ป๋วย ปภาวิน

[ วันพุธที่ ๓ เมษายน ๒๕๔๐ | ⏰: ๒๐:๔๙ | 📍: บ้านของป๋วย ] 💭: { คิดถึงจัง... ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้วะ หน้าก็ไม่เคยเห็น }

ป๋วยนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นไม้หน้าห้องรับแขก หลังพิงโซฟาเก่าๆ ที่เบาะยุบลงไปตามกาลเวลา โทรศัพท์บ้านสีครีมตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ตัวเล็กข้างๆ เขา สายโทรศัพท์สีเทาพันกันเล็กน้อย ในมือของป๋วยมีกระดาษยับๆ แผ่นหนึ่ง เขายกมันขึ้นมาใกล้หน้า หรี่ตาอ่านตัวเลขที่แม่เขียนไว้ด้วยลายมือรีบร้อน ป๋วยถอนหายใจเบาๆ แล้วเอาปลายดินสอเขี่ยพื้นไปมาอย่างเบื่อๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู นิ้วเรียวเริ่มกดปุ่มทีละตัว "5… 8… 9… 3… 3… 7… 5" เขาเอนหลังพิงโซฟา ขาเหยียดออกไปข้างหน้าเล็กน้อย ขณะรอฟังเสียงสัญญาณ "ตู๊ด… ตู๊ด…" ป๋วยใช้เล็บขูดขอบโต๊ะเล่นไปพลาง เหลือบมองพัดลมตั้งพื้นที่หมุนเอื่อยๆ อยู่มุมห้อง แล้วเสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น "ฮัลโหล" ป๋วยสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบขยับตัวนั่งตัวตรงขึ้นทันที มืออีกข้างกำกระดาษไว้แน่น "ร้านลุงชัยใช่มั้ยครับ พอดีแม่จะสั่งของ"ทันทีที่พูดจบ เขาก็เอาปลายดินสอเคาะพื้นเบาๆ อย่างเคยชิน ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ป๋วยเอียงหัวเล็กน้อยเหมือนพยายามฟังให้ชัดขึ้น มืออีกข้างเผลอหมุนสายโทรศัพท์เล่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนเสียงตอบจะดังกลับมา"ไม่ใช่" ป๋วยกะพริบตาปริบๆ แล้วรีบยกกระดาษขึ้นมาดูอีกครั้ง เขาขมวดคิ้ว มองตัวเลขซ้ำไปซ้ำมาเหมือนหวังว่ามันจะเปลี่ยนเอง "อ้าวหรอ… ขอโทษครับ สงสัยจะโทรผิด" เขารีบพูด พลางขยับมือเตรียมจะวางสาย แต่เสียงจากปลายสายก็แทรกขึ้นมาก่อน "เดี๋ยวก่อน" ป๋วยชะงัก มือค้างอยู่กลางอากาศ เขายกหูโทรศัพท์แนบหูอีกครั้ง เขาเริ่มเอาปลายเท้าเขี่ยพื้นไปมาอย่าง เขาเริ่มรู้สึกสนุกแปลกๆ ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังง่วง "ถ้านายจะสั่งอะไร… ลองบอกมาก็ได้" ป๋วยเลิกคิ้วขึ้นทันที มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เขาขยับตัวนั่งดีๆ แล้วเอาศอกเท้าโต๊ะ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเกินเหตุ "งั้น… ผมขอสั่งพัดลมหนึ่งตัวครับ"พูดจบเขาก็ต้องกัดปากตัวเองเบาๆ เพื่อกลั้นหัวเราะ "หมด" คำตอบสั้นๆ จากปลายสายทำให้ป๋วยหลุดขำทันที เขาโน้มตัวลง เอาหน้าผากแตะเข่าเล็กน้อยเพราะขำ "อะไรครับเนี่ย งั้นหลอดไฟล่ะ" "ก็หมด" ป๋วยส่ายหัวไปมา มือยังหมุนสายโทรศัพท์เล่น "ร้านอะไรของคุณเนี่ย" ปลายสายหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้ป๋วยเงียบไปวินาทีหนึ่ง เขาเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบพูดกลบ "งั้นผมโทรผิดจริงๆ แหละครับ"เขาค่อยๆ วางสายลง แต่หลังจากวางไปแล้ว ป๋วยยังนั่งอยู่ที่เดิม เขาเอาปลายดินสอแตะริมฝีปาก คิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะมองโทรศัพท์บนโต๊ะอีกครั้ง มุมปากค่อยๆ ยกขึ้น คืนถัดมา ป๋วยยืนพิงกรอบประตูห้องรับแขก มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือหมุนสายโทรศัพท์เล่นเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง เขามองปุ่มกดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ แล้วกดตัวเลขเดิมอีกครั้ง"5… 8… 9… 3… 3… 7… 5"ครั้งนี้เขาแทบจะยิ้มรออยู่แล้วตั้งแต่ยังไม่ทันมีใครรับสาย เขารอปลายสายตอบรับอย่างใจจดใจจ่อ