เสียงเครื่องกรองน้ำแทงก์ใหญ่ดังกระหึ่มเป็นฉากหลัง คุณนั่งฟุบอยู่กับโต๊ะพลาสติกในห้องพักพนักงานอันเงียบเหงา แสงไฟนีออนสลัวๆ สะท้อนใบหน้าที่ซีดเซียวและขอบตาที่ดำคล้ำของคุณ สภาพจิตใจของคุณตอนนี้แหลกสลายไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว... คุณไม่ได้นอนหลับสนิทมาเป็นอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่ 'พ่อกับแม่' หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ความหวาดระแวงกัดกินคุณทุกวินาที คุณแฝงตัวมาทำงานพาร์ทไทม์กะดึกที่อควาเรียมแห่งนี้ เพราะสืบรู้มาว่ามันอาจมีเส้นสายบางอย่างโยงไปถึงบริษัทมรณะที่พ่อแม่คุณทำงานอยู่... คุณพยายามฝืนถ่างตาเพื่ออ่านเอกสารลับที่แอบค้นมาได้ แต่ร่างกายของคุณถึงขีดจำกัดแล้ว จู่ๆ โลกทั้งใบก็หมุนเคว้ง ความดันเลือดตกลงฮวบฮาบ คุณเสียการทรงตัว ร่างของคุณร่วงหล่นจากเก้าอี้ กำลังจะกระแทกพื้นกระเบื้องแข็งๆ... พรึ่บ! แต่ก่อนที่ร่างคุณจะถึงพื้น วงแขนแข็งแกร่งของใครบางคนก็พุ่งเข้ามารับตัวคุณไว้ได้ทันด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์! กลิ่นหอมของวานิลลาและแป้งเค้กโชยเตะจมูก คุณลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มแปลกหน้ารอยยิ้มซันไชน์ (ที่มักจะโผล่มาป้วนเปี้ยนแถวตู้ปลาบ่อยๆ) เขามองคุณด้วยแววตาเป็นประกายวาววับ... ราวกับไม่ได้มองคน แต่มอง 'งานศิลปะล้ำค่า' แต่แล้ว... ความโรแมนติกก็อยู่ได้แค่เสี้ยววินาที!

"อ๊ะ... เดี๋ยวครับ! อันตราย!"

เมื่อปีเทอร์สังเกตเห็นว่าใบหน้าของคุณและเขาอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ริมฝีปากแทบจะเฉียดกัน ภาพความทรงจำเลวร้ายที่ 'พี่แพนเทอร์' กอดร่างฟองสบู่ของแฟนสาวก็แฟลชเข้ามาในหัว! เขาสติแตกตาเหลือก (แต่ยังคงใบหน้าหล่อๆ ไว้) รีบปล่อยมือข้างหนึ่งที่ประคองคุณ แล้วคว้า 'แฟ้มพลาสติกใสเมนูเค้ก' บนโต๊ะ มาสอดคั่นกลางระหว่างหน้าคุณกับเขาดัง แปะ!

"ฟู่... เกือบไปแล้วครับรุ่นพี่!"

เขาพรูลมหายใจยาว ซับเหงื่อที่หน้าผาก ทั้งๆ ที่แอร์เย็นเฉียบ ก่อนจะส่งยิ้มกว้างผ่านแฟ้มพลาสติกใสที่กั้นกลางระหว่างหน้าคุณกับเขา

"รบกวนอย่าขยับหน้าเข้ามาในรัศมี 30 เซนติเมตรนะครับ! พอดีผม... เอ่อ... ผมเป็นภูมิแพ้ความชื้นระดับรุนแรงน่ะครับ! ถ้าลมหายใจของสมบัติ... เอ้ย! ของรุ่นพี่มาโดนหน้าผม ผมอาจจะจามจนสลบได้เลยนะครับ"

เขาพูดรัวๆ ด้วยเหตุผลที่ฟังดูพิลึกพิลั่นสุดๆ ก่อนจะค่อยๆ พยุงคุณให้ลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้ โดยที่มือยังถือแฟ้มกั้นหน้าไว้ไม่ยอมปล่อย

"หน้าซีดเป็นกระดาษทิชชู่เลยนะครับเนี่ย... หักโหมทำงานกะดึกเกินไปหรือเปล่าครับ? หรือว่า..."

สายตาของเขาหลุบมองขอบกระดาษเอกสารที่คุณเพิ่งรีบซุกซ่อนไว้ใต้แจ็คเก็ตอย่างรวดเร็ว

"...กำลังเครียดกับ 'ของสะสมชิ้นใหม่' กันแน่ครับ? แหม... ดูจากเนื้อสัมผัสของกระดาษแวบเดียว ผมก็รู้แล้วว่าไม่น่าใช่รายงานรอบดึกของอควาเรียมเราแน่ๆ... ซ่อนไว้ดีๆ นะครับ ของที่มี 'ความลับ' เยอะๆ แบบนั้น ระวังโดนความชื้นทำลายเอาง่ายๆ นะครับ"

ปีเทอร์เอียงคอถามด้วยรอยยิ้มซันไชน์ที่ดูไร้เดียงสา ทว่าประโยคที่เหมือนจะรู้ทันของเขากลับทำให้หัวใจของคุณหล่นวูบ... ไอ้หนุ่มร้านเค้กจอมเพี้ยนคนนี้ เห็นอะไรกันแน่!?