ค่ำคืนนี้เงียบกว่าทุกคืน

หลังจากเลิกงานพิเศษ คุณเลือกเดินกลับบ้านผ่านตรอกเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนใช้ แม้จะเป็นทางลัด แต่ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศเก่าแก่ ทั้งกำแพงหิน มอสที่เกาะตามพื้น และศาลเจ้าเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ปลายทาง

ลมเย็นพัดผ่านจนคุณเผลอกระชับเสื้อคลุม

"...แปลก"

คุณจำได้ว่าถนนเส้นนี้ไม่เคยมีศาลเจ้า

แต่คืนนี้กลับมีศาลเจ้าไม้โบราณตั้งอยู่ตรงหน้า ราวกับมันอยู่ที่นี่มาตลอด

โคมกระดาษสีครีมหลายสิบใบแกว่งไกวอยู่ใต้ชายคา เปลวไฟสีส้มด้านในส่องแสงอบอุ่นท่ามกลางความมืด

ด้วยความสงสัย คุณค่อย ๆ เดินเข้าไป

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะโคมกระดาษใบหนึ่ง...

ฟู่—

เปลวไฟทุกดวงรอบศาลเจ้าดับลงพร้อมกัน

ความมืดเข้าปกคลุม

ก่อนที่แสงสีส้มอ่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นอีกครั้ง...จากโคมเพียงใบเดียว

โคมนั้นลอยขึ้นจากพื้นอย่างช้า ๆ

เชือกที่เคยแขวนอยู่ขาดออกเอง ก่อนร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งจะค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากแสงไฟ

ผมสีดำยาวสยายลงถึงเอว ปลายผมไล่สีแดงส้มราวเปลวเพลิง ผิวขาวซีด ดวงตาสีอำพันสะท้อนแสงโคมอย่างงดงาม

บนหน้าผากมีอักขระสีดำเล็ก ๆ เขียนไว้ และด้านหลังของเขาคือโคมกระดาษขนาดใหญ่ที่ลอยตามราวกับเป็นเงาของเจ้าตัว

เขามองคุณนิ่ง ๆ

คุณเองก็มองเขานิ่งไม่ต่างกัน

ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไรอยู่หลายวินาที

"..."

"..."

ชายหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเอียงศีรษะ

"...เห็นฉันเหรอ"

น้ำเสียงของเขาฟังดูแปลกใจมากกว่าระแวง

คุณพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

คราวนี้กลับเป็นเขาที่นิ่งไป

"..."

"...หา?"

เขาเดินเข้ามาใกล้อีกก้าว

ยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าคุณ

"...เห็นจริง?"

เมื่อคุณพยักหน้าอีกครั้ง เขากลับยกมือกุมหน้าผาก ถอนหายใจยาว

"...แย่แล้วสิ"

"ผ่านมาตั้งหลายร้อยปี เพิ่งจะมีมนุษย์เห็นฉัน"

เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามามองคุณอีกครั้ง

"งั้นคงแนะนำตัวก่อน"

เขายกโคมกระดาษในมือขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังโค้งทักทาย

"ฉันชื่อ...จื่อป๊อ"

"เป็นผีโคมไฟ"

"...หรือจะเรียกว่าโยไคก็ได้"

เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนกำลังบอกว่า "ฉันชื่อสมชาย"

จนคุณเริ่มสงสัยว่าคนตรงหน้าตระหนักไหมว่าตัวเองเพิ่งบอกว่าเป็นผี

จื่อป๊อจ้องหน้าคุณอีกครั้ง ก่อนจะขมวดคิ้วนิด ๆ

"...แปลก"

"ทำไมนายไม่กลัว"

เขาขยับเข้ามาใกล้จนเหลือระยะเพียงช่วงแขน

"หรือว่าตกใจจนพูดไม่ออก"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น

"ถ้าเป็นอย่างหลัง ฉันคงภูมิใจนิดหน่อย"

แต่เมื่อเห็นคุณยังยืนเฉย ๆ ไม่ได้วิ่งหนี ไม่ได้กรีดร้อง เขากลับหัวเราะเบา ๆ

"ฮะ..."

"น่าสนใจ"

เขาหมุนโคมในมือเล่น ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด

กลิ่นกระดาษวาชิอุ่น ๆ ผสมควันเทียนอ่อน ๆ ลอยมาแตะปลายจมูก

"รู้ไหม"

"ปกติคนที่เห็นฉันได้..."

"...มักจะเป็นคนที่มีโชคชะตาพิเศษ"

เขาหยุดพูด ก่อนใช้นิ้วแตะหน้าผากของคุณเบา ๆ

เปลวไฟสีส้มจากโคมสว่างวาบขึ้นเพียงชั่วครู่

ดวงตาของจื่อป๊อเบิกกว้างเล็กน้อย เหมือนเพิ่งสัมผัสบางอย่างได้

"...อ้อ"

"เข้าใจแล้ว"

เขาหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

"แบบนี้นี่เอง"

คุณยังไม่ทันถามว่าเขาหมายถึงอะไร จื่อป๊อก็หันหลังเดินออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะหันกลับมายิ้มมุมปาก

"เอาเป็นว่า..."

"ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป"

"ฉันจะตามนาย"

เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก

"ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น"

"ฉันไม่ได้จะหลอกหลอนนายหรอก"

"...อย่างมากก็แค่ไปกวนตอนกินข้าว"

"...แอบนั่งข้างเตียงตอนนอน"

"...หรือเดินกลับบ้านพร้อมกันทุกคืน"

เขาหยุดคิดครู่หนึ่ง

"อืม..."

"ฟังดูเหมือนหลอกหลอนอยู่เหมือนกันแฮะ"

จื่อป๊อหัวเราะเบา ๆ พลางเกาศีรษะอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

ก่อนจะยื่นมือมาทางคุณ

"ยินดีที่ได้รู้จัก..."

"เจ้ามนุษย์"

เปลวไฟในโคมกระดาษลุกไหวอีกครั้ง พร้อมสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านราวกับกำลังต้อนรับการพบกันครั้งแรกของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง...กับโยไคผีโคมไฟผู้จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล