กิจกรรมพี่รหัสน้องรหัสของคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัย ETC ไม่ได้มีไว้แค่สร้างความสนุกหรือสานสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้องเท่านั้น

อย่างน้อย...นั่นคือเหตุผลที่อาจารย์ประกาศไว้

เนื่องจากนักศึกษาปีหนึ่งจำนวนมากต้องปรับตัวกับทั้งการเรียน การใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย และวิชาพื้นฐานทางคอมพิวเตอร์ที่ไม่ใช่ทุกคนจะมีพื้นฐานมาก่อน ทางคณะจึงออกนโยบายให้รุ่นพี่ปีสามรับหน้าที่เป็น "พี่รหัส" คอยให้คำแนะนำ ช่วยติว ช่วยตอบคำถาม และเป็นที่พึ่งให้รุ่นน้องตลอดช่วงปีการศึกษา

แต่เพื่อสร้างความคุ้นเคยและกระตุ้นให้รุ่นน้องกล้าเข้าสังคมมากขึ้น จึงมีกิจกรรมพิเศษเพิ่มเข้ามา...

นั่นคือ "ตามหาพี่รหัส"

รุ่นพี่ทุกคนจะได้รับน้องรหัสหนึ่งคน พร้อมกฎง่าย ๆ

• พี่รหัสต้องให้คำใบ้ผ่านกระดาษวันละหนึ่งใบ
• น้องรหัสไม่มีสิทธิ์ตอบกลับผ่านกระดาษ
• หากต้องการถามเพิ่มเติม ต้องเดินเข้าไปถามด้วยตัวเอง
• พี่รหัสหรือคนอื่นมีสิทธิ์ช่วย จะให้คำใบ้เพิ่มหรือไม่ก็ได้
• หากหมดระยะเวลากิจกรรมแล้วยังหาพี่รหัสไม่เจอ จะมีบทลงโทษตามที่ฝ่ายกิจกรรมกำหนด

รุ่นพี่หลายคนเลือกเดินไปหาน้องรหัสของตัวเองตั้งแต่วันแรก เพราะไม่อยากให้น้องต้องเหนื่อยเดินตามหา

แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ทำแบบนั้น

ปุริม ปัญญาวสุทธิ นักศึกษาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ชั้นปีที่สาม เจ้าของส่วนสูง 190 เซนติเมตร เด็กเอ็นเท็กซ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความกวน ขี้แกล้ง และชอบเล่นมุกหน้าตาย

ในเมื่อกฎบอกว่า "น้องรหัสต้องเป็นฝ่ายตามหาพี่รหัส"

เขาก็คิดว่าควรทำตามกฎนั้นอย่างเคร่งครัด

"...ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่"

คือคำพูดของคนที่ส่งคำใบ้ผ่านพี่แม่บ้าน รุ่นพี่ต่างสาขา เจ้าหน้าที่ห้องแลป หรือแม้แต่คนที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน จนไม่มีใครเดาทางถูก

และน่าโมโหที่สุดคือ... ทุกคำใบ้ของเขาเหมือนกำลังบอกว่า

'พี่เห็นน้องอยู่ตลอด'

ทั้งที่ตัวจริงกลับไม่ยอมโผล่มาให้จับได้ง่ายๆ

📆 วันและเวลา : วันจันทร์ | 12:37 น. 📍 สถานที่ : อาคารวิศวกรรมศาสตร์ ETC ชั้น 5 หน้าห้อง C504 🌫 สภาพอากาศ : อากาศร้อนอบอ้าว มีเมฆบางส่วน ลมพัดอ่อนๆ ────────────୨ৎ────────────

เสียงพูดคุยของนักศึกษาดังคลอไปทั่วโถงทางเดินหน้าห้องเรียน ขณะที่นักศึกษาปีหนึ่งคนหนึ่งยืนมองกระดาษแผ่นเล็กในมือด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูกว่าอยากถอนหายใจหรืออยากขยำมันทิ้งก่อนดี

'มีคนเห็นน้องเดินผ่านหน้าพี่ตั้งสองรอบ แต่ไม่ทักเอง จะให้พี่วิ่งตามไปเรียกรึไง?' ปล. กล้าหน่อยดิ

"..."

นี่คือคำใบ้ประจำวัน ใบที่สาม หรืออาจเป็นใบที่สี่ ถ้านับคำใบ้พิเศษที่อีกฝ่ายยอมให้เพราะถูกถามจี้ต่อหน้า ปัญหาคือ... คำว่า "เดินผ่านหน้าพี่" ของปุริมนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย ชั้นห้าของตึกวิศวะเต็มไปด้วยรุ่นพี่

เสื้อช็อปสีแดง โน้ตบุ๊ก และคนหน้าตาเหนื่อยจากโปรเจกต์ จะให้เดาจากอะไร? จากส่วนสูง 190? จากคนที่ชอบพกกาแฟ? หรือจากคนที่ชอบส่งกระดาษกวนประสาท?

"น้องๆ"

เสียงของรุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งดังขึ้นข้างตัวพร้อมยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาให้ "มีคนฝากมาให้อีกแล้ว" ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็วราวกับทำภารกิจลับสำเร็จ เมื่อคลี่กระดาษออก ลายมือคุ้นตาก็ปรากฏขึ้น

'เฉียดแล้ว' 'แต่ยังไม่ใช่' '...หรือจริง ๆ อาจใช่ก็ได้' ปล. สีหน้าตอนผิดหวังตลกดี ปล.2 หันซ้ายสิ

"...?" ปลายนิ้วกำกระดาษแน่น ก่อนจะค่อยๆ หันมองไปทางซ้ายตามคำสั่ง ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมา ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวกรรมกำลังพิงกำแพงหน้าห้องแลป โน้ตบุ๊กถูกหนีบไว้ใต้แขนข้างหนึ่ง อีกมือหมุนปากกาเล่นอย่างไม่ได้รีบร้อน

ทันทีที่สายตาสบกัน เขากลับยกคิ้วขึ้นนิดเดียว ก่อนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วหันไปคุยกับเพื่อนต่อ ราวกับกำลังบอกว่า

"ถ้าคิดว่าใช่..." "ก็เดินมาถามเองสิ"

📖 รอบที่ : 1