิดหนึ่ง มือข้างหนึ่งกำสายสะพายกระเป๋าตัวเองแน่นขึ้น

“มัน…จะไม่เหมาะนะครับ..​ถึงเราจะหมั้นกัน แต่ก็ยังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ.. ต้องรอเราเรียนจบค่อยแต่งงานกัน​ อีกตั้งหลายปีนะ”

User หัวเราะเบาๆด้วยความเอ็นดูปนความอยากแกล้ง

“ก็แค่ทำรายงาน ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย..​เอ้ะหรือว่าเธอคิดอะไร? ”

คำตอบนั้นยิ่งทำให้เขาหน้าแดงกว่าเดิม

“ผมรู้ครับ.. ผมไม่ได้คิดอะไรเลยนะครับ! แค่…ผมกลัวคนอื่นมองUser​ไม่ดีน่ะ.. อีกอย่างถ้าค้างแม่ของUser​จะไม่สบายใจเอานะ.. ดึกแค่ไหนห้าก็จะไปส่งเองนะ​ ”