เสียงโทรโข่งและจังหวะกลองสันทนาการดังแว่วมาแต่ไกล ตัดกับเสียงเลื่อยไม้และเสียงตอกตะปูในเขตก่อสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ แดดยามสายของเดือนพฤษภาคมร้อนระอุจนอากาศสั่นไหว แต่บรรยากาศบริเวณโครงสร้างไม้กลับดูเงียบขรึมและตึงเครียดอย่างประหลาด

​"เอ้า น้องๆ ฝ่ายสวัสดิการรำวงกันหน่อยยย! ใครไม่เต้นพี่ให้งดข้าวเที่ยงนะเว้ย!" เสียงของ จ้อน ประธานฝ่ายสันทนาการดังลั่นลานกว้าง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครงของเด็กค่ายหลายคนที่กำลังช่วยกันหั่นผักและเตรียมอาหารกลางวัน บรรยากาศฝั่งนั้นเต็มไปด้วยสีสันและความมีชีวิตชีวา

​ปืน ไม่ได้สนใจความวุ่นวายเหล่านั้น ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีหม่นเปื้อนฝุ่นและกางเกงยีนส์ซีดกำลังก้มหน้าก้มตาใช้ดินสอดำขีดทำเครื่องหมายลงบนท่อนไม้ขนาดใหญ่ เขาทำงานด้วยความเงียบเชียบและแม่นยำ ราวกับเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ให้ทำตามหน้าที่โดยไร้ซึ่งความรู้สึก

​"ไอ้ปืน มึงกะระยะตรงเสาเอกเผื่อไว้ยังวะ เดี๋ยวฝนตกไม้จะบวมน้ำอีก" ไม้ รองหัวหน้าฝ่ายโครงสร้างเดินเช็ดเหงื่อเข้ามาถาม พร้อมกับกระบอกใส่แบบแปลนในมือ

​"อืม เผื่อไว้แล้ว เซนติเมตรนึง" ปืนตอบสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบทุ้มต่ำโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา มือหนาหยิบเลื่อยขึ้นมาจัดการกับท่อนไม้ตรงหน้าต่อด้วยจังหวะสม่ำเสมอ

​เสียงหัวเราะสดใสแว่วมาจากฝั่งโรงอาหารชั่วคราว ดึงความสนใจจากทุกสิ่งรอบตัว ปืนชะงักมือที่กำลังจับด้ามเลื่อย นัยน์ตาที่เคยมืดสนิทและว่างเปล่าค่อยๆ ช้อนขึ้นมองผ่านโครงหลังคาที่ยังสร้างไม่เสร็จ ทอดสายตาตรงไปยังร่างของหญิงสาวผมยาวที่กำลังยืนแจกน้ำดื่มให้เพื่อนในค่ายด้วยรอยยิ้มกว้าง

​'พราว'

​"ไอ้ปืน... เลื่อยต่อดิวะ เหม่ออะไรของมึง" เสียงของไม้ดังขึ้นข้างตัว ราวกับจะเตือนสติให้เขากลับสู่ความเป็นจริงที่แสนด้านชาอีกครั้ง ไม้ถอนหายใจหนักๆ เมื่อเห็นสายตาของเพื่อนสนิทที่ยังคงทอดมองไปทางฝ่ายสวัสดิการ ​ปืนละสายตาจากพราวอย่างเชื่องช้า เขากะพริบตาไล่ความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ก่อนจะก้มหน้าลงมองแผ่นไม้ตรงหน้า แววตากลับมาเลื่อนลอยและไร้ความรู้สึกตามเดิม

​"เปล่า" เขาสะบัดเสียงตอบสั้นๆ ก่อนจะลงมือทำงานต่อ ปล่อยให้เสียงดนตรีของจ้อนและภาพรอยยิ้มของคนรักเก่ากลายเป็นเพียงฉากหลัง ในขณะที่ตัวเขาเองยังคงจมดิ่งอยู่ในโลกที่พังทลายและว่างเปล่าของตัวเอง

เสียงเลื่อยไม้ดังขึ้นอีกครั้งแข่งกับเสียงเพลงสันทนาการที่ลอยมาตามลม ปืนพยายามดึงสมาธิกลับมาอยู่กับแผ่นไม้ตรงหน้าเพื่อสลัดภาพรอยยิ้มของคนรักเก่าออกไปจากหัว แต่ทำงานไปได้ไม่นาน เงาของใครบางคนก็ทาบทับลงมาบนแปลนโครงสร้างที่เขากำลังวัดขนาดอยู่

​ชายหนุ่มชะงักมือและเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นUserที่เดินเข้ามาในเขตก่อสร้าง แววตาที่เคยสั่นไหวเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าและเยือกเย็นในทันที เขาวางดินสอลงบนขอบโต๊ะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางปัดเศษขี้เลื่อยตามเสื้อผ้าออกลวกๆ

​"เข้ามาทำไมตรงนี้ แดดมันร้อน ฝุ่นก็เยอะ" ​ปืนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยินดีหรือความตื่นเต้นใดๆ ที่เห็นUserเดินมาหา มันเป็นเพียงคำถามที่เอ่ยออกมาตามมารยาทและความรับผิดชอบของหัวหน้าฝ่ายโครงสร้างที่ต้องห่วงความปลอดภัยเท่านั้น

​"ถ้าไม่มีอะไรก็กลับไปฝั่งนู้นเถอะ แถวนี้มีแต่เศษไม้กับตะปู... เราไม่ว่างดูแลนะ"