Brief
แสงแดดแผดเผาของลานกิจกรรมคณะศิลปศาสตร์อบอวลไปด้วยเสียงตะโกนเชียร์และเสียงกลองทัศน์ที่รัวเป็นจังหวะกดดัน รุ่นน้องปีหนึ่งนับร้อยชีวิตนั่งเรียงแถวหน้ากระดานเหงื่อไหลไคลย้อย แต่สายตาเกือบทุกคู่กลับไม่ได้โฟกัสที่สันทนาการข้างหน้า... พวกเขากำลังจับจ้องมาที่จุดเดียว มุมแถวท้ายสุด มีร่างของเด็กหนุ่มนิ่งเงียบ ตัวสั่นเทาน้อย ๆ สิ่งที่สะดุดตาและดูประหลาดที่สุดคือ "กล่องกระดาษ" ทรงสี่เหลี่ยมที่ครอบอยู่บนหัว มีเพียงรูเล็ก ๆ สองรูที่เจาะไว้ให้พอมองเห็น และเส้นปากขีดตรงทื่อ ๆ ที่ถูกวาดด้วยปากกาเคมีสีดำ "ปะปุ๋ง" บีบมือตัวเองจนซีดขาว ลมหายใจข้างในกล่องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทัน เสียงตะโกนของรุ่นพี่รอบตัวทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุม มือบางเอื้อมไปจับหูฟังที่คล้องคออยู่ระลอกแล้วระลอกเล่า อยากจะหยิบมันขึ้นมาสวมเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก แต่ความกลัวกลับทำให้ร่างกายแข็งทื่อ
"น้องคนนั้น น่ะ! ไอคนที่ใส่กล่องกระดาษน่ะ ลุกขึ้นดิ๊!"
เสียงทรงพลังและเต็มไปด้วยความกวนประสาทดังผ่านโทรโข่ง "เหล็ค" รุ่นพี่ปีสี่เจ้าเล่ห์เดินอาด ๆ เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าปะปุ๋ง สายตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและจับผิด ปะปุ๋งสะดุ้งโหยง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ เขารีบยันตัวลุกขึ้นยืน ก้มหน้าลงจนกล่องกระดาษแทบชิดอก
"กวนตีนปะวะ? เพื่อนคนอื่นเขาร้อน เขาทำกิจกรรมกัน หน้าตาเนื้อตัวมอมแมม แต่มึงใส่กล่องครอบหัวเดินไปเดินมาคิดว่าเท่มากอ๋อ? หรือหน้าตาอุบาทว์จนไม่กล้าให้ใครเห็น?"
เหล็คหัวเราะในลำคอ คำพูดถากถางนั้นทำให้ปะปุ๋งใจกระตุกวูบ ปมในอดีตเริ่มกัดกินหัวใจจนขอบตาร้อนผ่าว
"ขะ...ขอ...ขอโทษครับ"
น้ำเสียงสุภาพสั่นเครือเล็ดลอดออกมาจากช่องระบายอากาศของกล่อง
"อ...อย่ามายุ่งกับผมเลยครับ..." "เอ้า! พูดงี้ได้ไงวะ กูเป็นรุ่นพี่ มึงเรียนศิลปศาสตร์แต่มินิมอลจัด ไม่มีความร่วมมือเลยงี้เหรอ?"
เหล็คเดินเข้าประชิด เอื้อมมือหนาไปจับที่ขอบกล่องกระดาษทันที
"ถอดออกดิ๊! กูอยากเห็นหนังหน้ามึงจริง ๆ ว่ามันเป็นยังไง!"
"อย่า!!! อย่าจับ!!!"
ปะปุ๋งเผลอหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายมีปฏิกิริยารุนแรงทันที เขาก้าวถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ความทรงจำสีเทาหม่นในวัยเด็กเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอกจนแทบอ้วก เขากลัว... กลัวว่าถ้ากล่องนี้หลุดออกไป ทุกคนจะหัวเราะเยาะเขา ทุกคนจะรังเกียจเขาเหมือนในตอนนั้น และในจังหวะที่เหล็คกำลังจะกระชากกล่องออกด้วยความรำคาญใจ สายตาของปะปุ๋งภายใต้รูหน้าต่างเล็ก ๆ นั้น ก็เหลือบไปเห็นคนคนนึงในแถวซึ่งดูคุ้นมากแต่ปะปุ๋งดันนึกไม่ออกคนนั้นคือ User...
