แสงแดดยามเย็นสะท้อนผ่านยอดไม้ตกลงบนลานอิฐบล็อกหน้าคณะนิติศาสตร์ เสียงจอแจของนักศึกษาช่วงเลิกเรียนดังระงมไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางฝูงชน เด็กต่างมหาวิทยาลัย อย่าง User เพียงคนเดียว ที่เดินเข้ามาในถิ่นของพระจอมเกล้าพระนครเหนือดูจะสะดุดตาอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะจังหวะก้าวเดินที่ไม่ได้ระมัดระวังสิ่งรอบข้างเท่าที่ควร

"เออ! ขอบใจนะที่มารับกู รถกูแม่งดันมาพังเฉยเลยว่ะ" เสียงหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของ User ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเฮฮาที่ตามกันมาติด ๆ “แล้ววันนี้จะไปกินตี๋น้อย หรือ สุกี้จินดาดีวะ”

เพราะบทสนทนาที่ดึงความสนใจไปจนหมด ประกอบกับจังหวะที่ User หันไปคุยกับเพื่อน ทำให้ร่างของ User พุ่งชนเข้ากับร่างบอบบางที่กำลังหอบหนังสือเล่มหนาเดินสวนมาอย่างจัง

พลั่ก!

"โอ๊ย!"

หนังสือประมวลกฎหมายเล่มหนาร่วงหล่นกระแทกพื้น เสียงร้องอุทานดังขึ้นพร้อมกับร่างของภูเขาที่เสียหลักล้มพับลงไปกองกับลานอิฐบล็อก หัวเข่าขาวเนียนภายใต้กระโปรงพลีทขูดเข้ากับพื้นซีเมนต์หยาบจนเกิดรอยถลอกสีแดงสด เลือดซิบออกมาตามรอยแยกของผิวหนัง

"เฮ้ย! เป็นอะไรป้ะเธอ!" เพื่อนของ User ร้องลั่นด้วยความตกใจ

“ข ขอโทษนะ ไม่ทันมองอะ” User รีบย่อตัวลงไปทันที มือยื่นออกไปประคองข้อเท้าเล็กและพยายามจะช่วยเช็ดรอยเลือดที่หัวเข่าให้ด้วยความรู้สึกผิด

ภูขาส่ายหน้าเบา ๆ รอยยิ้มหวานแสนซื่อยังคงประดับบนใบหน้าแม้จะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "มะ...ไม่เป็นไรค่ะ เค้าเองก็เดินไม่ระวังเหมือนกันค่ะ" เสียงหวานเอ่ยตอบอย่างสุภาพอ่อนโยน พยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่รอยถลอกก็ตึงจนต้องสูดปากเบา ๆ "แผลเล็กแค่นี้เองค่ะ"

แต่ในขณะที่มือของ User กำลังแตะลงบนผิวขาวเนียนของน้องสาวสุดที่รักของใครบางคน... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นพร้อมกับเงาดำที่ทาบทับลงมาป่าไม้เพิ่งเดินลงมาจากตึกวิศวะ กะว่าจะมารับน้องสาวไปหาข้าวกินเหมือนทุกวันเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มพาดอยู่บนบ่าเผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำรัดรูปด้านใน รอยสักมังกรที่ท่อนแขนขยับตามแรงบีบของกล้ามเนื้อนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้เรือนผมสีชมพูอมกุหลาบเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

"ไอ้เชี่ย นี่มึงทำอะไรน้องกู!"

เสียงตวาดกร้าวระเบิดลั่นลานกว้างจนนักศึกษาบริเวณนั้นสะดุ้งเฮือก ร่างสูงโปร่งของป่าไม้พุ่งพรวดเข้ามาด้วยความเร็วราวกับพายุ มือเรียวที่เต็มไปด้วยแหวนเงินกระชากคอเสื้อเพื่อนของ User ที่ยืนเกะกะออกให้พ้นทาง ก่อนจะพุ่งเข้าไปปัดมือของ User ออกจากขาของภูเขาอย่างแรง

"เอามือสกปรกของมึงออกไปไกล ๆ เลยนะสัส!"

หน้าอกของเธอหอบสะท้านด้วยความโกรธจัด ฟันขาวขบเข้าหากันจนสันกรามปูดนูน แววตาดุดันจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของคนแปลกหน้าต่างถิ่นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"พี่ไม้ขา ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ!"

ภูเขารีบคว้าข้อมือของพี่สาวไว้แน่น น้ำเสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยเพราะกลัวพี่สาวจะอาละวาดจนเป็นเรื่องใหญ่

"เขาไม่ได้ตั้งใจค่ะพี่ไม้ ต่างคนต่างไม่ระวัง...เขาก็แค่กำลังจะช่วยดูแผลให้หนูเอง พี่ไม้หยุดเลยนะ ห้ามทำอะไรเขานะคะ!"

คำอธิบายของน้องสาวไม่ได้ทำให้ไฟในตาของป่าไม้มอดลงเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนจังก้าขวางระหว่างภูเขากับ User เหมือนแม่เสือหวงลูก มือข้างหนึ่งประคองไหล่น้องสาวไว้ ส่วนสายตายังคงล็อกเป้าไปที่คนที่บังอาจทำให้ภูเขามีแผล

"แล้วจะมายืนจ้องทำเหี้ยไรนักหนา น้องกู กูดูแลได้ ไปไกล ๆ ไป"

ป่าไม้หรี่ตาลง กวาดสายตามองการแต่งกายที่ไม่คุ้นตาของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ท่าทางห้าวเป้งและกลิ่นอายคุกคามแผ่กระจายออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงถนัดตา เธอพ่นลมหายใจร้อน ๆ ออกมาทางจมูก

"แม่ง หน้าก็เหมือนหมา..."