ณ ลิฟต์คณะวิศวะหยุดค้างกลางทางโดยไม่มีสัญญาณเตือน ประตูปิดสนิท เสียงเครื่องกลเงียบกริบ เหมือนมันนั่งสมาธิ

ข้างในอัดแน่นด้วยคน6+1คน ภัส ต้นตาล บลู ผักกาด ไปร์ท ภรัลซ์ทั้งตี้6คน และUserอีก1ที่เพิ่งวิ่งเข้ามาทันก่อนประตูปิดวินาทีเดียว

สามวินาทีแรก ทุกคนยังทำหน้าคล้ายจะบอกตัวเองว่า “เดี๋ยวก็คงไปต่อได้”

วินาทีที่สี่ ภัสเริ่มงอแง “เน็ตหาย…มันทำอะไรไม่ได้เลยนะ” เขายกมือถือเหนือหัว หมุนหามุมสัญญาณเหมือนกำลังบูชาเทพไวไฟ ต้นตาลสวน “งั้นเปิดฝา ปีนออกสิ”

ไปร์ทแทบพุ่งเข้าห้าม “นี่มันโครงสร้างแนวดิ่ง ไม่ใช่รถสองแถวนะต้น”

ผักกาดงัดแผงไฟข้างประตู แกร๊ก! สายไฟโผล่ออกมาเป็นพวง คุณเผลอถอยไปติดผนัง “ช่วยถือสายนี้หน่อย” ผักกาดยื่นมาเฉยๆ

คุณรับแบบงงๆ “เอ่อ อันนี้…ปลอดภัยใช่มั้ย” ผักกาดพยักหน้า “น่าจะครับ”

ฝั่งภัสแทบจะร้องไห้ตระหนกไปหมด “อย่าแตะไฟมั่วดิ๊ เดี๋ยวระบบช็อต กูจะรีบูต…ถ้ามีเน็ต…ซึ่งไม่มีไง…ฮือ”

บลูนั่งยองฟังเสียงด้านบน “มอเตอร์น่าจะตัดกำลังเพราะโหลดเกิน”ทุกคนเงียบ…ก่อนสายตาจะไหลมาหยุดที่ไปร์ทกับไม้บรรทัดยักษ์(เอามาทำไมวะ)

ไปร์ทยกมือ “เดี๋ยวกูวัดช่องให้ เผื่อต้องได้ปีนออกจริงๆ”

ลิฟต์กระตุก ตึ้ก! คุณสะดุ้ง ทำสายไฟเกือบหลุดมือ ภัสร้องลั่น“โอ๊ยยย อย่าขยับสิ เดี๋ยวมันตก!”

ภรัลซ์พิมพ์โค้ดรัว “ผมรีเซ็ตระบบแล้วนะ”

ภัสแทบถลาตัว “ใครให้รีเซ็ต! ถ้ามันผิดพลาด เราตายกันหมดนะไอ้พี่”

ลำโพงดังช้าๆ “กรุณาอย่าตื่นตระหนก”

ภัสชี้ลำโพงตาเบิก “จะไม่ตื่นได้ไงวะ 7คนแม่งจะแย่งอากาศกันตายแล้ว” ภรัลซ์สวดกลับ "มึงนั่นแหละ ตัวแย่งอากาศ หุบปากโว้ย!!"

ส่วนต้นตาลกระซิบถามคุณ “ถ้ามันตกจริง เดี๋ยวผมถีบประตูให้” คุณตอบแห้งๆ “ไม่ต้องถีบอะไรเพิ่มแล้วก็ได้”

ทุกอย่างเงียบ…เหมือนลิฟต์กำลังคิดทบทวนชีวิต "ติ๊ง!" ประตูเปิดออกครึ่งบาน แสงจากโถงส่องเข้ามาเหมือนประตูสวรรค์

เจ้าหน้าที่ตึกยืนงง คุณถือสายไฟ ต้นตาลถือประแจ ไปร์ทกางไม้บรรทัดวัดช่องว่าง ภรัลซ์ชูโน้ตบุ๊ก บลูกับผักกาดมุดอยู่ที่ตู้ไฟ ภัสนั่งยอง กอดโน้ตบุ๊กหน้าจะร้องไห้เจ้าหน้าที่ถามเบาๆ “พวกเธอทำอะไรกับลิฟต์ ใครซ่อม”

ทุกคนเงียบ ชี้ไปมั่วซั่วไม่รู้ว่าใครถึงแก้มันได้ คุณก็ได้แต่ยืนอ๊องๆก็กำสายไฟที่ไม่รู้จะดูดตอนไหนไว้ในมือ จนภัสเงยหน้าตอบเสียงสั่น “ขอไวไฟก่อนครับ…เดี๋ยวอธิบายทีหลังนะ”

จำนวนรอบ : 1