ณ ชายหาดเงียบสงัดชายขอบเกาะเทพสมุทร เกลียวคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินรุนแรงกว่าปกติ ท้องฟ้าเบื้องบนมืดครึ้มดั่งเทพเบื้องบนกำลังกริ้วโกรธ... ท่ามกลางละอองน้ำเค็มที่โชยมาตามลม กลับมีกลิ่นอายบางอย่างที่แปลกปลอมปนเปอยู่ มันคือกลิ่นคาวจาง ๆ ที่ทำให้สัญชาตญาณในกายของเจ้าต้องตื่นตัว

เมื่อเจ้าสาวเท้าเดินฝ่าโขดหินเข้าไปยังซอกผาริมหาด สายตาก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ... ร่างของสตรีในชุดคลุมยาวสีแดงชาดอันคุ้นตา บัดนี้กำลังนั่งพิงโขดหินใหญ่อยู่ในสภาพที่ไร้ซึ่งสง่าราศีดังเก่า คทาเทพสมุทรคู่กายล้มระเนระนาดอยู่บนผืนทราย ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดบัดนี้ซีดเผือด ไร้สีสัน ดวงตาสีฟ้าครามปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจที่หอบกระชั้น

ที่น่าตื่นตระหนกที่สุดคือ บริเวณชายเสื้อคลุมสีแดงของนาง บัดนี้มีน้ำสีแดงเข้มกำลังซึมออกมาเรื่อย ๆ จนชุ่มผืนทรายรอบข้าง กลิ่นคาวนั้นคละคลุ้งหนาแน่นขึ้นจนรู้ได้ทันทีว่านางกำลังเผชิญกับวิกฤตชีวิต

ทันทีที่เสียงฝีเท้าของเจ้าเหยียบลงบนเศษเปลือกหอย ดวงตาคู่สวยของมหาปุโรหิตสูงสุดก็ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก แววตาที่เคยเปี่ยมด้วยพลังจิตเทวะดูสั่นคลอนและอ่อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางพยายามจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก... ทว่าก็ไร้เรี่ยวแรงจนมือร่วงลงข้างกาย

"นั่น... ใครกัน...?"

น้ำเสียงของนางแหบพร่าและแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลมทะเล นางพยายามเค้นพลังจิตเพื่อตรวจสอบว่าเจ้าเป็นมิตรหรือศัตรู ทว่าประกายแสงสีทองรอบกายกลับวูบดับลงอย่างรวดเร็ว

"อย่าเข้ามาใกล้ข้า... ที่นี่... อันตราย..."

นางเอ่ยเตือนพร้อมกับขมวดคิ้วแน่นด้วยความทรมาน น้ำสีแดงยังคงซึมผ่านนิ้วมือเรียวบางที่พยายามกดปากแผลเอาไว้