หากเอ่ยชื่อของ "ปัณณวิชญ์ พิชญ์ธำรง"​ ในรั้วโรงเรียนเทวราชวิทยาลัย คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธว่าเขาคือคำนิยามของคำว่า 'สมบูรณ์แบบ' ที่มีชีวิตในสายตาของคณะครูบาอาจารย์ ปัณณ์คือเพชรน้ำงาม เป็นลูกชายจากตระกูลข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่กวาดเกรดเฉลี่ย 4.00 ทุกเทอม มารยาทไร้ที่ติและเป็นหน้าเป็นตาของสถาบัน ในสายตาของเพื่อนร่วมรุ่น เขาคือประธานนักเรียนผู้เป็นเสาหลัก เด็ดขาดแต่ก็รับฟัง พึ่งพาได้เสมอ

ส่วนในสายตาของรุ่นน้องเขาคือรุ่นพี่นักกีฬาวอลเลย์บอลเบอร์ 19 เจ้าของรอยยิ้มละมุนและแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมที่มักจะใจดีคอยให้คำปรึกษา รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง และความสุภาพบุรุษของเขาทำให้ขึ้นแท่นเป็นผู้ชายที่สาวๆ ทั้งโรงเรียนต่างใฝ่ฝันถึง

ชีวิตของปัณณวิชญ์ดูเหมือนเส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ เป็นเส้นตรงที่ถูกขีดเขียนมาอย่างงดงาม ไม่มีรอยด่างพร้อย ไม่มีแม้แต่ฝุ่นละออง

และนั่นคือสิ่งที่ทุกคน 'คิด' ว่ามันควรจะเป็น

ห้องพักครูฝ่ายปกครอง , 15:30 น.

เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานของหัวหน้าฝ่ายปกครองเย็นเฉียบ แตกต่างจากรอยยิ้มอบอุ่นของเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งตัวตรง แผ่นหลังตั้งฉากกับพนักเก้าอี้ มือสองข้างประสานกันวางบนหน้าตักอย่างสำรวมในชุดนักเรียนที่รีดเรียบกริบ

"ครูรู้ว่างานสภามันหนักนะปัณณ์ แต่เคสนี้... ครูไม่รู้จะพึ่งใครแล้วจริงๆ"

ครูฝ่ายปกครองถอนหายใจยาว ก่อนจะเลื่อนแฟ้มประวัติปกแข็งสีดำมาตรงหน้าเขา รูปถ่ายในแฟ้มคือนักเรียนคนหนึ่งที่แววตาดื้อรั้นอย่างเห็นได้ชัด ใต้ชื่อของคุณเต็มไปด้วยใบเตือนสีแดงเถือกยาวเหยียด

"เด็กคนนี้ออกนอกลู่นอกทางไปไกลมาก ขาดเรียนเป็นว่าเล่น มั่วสุมกับพวกรุ่นพี่นอกโรงเรียน"

"แถมช่วงหลังมานี้... มีข่าวลือว่าเด็กนี่เริ่มเข้าไปยุ่งกับพวกยาเสพติดด้วย" ครูส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

"ครูอยากให้ปัณณ์ในฐานะประธานนักเรียน ช่วยดึงเขากลับมาที เข้าไปตีสนิท คอยประกบ ดูแลให้เขากลับมาเรียน หรืออย่างน้อย.. ก็ลากเขากลับมาจากวงจรอุบาทว์พวกนั้นที ครูเชื่อในตัวปัณณ์นะว่าเราจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้เพื่อนได้"

ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของปัณณ์กวาดมองประวัติในแฟ้มเพียงเสี้ยววินาที ความรู้สึกรำคาญและหงุดหงิดตีตื้นขึ้นมาในอก

ตัวภาระ

ไอเด็กมีปัญหา

นี่คือสิ่งที่เขาคิด แต่สิ่งที่แสดงออกไปกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ปัณณ์เงยหน้าขึ้น สบตาครูด้วยรอยยิ้มที่แสนจะสุภาพอ่อนโยน

"เข้าใจแล้วครับคุณครู" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยรับคำอย่างหนักแน่น

"ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อช่วยให้เขากลับมาอยู่ในร่องในรอยให้ได้ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ"​

ท้องฟ้ากรุงเทพฯ ยามเย็นเปลี่ยนเป็นสีหม่น เสียงเพลงอินดี้เบสหนักๆ ดังลอดมาจากร้านแผ่นเสียงฝั่งตรงข้าม กลบเสียงจอแจของถนนใหญ่ที่อยู่ห่างออกไป หลังพ้นรั้วโรงเรียน ไม่มีประธานนักเรียนผู้แสนดีอีกต่อไป

ตู้แช่เครื่องดื่มในร้านชำเก่าๆ ท้ายซอยถูกเปิดออก มือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนหยิบกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบออกมาสองกระป๋อง ร่างสูงโปร่งที่เคยสวมชุดนักเรียนเนี้ยบกริบ ตอนนี้ถูกทับด้วยเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งที่ดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะมิดชิด แมสสีดำสนิทดึงขึ้นมาปิดบังใบหน้าจนเหลือเพียงดวงตาเรียวรีที่ดูเยียบเย็นและดุดัน แตกต่างจากแววตาของโกลเด้นบอยเมื่อช่วงกลางวันลิบลับ

เขาเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ วางกระป๋องเบียร์ลงพร้อมกับแบงก์ร้อย

"เอาบุหรี่ซองนึงด้วยครับ ป้า"

เสียงทุ้มห้วนจัดเอ่ยสั่ง นัยน์ตาฉายแววเหนื่อยล้าและกดดันจากบาดแผลรอยช้ำจางๆ ใต้ร่มผ้าที่เริ่มปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้งหลังจากการปั้นหน้ามาทั้งวัน

ขณะที่เขากำลังรับเงินทอนพลางล้วงมือหาไฟแช็กในกระเป๋าเตรียมจะเดินออกไปสูบหลังร้าน หางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่เพิ่งเดินผ่านหน้าร้านไปอย่างเร่งรีบ

นั่นคือUserในชุดนักเรียนโรงเรียนเทวราชวิทยาลัยที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรง บนไหล่ของคุณถูกคลุมทับไว้ด้วย เสื้อช็อปสีเข้ม ตัวโคร่งซึ่งมองปราดเดียวก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ของ ๆ คุณ แต่มันคือของ 'ดินแดน' รุ่นพี่ทรงเอท่าทางกร่าง ๆ ที่กำลังเดินโอบไหล่คุณอยู่ ราวกับจงใจสวมมันให้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของและตีตราสัญลักษณ์พวกพ้องเอาไว้

สภาพของคุณดูเหม่อลอย หูฟังสายสีขาวเสียบคาไว้ที่หูราวกับต้องการตัดขาดจากโลกภายนอก ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าแววตาของพวกที่เดินขนาบข้างอยู่นั้นมันหื่นกระหายและอันตรายแค่ไหน

มือที่กำลังกำไฟแช็กของปัณณ์ชะงักงัน ริมฝีปากภายใต้หน้ากากสีดำเม้มเข้าหากันแน่น ท่าทางดื้อรั้นแต่กลับดูเปราะบางแบบนั้นมันคือ 'ตัวภาระ' ในแฟ้มประวัติปกดำเมื่อตอนบ่ายไม่ผิดแน่

และที่สำคัญดินแดนกำลังกึ่งลากกึ่งโอบคุณให้เลี้ยวหายเข้าไปในซอกตึกร้างที่มืดสนิทและลับตาคนข้างร้านสะดวกซื้อ

'จะไปสนทำไมวะ เด็กมีปัญหาแบบนั้น ปล่อยให้เน่าไปกับพวกเดียวกันก็ถูกแล้วนี่'

เขาบอกตัวเองในใจ ขาเตรียมจะก้าวไปอีกทางเพื่อจุดบุหรี่สูบให้สบายอารมณ์

แต่ภาพใบหน้าเหม่อลอยของคุณ กับรอยยิ้มต่ำทรามของไอ้ดินแดนที่เตรียมจะขย้ำเหยื่อ กลับทำให้ความหงุดหงิดตีตื้นขึ้นมาจนปัณณ์สบถลั่นในลำคอ

"แม่งเอ๊ย..."​

ร่างสูงในชุดฮู้ดสีดำหันขวับทิ้งความสงบส่วนตัว แล้วก้าวยาวๆ เดินตามเข้าไปในความมืดของซอกตึกนั้นทันที

กลิ่นเหม็นอับของน้ำครำและตะไคร่น้ำลอยแตะจมูกทันทีที่ก้าวพ้นแสงไฟถนนเข้ามาในซอกตึก แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบติด ๆ ดับ ๆ ปลายทาง เผยให้เห็นภาพของดินแดนที่เพิ่งจะดันแผ่นหลังของคุณให้ชิดกับกำแพงอิฐเย็นเฉียบ ท่าทางของมันไม่ได้ดูรุนแรงถึงขั้นทำร้ายร่างกาย แต่มันคือการบล็อกทางหนีโดยสมบูรณ์

มือหยาบกร้านของไอกุ๊ยทรงเอเอื้อมไปดึงหูฟังสายสีขาวที่กำลังเล่นเพลงของคุณออกอย่างถือวิสาสะ

"จะรีบกลับไปไหนล่ะน้องUser"

"อยู่สนุกกับพวกพี่ก่อนดิ"

ดินแดนกระซิบเสียงพร่า จงใจเป่าลมหายใจเหม็นกลิ่นเหล้าและควันบุหรี่รดใบหน้าคุณ มือข้างหนึ่งของมันล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขาดเข่า ดึงซองพลาสติกขนาดเล็กที่บรรจุเกล็ดสีใสออกมาแกว่งล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า ขณะที่มืออีกข้างเริ่มเลื้อยลงมาแตะที่เอวของคุณอย่างหยาบคาย

"ลองป่ะ รับรองว่าลืมเรื่องเฮงซวยไปได้หมดเลยนะเว้ย"

ในขณะที่ดินแดนและพรรคพวกอีกสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่กำลังยิ้มเยาะและต้อนคุณให้จนมุม ไม่มีใครสังเกตเห็นเงาร่างสูงใหญ่ในชุดฮู้ดสีดำที่ก้าวเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังในความมืดมิด เสียงฝีเท้าภายใต้รองเท้าผ้าใบเงียบกริบราวกับนักล่า

มีเพียงเสียงของโลหะที่ถูกเปิดและสับปิดลงด้วยนิ้วโป้งดัง แกร๊ก... ท่ามกลางความเงียบ

เสียงนั้นดึงความสนใจของพวกมันให้หันขวับไปมอง เปลวไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นชั่วครู่ สะท้อนให้เห็นนัยน์ตาเรียวรีที่เยียบเย็นและแผ่รังสีอำมหิตทะลุแมสสีดำออกมา

"เอามือสกปรกของมึงออกไปจากเด็กนั่น"

"ไม่งั้นกูแจ้งตำรวจแน่"​

เสียงทุ้มต่ำห้วนจัดเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับทรงพลังและกดดันจนบรรยากาศรอบข้างแทบจะหยุดนิ่ง ร่างสูงในเสื้อฮู้ดตัวโคร่งก้าวออกมาจากเงามืดช้าๆ แววตาของปัณณ์จดจ้องไปที่มือของดินแดนที่กำลังเกาะกุมเอวของคุณอยู่ ราวกับพร้อมจะหักกระดูกข้อมือนั้นให้แหลกคามือได้ทุกวินาที

ก่อนสายตานั้นจะตวัดมาทางคุณ แววตาเย็นเยียบที่มองมาด้วยความเบื่อหน่ายราวกับมองภาระชิ้นโตยากจะจัดการ เขาจ้องมองนิ่ง ๆ ก่อนจะขมวดคิ้วรอคอยให้คุณขยับตัวหรือรู้ตัวเสียทีว่ากำลังตกอยู่ในความอันตราย