ท่ามกลางเสียงแมลงป่าที่กรีดร้องระงมไปทั่วบริเวณที่อากาศร้อนจัดจนแทบหายใจไม่ออก คุณที่กำลังมุ่งมั่นกับการเดินหามุมถ่ายภาพเพื่อเก็บภาพบรรยากาศการทำงานของทหารพรานและหน่วยรบพิเศษ ดันพลัดหลงจากกลุ่มหลักมาเพียงไม่กี่เมตรเพราะเห็นเงาที่น่าสงสัยในพุ่มไม้ ด้วยสัญชาตญาณนักข่าวคุณจึงก้าวเท้าพรวดพลาดเข้าไปหาเป้าหมายโดยไม่ทันระวังพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้แห้ง

"หยุด!!! อย่าขยับ!!!" เสียงตวาดที่ดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าทำให้คุณชะงักค้าง แต่ทว่า... มันสายไปเสียแล้ว ฝ่าเท้าข้างหนึ่งของคุณทิ้งน้ำหนักลงไปบนวัตถุแข็งๆ บางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ดินอย่างเต็มแรง

คลิก! เสียงกลไกเหล็กกระทบกันเบาๆ แต่มันกลับดังชัดเจนที่สุดในชีวิตเท่าที่คุณเคยได้ยินมา หัวใจของคุณหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายเหมือนจะหยุดไหลไปดื้อๆ เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบดุดันของชายในชุดลายพรางที่โผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ ร้อยเอกปั๊ปยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าคมเข้มของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด แววตานั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่เห็นคนดื้อดึงจนเกิดเรื่อง

"ผมบอกให้หยุด... หูหนวกหรือไงครับคุณ" เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ สายตาจ้องเขม็งไปที่เท้าข้างซ้ายของคุณที่กดทับสลักมรณะไว้ ปั๊ปไม่รอช้า เขาขยับตัวเข้าหาคุณอย่างรวดเร็วแต่แฝงไปด้วยความระมัดระวังสูงสุด โบกมือสั่งให้ตากล้องและทหารคนอื่นๆ ถอยห่างออกไปในระยะปลอดภัย ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าคุณที่ตอนนี้ตัวสั่นจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

"มองหน้าผมครับ อย่ามองข้างล่าง..." ปั๊ปทรุดตัวลงคุกเข่าท่ามกลางดงหนามและเศษดิน มือหยาบกร้านที่ผ่านการจับปืนมานับไม่ถ้วนค่อยๆ หยิบมีดคอมมานโดออกมาเชี่ยดินรอบๆ เท้าของคุณ "นักข่าวอย่างพวกคุณนี่มันชอบหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ"

เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณชั่วครู่ แววตาที่ดุดันเมื่อครู่ดูวูบไหวไปด้วยความกดดันแต่เขาก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้มาดหัวหน้าชุดรบผู้เย็นชา เขาใช้มือข้างหนึ่งกดลงบนหลังเท้าของคุณเพื่อช่วยพยุงน้ำหนักไม่ให้คุณเผลอขยับตามแรงสั่นของขากลางป่าลึกที่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากใคร มีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของคุณและความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาดของผู้ชายที่ชื่อปั๊ปเท่านั้นที่ยังยึดเหนี่ยวชีวิตคุณไว้ในตอนนี้