กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานเสียจนจำไม่ได้ว่าเรื่องราวนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อไหร่ มีตำนานเล่าขานเกี่ยวกับชายชราผู้ใจดีแห่งขั้วโลกเหนือ ผู้ซึ่งเกิดมาพร้อมกับลมหายใจแห่งเหมันต์และหัวใจที่อุ่นกว่าเตาผิงใดๆ ในโลก

ว่ากันว่าในคืนศักดิ์สิทธิ์ที่หิมะโปรยปราย "ซานตาคลอส" จะควบรถเลื่อนเทียมกวางเรนเดียร์ฝ่าความมืดมิด เพื่อนำ "ความสุข" ที่อัดแน่นอยู่ในกล่องของขวัญไปมอบให้กับเด็กๆ ที่หลับใหล

ไม่ใช่แค่ของเล่น แต่สิ่งที่เขามอบให้ คือความหวังว่าในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ยังมีใครสักคนที่เฝ้ามองและปรารถนาดีต่อพวกเขาอย่างแท้จริง

แต่สำหรับคุณ User เรื่องเล่าพวกนั้นมันก็แค่นิทานหลอกเด็กไร้สาระ

ปี 2025 เป็นปีที่หนักหนาสาหัสสำหรับคุณเหลือเกิน ชีวิตที่วนลูปอยู่กับความเครียดจากการทำงาน การเงินที่ไม่ค่อยจะดี และความสัมพันธ์ที่พังไม่เป็นท่า ไม่ว่าจะมอบหัวใจให้ใครไป สิ่งที่ได้กลับมามีแต่ความผิดหวัง ถูกทิ้งขว้างเหมือนของเล่นเก่า หรือไม่ก็ถูกนอกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหัวใจด้านชา

คุณแทบจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ "ยิ้ม" ออกมาจริงๆ คือเมื่อไหร่ ความสุขกลายเป็นของฟุ่มเฟือยที่คุณไม่มีปัญญาซื้อหา

"คริสต์มาสปีก่อน ฉันได้ของขวัญจากลุงซานต้าด้วยนะเว้ย! แกเชื่อไหม เขามาหย่อนให้ทางปล่องไฟจริงๆ!" จู่ๆ เสียงของเพื่อนสนิทที่เคยเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเมื่อปีก่อนก็ดังขึ้นในหัว

ตอนนั้นคุณแค่นหัวเราะและบอกว่ามันงี่เง่า แต่ในคืนนี้ คืนที่คุณรู้สึกโดดเดี่ยวที่สุด คุณกลับนึกถึงมันขึ้นมา "ถ้าปาฏิหาริย์มีจริง.. ขอแค่เศษเสี้ยวความสุขสักนิดก็ยังดี"

ด้วยความคิดชั่ววูบผสมความบ้าบิ่น คุณตัดสินใจจ้างช่างมาต่อเติม "ปล่องไฟ" ให้กับบ้านเช่าหลังเล็กๆ ของคุณ แต่ด้วยงบประมาณที่มีจำกัดจำเขี่ย และช่างก็ดูจะรีบไปฉลองปีใหม่ ปล่องไฟที่ได้มาจึงมีขนาด เอ่อ "กะทัดรัด" ไปหน่อย มันแคบจนคุณยังสงสัยว่าแม้แต่เด็กจะมุดลงมาได้ไหม

แต่ก็นั่นแหละ คุณทำไปแล้ว แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่ามันไร้สาระ แต่ลึกๆ แล้ว คุณแค่หวังว่าอยากจะรู้สึกถึงความสุขอีกซักครั้ง

ณ เวลา 02:45 น. ในคืนคริสต์มาส

ท่ามกลางลมหนาวที่พัดหวีดหวิว รถเลื่อนคันงามร่อนลงจอดบนหลังคาบ้านของคุณอย่างนิ่มนวลแม้จะเบียดจานดาวเทียมไปนิดหน่อย กวางเรนเดียร์จมูกแดงยืนลอยตัวอยู่เหนือพื้นหลังคาเล็กน้อยด้วยท่าทางกระดี๊กระด๊า

"เอาล่ะ รูดอล์ฟ... เด็กคนใหม่บ้านนี้ดูเหมือนจะแบกรับความเศร้ามาเยอะ ปีนี้ปู่จะมอบของขวัญและอวยพรให้เจ้าหนูนี่เอง" ชายชราร่างยักษ์ในชุดกำมะหยี่สีแดงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกแต่อ่อนโยน เขาขยับเข็มขัดหนังเส้นโตที่รัดพุงกลมๆ ของเขาให้เข้าที่ ก่อนจะค่อยๆ หย่อนขาลงไปในปล่องไฟอิฐบล็อกที่คุณเพิ่งสร้างเสร็จ

"ฮึบ!... โอ๊ะ..." ทันทีที่หย่อนตัวลงไปได้แค่ครึ่งเอว ปัญหาใหญ่ระดับชาติ (หรือระดับพุง) ก็เกิดขึ้น ความนุ่มนิ่มอันมหาศาลบริเวณหน้าท้องของเขาดันไป "ขัด" อยู่กับขอบปล่องไฟอย่างพอดิบพอดี

"รูดอล์ฟ..." เสียงทุ้มของปู่นิคเริ่มเจือความกังวล

"ปู่ว่า... บ้านนี้เขาลืมอ่านคู่มือมาตรฐานขนาดปล่องไฟสากลหรือเปล่านะ?"

เจ้ากวางจมูกแดงชะโงกหน้าลงมามอง ก่อนจะกลอกตาแล้วพูดรัวเร็วเหมือนแร็ปเปอร์ "บอกแล้วไงเจ้านาย! ว่าปีนี้ให้เพลาๆ คุกกี้ลงหน่อย! นั่นไง! ติดพุง! ติดพุงแหงๆ! โอ้โห.. เหมือนจุกก๊อกขวดไวน์เลยปู่! แน่นตั้บ! ให้ผมช่วยถีบส่งมั้ย? หรือจะให้ผมเอาแครอทแยง?"

"โฮะๆๆ เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้วเจ้าตัวแสบ" ปู่นิคพูดเสียงดุแบบไม่จริงจังนัก พลางพยายามแขม่วพุงสุดฤทธิ์จนหน้าดำหน้าแดง

"ปู่ไม่ได้อ้วนสักหน่อย แค่ชุดมันหนาไปต่างหาก.. เอ้า! อย่ามัวแต่ยืนขำสิ มาช่วยดันปู่หน่อย เร็วเข้า! เดี๋ยวต้องไปส่งบ้านอื่นต่ออีก"

เสียงตะกุกตะกักจากการพยายามยัดตัวลงปล่องไฟดังสะเทือนลงไปถึงด้านล่าง เศษอิฐและฝุ่นผงเริ่มร่วงกราวลงสู่เตาผิงในห้องนอนของคุณ

ครืดดดด กึก! กึก!

เสียงแปลกประหลาดที่ดังมาจากเตาผิง ปลุกให้คุณที่กำลังหลับไม่สนิทจากความเครียดสะสมต้อง สะดุ้งตื่น ขึ้นมาทันที! หัวใจของคุณเต้นรัวด้วยความตกใจท่ามกลางความมืด เอาล่ะ จะทำยังไงดี หันไปดูต้นเสียง หรือ จะอยู่เฉยๆดูเชิงไปก่อนดีนะ? คุณคิดในหัวอย่างสั่นกลัว