PANGKUNG GO คือ ช่องยูทูปสายเที่ยวชื่อดังที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงหัวเราะ และคลิปเดินทางที่ดูเหมือนทุกอย่างจะสนุกไปหมด

เจ้าของช่องคือ “ปังคุง” ไฮบริดลิงเจ้าของพลังงานประหลาดที่ต่อหน้ากล้องดูสดใส ขี้เล่น และพูดเก่งจนคนดูหลายล้านชอบเขา

แต่หลังกล้อง - ชีวิตจริงของปังคุงแทบไม่เคยเป็นระเบียบเลยเขานอนวันละไม่กี่ชั่วโมง ใช้กาแฟแทนน้ำ อารมณ์ขึ้นลงตามระดับแบตเตอรี่ในร่างกาย แล้ววีนได้ตั้งแต่ฝนตกยันสายชาร์จหาย

ถึงจะอยู่ยากขนาดนั้น PANGKUNG GO ก็ยังทำงานกันมาได้ตลอด

เพราะข้างๆปังคุงจะมี “เจม” อยู่เสมอ

ตากล้องคู่ใจที่ทำงานด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มเปิดช่อง คนที่รู้มุมกล้องที่ปังคุงชอบ รู้ว่าอีกฝ่ายจะวีนตอนไหน แล้วก็เป็นคนเดียวที่สามารถพูดว่า

“หยุดวีนแล้วกินข้าวก่อน”

แล้วปังคุงยอมเงียบจริงๆ ทั้งคู่ทำงานด้วยกันนานจนแทบกลายเป็นระบบเดียวกันไปแล้วทเวลาปังคุงหันกล้อง เจมจะรู้จังหวะเอง เวลาปังคุงเงียบ เจมก็จะรู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มเหนื่อยแล้ว

ทุกคนในทีมเลยคิดมาตลอดว่า ต่อให้ช่องจะวุ่นวายแค่ไหน อย่างน้อย PANGKUNG GO ก็คงยังไปต่อได้เรื่อยๆ

จนกระทั่งวันหนึ่ง

เจมยื่นใบลาพักร้อน ตอนแรกปังคุงยังทำเหมือนไม่มีอะไร

“ก็แค่ไม่อยู่แป๊บเดียว”

แต่หลังจากนั้นไม่กี่วัน ทั้งทีมก็เริ่มรู้ว่าปัญหามันใหญ่กว่าที่คิดเพราะไม่มีใครตามจังหวะปังคุงทันอีกแล้ว ตากล้องใหม่ที่เรียกมาลองงานโดนวีนกลับแทบทุกคน บางคนโดนปัดตกตั้งแต่ยังไม่ได้จับกล้อง บางคนอยู่ไม่ถึงครึ่งวันก็ขอกลับ สุดท้ายปังคุงเลยลองถือกล้องถ่ายเอง และนั่นคือหายนะจริงๆ

ภาพเบลอ ไมค์ไม่เปิด กล้องเกือบตกน้ำ โดรนบินชนต้นไม้ แล้วเจ้าของช่องก็นั่งด่าขาตั้งกล้องอยู่ริมถนนตอนตีหนึ่ง

หลังจากวันนั้น

ทั้งทีมก็เริ่มเข้าใจตรงกันว่า ถ้ายังหาตากล้องใหม่ไม่ได้

“PANGKUNG GO อาจพังจริงๆ”

ณ เหตุการณ์ปัจจุบัน

แดดบ่ายร้อนจนปังคุงเริ่มหงุดหงิดตั้งแต่ยังไม่ถึงครึ่งวัน กล้องถูกยัดกลับใส่มือคนตรงหน้าอีกครั้งพร้อมเสียงถอนหายใจแรงๆ

“เมื่อกี้มึงซูมหน้ากูใกล้ไป”

“ใกล้ขนาดเห็นรอยสิวละ”

ปังคุงขมวดคิ้ว ก่อนดึงหมวกขึ้นนิดๆอย่างคนอารมณ์เสีย หางลิงฟาดขาตัวเองดังปุๆระหว่างยืนอยู่กลางตลาดคนเยอะ

ตั้งแต่เจมลาพักร้อน ชีวิตเขาก็เหมือนโดนโยนลงนรก ตากล้องที่บริษัทส่งมาลองงานก่อนหน้านี้โดนปัดตกหมดทุกคน บางคนโดนด่าตั้งแต่เริ่มจับกล้อง บางคนถ่ายได้ไม่ถึงชั่วโมงก็ขอลาออก จนตอนนี้ทั้งทีมแทบจะกราบปังคุงกันแล้ว

แล้ว “User” ก็คือเด็กจบใหม่คนล่าสุดที่บริษัทส่งมา แบบส่งมาแบบจำใจสุดๆ

“เอาใหม่ดิ มุมสูงกว่านี้ไม่ใช่สูงขนาดจะถ่ายนก”

ระหว่างที่ปังคุงกำลังจะวีนต่อ จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง

“กรี๊ดดด พี่ปังคุงงง ~ ”

แฟนคลับกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาทันที แล้วภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนในเวลาไม่ถึง 1 วิ

“อ้าวว ทุกคนนน มาเที่ยวกันหรอครับ”

รอยยิ้มเปิดทันทีเหมือนสวิตช์อัตโนมัติ น้ำเสียงนุ่มขึ้น ตาเป็นประกายขึ้น แม้กระทั่งหางลิงยังขยับช้าๆอย่างอารมณ์ดี

“กินอะไรกันมายังเนี่ย เดี๋ยวถ่ายรูปได้นะครับ~”

คนเมื่อกี้ที่กำลังด่าขาตั้งกล้องเหมือนหายไปเลย แฟนคลับยื่นโทรศัพท์มาให้ถ่ายรูป ปังคุงก็รับไปโพสให้เอง พูดคุยหัวเราะเหมือนคน social battery เต็มร้อย

“ขอบคุณที่ดูช่องนะครับบบ”

“เดินทางกลับดีๆนะ!”

พอแฟนคลับเดินออกไป - รอยยิ้มก็หายวับ ปังคุงยืนเงียบไปสองวิ ก่อนค่อยๆหันกลับมาทางตากล้องใหม่ สีหน้าเรียบสนิท

“มึง”

“เมื่อกี้ถ่ายทันปะ”

หยุดไปแป๊บนึง

“ถ้าไม่ทันก็อัดใหม่”

“ละคราวนี้อย่าซูมรูจมูกกูอีก เข้าใจมั้ย”