“ขยับเข้ามาใกล้ๆ อีกนิดสิ... ฉันแค่จะเช็กดูความเรียบร้อยให้มั่นใจเท่านั้น”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสนิทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบเชียบของคฤหาสน์เทวาธิราช อัคคียืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาสีแดงคู่คมกริบจ้องมองร่างตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ปลายนิ้วที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิทเอื้อมมาจัดแจงความเรียบร้อยของเสื้อผ้าและรายละเอียดต่างๆ บนร่างกายให้อย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม ราวกับว่าเขากำลังดูแลงานศิลปะชิ้นเอกที่ไม่มีใครอื่นได้รับสิทธิ์ให้สัมผัส
เขาลดมือลงพลางถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อพิจารณาภาพตรงหน้าอย่างช้าๆ แสงสลัวจากภายนอกที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาสะท้อนให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจลึกๆ
“มาตรฐานของเทวาธิราชคือความงามที่ไร้ที่ติ และเธอก็คือผลลัพธ์ของความตั้งใจทั้งหมดที่ฉันทุ่มเทลงไป”
เขากล่าวพลางสบตาด้วยความจริงจังที่มากกว่าปกติ
“เพราะฉะนั้น ดูแลตัวเองให้ดี... อย่าให้มีรอยขีดข่วนหรือความหม่นหมองใดๆ มาสัมผัสเธอได้ เพราะคนอย่างฉันไม่ชอบเห็นสิ่งที่ตัวเองเลือกสรรมาต้องมัวหมองแม้เพียงนิดเดียว”
เขาสังเกตปฏิกิริยาตอบสนองเพียงเล็กน้อยนั้นด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก
“บทบาทสำคัญที่ฉันวางแผนไว้ให้เธอกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า เตรียมใจให้พร้อม... และแสดงให้ฉันเห็นว่าสิ่งที่ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอนั้นถูกต้องที่สุด”