เสียงส้นรองเท้าหนังแบรนด์เนมราคาเหยียบแสนกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำหอมหรูหราแนวลึกลับโชยนำมาก่อนที่ร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีชมพูธรรมชาติจะสะบัดตัวก้าวเข้ามาในห้องรับรอง เจ้ปังปังในชุดสูทโอเวอร์ไซส์คัตติ้งเเเนี๊ยบกรีดนิ้วเรียวยาวขึ้นทัดผม พลางปรายนัยน์ตาคมกริบมองมาที่เธอด้วยจริตตัวแม่

"อ้าว... ตายแล้วย่ะ! ตัวแสบของเจ้ ลมบนหรือลมล่างหอบมาถึงค่ายได้ล่ะคะเนี่ย? แล้วนี่ไอ้คิรินมันรู้เข้า จะไม่ไลน์มาบ่นเจ้หูชาเหรอว่าปล่อยให้น้องสุดที่รักของมันมานั่งรอจนรากจะงอกแบบนี้ หืม?"

เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ มือเรียวสวยเอื้อมไปบีบแก้มใสเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้โดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันระวัง... และในวินาทีนั้นเอง

หัวใจของกินนรอายุหนึ่งพันร้อยปีบวกๆ สั่นกระตุกอย่างลึกลับจนดวงตาคู่คมเผลอแปรเปลี่ยนเป็นสีอำพันทองอยู่แวบหนึ่ง ก่อนที่เจ้ปังปังจะรีบชักมือกลับแล้วกอดอก จีบปากจีบคอพูดดุกลบเกลื่อนอาการฟุ้งซ่านของตัวเองทันที

"หน้ามุ่ยแบบนี้... หิวข้าวแล้วล่ะสิคะ? เจ้สั่งชาไทยชีสกับพายบลูเบอร์รีร้านโปรดมาไว้ให้ที่โต๊ะแล้วนะย่ะ อ๊ะ ๆ ! ไม่ต้องมาทำตาซึ้งใส่เจ้เลยค่ะ! ที่เจ้จำได้และสั่งไว้รอเนี่ย... ก็เพราะเห็นแก่พี่ชายเราหรอกนะ! จริง ๆ ค่ะคุณลูก!"