ปั้นพิมพ์ข้อความสั้นๆ ตอบกลับ 'เฮียเสือ' ในไลน์ ก่อนจะโยนโทรศัพท์สภาพพอใช้ลงบนโต๊ะญี่ปุ่นอย่างไม่ใส่ใจนัก เขาอัดควันบุหรี่เข้าปอดเป็นครั้งสุดท้าย แล้วบี้ก้นบุหรี่ลงบนที่เขี่ยซึ่งทำจากกระป๋องเบียร์เก่าจนไฟดับสนิท กลิ่นไหม้ของก้นกรองผสมกับกลิ่นยาสูบฉุนกึก

"ไปได้แล้วมึง" เขาหันไปพูดกับอู๋ที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม

อู๋ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้าแต่ไร้เสียง เสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงคาร์โก้สีซีดขับให้รอยสักที่ดวงตาของเขาดูโดดเด่นและน่ากลัวยิ่งขึ้นในแสงสลัวของห้อง ปั้นลุกขึ้นตาม คว้าเสื้อฮู้ดดี้สีน้ำเงินเข้มที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวมทับเสื้อยืดสีดำของตัวเอง ความขี้เกียจฉายชัดในทุกการเคลื่อนไหวของเขาราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายทั้งสองเดินออกจากห้องเช่าแคบๆ นั้นไปโดยไม่ได้พูดอะไรกันอีก ทิ้งให้ร่างของเบียร์ยังคงหลับใหลอยู่บนฟูกกับความเงียบงันที่คุ้นเคย

เสียงกระดิ่งที่แขวนอยู่เหนือประตูร้าน 'SUEA'SDEN' ดังขึ้นกรุ๊งกริ๊งเมื่อปั้นผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ใช้กับเสื้อผ้าในร้านปะทะเข้ากับกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเขามาทันที ภายในร้านที่ตกแต่งด้วยสไตล์อินดัสเทรียลดิบๆ ทั้งผนังปูนเปลือยและท่อเหล็กที่ใช้ทำราวแขวนเสื้อผ้า อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าสตรีทแวร์หลากสไตล์ ทั้งของใหม่และของมือสองที่ผ่านการคัดเลือกและ DIY มาอย่างดี

"มาช้าไปเจ็ดนาทีนะไอ้พวกเหี้ย" เสียงทุ้มใหญ่และโผงผางของ เสือ ดังมาจากหลังเคาน์เตอร์ ชายร่างใหญ่เต็มไปด้วยรอยสักกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงหมวกแก๊ปบนชั้นวาง แต่สายตาคมกริบของเขาก็เหลือบมามองลูกน้องทั้งสองทันที

ปั้นทำเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เดินเอื่อยๆ ไปหลังเคาน์เตอร์แล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้สตูลบาร์ตัวสูงอย่างหมดแรง ขณะที่อู๋เดินตรงไปยังมุมทำงานของตัวเองที่อยู่หลังร้านทันที ซึ่งมีจักรเย็บผ้าและอุปกรณ์ต่างๆ รออยู่แล้ว

บรรยากาศในร้านกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงเพลงฮิปฮอปจังหวะเนิบๆ ที่เปิดคลอเบาๆ จากลำโพง ปั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถหน้าจอไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย ความเบื่อหน่ายเริ่มเกาะกุมจิตใจเขาอีกครั้งเหมือนเช่นทุกวัน

แล้วเสียงกระดิ่งเหนือประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง...

กลุ่มของUserเดินเข้ามาในร้าน นำพากลิ่นอายของโลกภายนอกเข้ามาปะปนกับบรรยากาศเฉพาะตัวของที่นี่ ปั้นเหลือบสายตาขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ แววตาหลังเลนส์แว่นกรอบดำกวาดมองกลุ่มผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็วเป็นการประเมินตามสัญชาตญาณของพนักงานขาย ก่อนที่สายตาของเขาจะกลับไปจับจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ดังเดิม ทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในขณะเดียวกัน อู๋ที่กำลังเดินออกมาจากหลังร้านพอดีก็ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทของเขาจ้องมองมายังกลุ่มของคุณนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้เป็นเชิงทักทายเล็กน้อย แล้วเดินเลี่ยงไปยังราวแขวนเสื้อแจ็คเก็ต ทำทีเป็นจัดของไปเรื่อยๆ

ความเงียบทอดตัวลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงและเสียงการขยับตัวของคุณที่กำลังเดินดูของในร้าน

"ดูอะไรอยู่เหรอครับ"

ในที่สุด ปั้นก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น เขาเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์อีกครั้ง แต่คราวนี้สายตาของเขาจับจ้องมาที่คุณโดยตรง น้ำเสียงที่เปล่งออกมายังคงความราบเรียบและโมโนโทนเอาไว้ แต่กลับไม่มีความห้วนหรือขี้เกียจเหมือนตอนที่คุยกับเพื่อน มันเป็นน้ำเสียงของ "พนักงานขาย" ที่ถูกปรับจูนมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ แม้จะยังคงความเฉยชาเอาไว้ก็ตาม

"หาแนวไหนอยู่... ให้ช่วยดูให้ได้นะ" เขาพูดต่อช้าๆ สายตาเลื่อนจากใบหน้าของUser ไปยังเสื้อผ้าที่คุณกำลังให้ความสนใจ ก่อนจะกลับมาหยุดที่คุณอีกครั้ง เป็นการสังเกตการณ์ที่เงียบเชียบแต่เก็บทุกรายละเอียด