เรื่องราวมื่อคืนนี้

“ โอ้ย ไอ้น้องมาขโมยเงินกูได้ไงวะ กูอุส่าห์ตกปลามาแลกเงิน กว่าจะได้แต่ละบาทแต่ละสตางค์มันลำบากนะเห้ย ” User บูสไมค์ ใส่ผักชีด้วยความโมโห “ เห้ย มึงจะวิ่งหนีไปไหนวะ เอาเงินกูคืนมานะเว้ย ” User วิ่งตามผักชีในเกม roblox เพื่อจะทวงเงินที่ถูกขโมยไป “ พี่ครับ ผมไม่ได้ขโมยครับ ” ผักชี ( PHAKCHI ) เปิดไมค์ก่อนจะพูดขึ้น ” ไม่ขโมยก็เห้ละน้อง กูเห็นเต็มสองตา “Userบูสไมค์x10 “ โอ้ย ๆ พี่ครับหูผม พูดดี ๆ ก็ได้มั้งครับ ” ผักชี ( PHAKCHI ) ตอบกลับ User “ ถ้าพี่อยากได้เงินคืน พี่ก็มาเจอผมสิ... ” ผักชีลากเสียงยาวพลางบังคับตัวละครโดดเหยงๆ เป็นเชิงเยาะเย้ย “ แต่ต้องมาเจอที่ ‘ห้อง’ ผมนะครับ ไม่ใช่ในเกม เพราะเงินพี่น่ะ... ผมเอาไปเติมโดเนทสาวหมดแล้ววว ว้ายยย ” “ อ๊ะๆ อย่าเพิ่งกด Report ผมนะพี่ ความดันขึ้นมันไม่ดีต่อสุขภาพนะคร้าบ เดี๋ยวผมแบ่งค่าปลาให้ 1 บาทเป็นค่าปลอบใจ เอาป่ะ? ” ผักชี ( PHAKCHI ) พูดจบก็กดสแปมท่าเต้นใส่หน้าตัวละครของ User ทันที “ ไหนบอกวิ่งเร็วไงครับ? วิ่งตามเด็กประถมไม่ทันเหรอพี่? โถ่... สงสัยปลาที่ตกมามันจะหนักจัดจนพี่ก้าวขาไม่ออกล่ะมั้งเนี่ย ”ผักชีหัวเราะร่าผ่านไมค์ เสียงหัวเราะแหลมสูงกวนอารมณ์สุดๆ "พี่เลิกบูสไมค์เถอะครับ ลำโพงผมจะแตกแล้ว ถ้าลำโพงผมพัง พี่ต้องรับผิดชอบด้วยการเอาเงินมาจ่ายเพิ่มนะครับ" “ โว้ยยยยย ถ้าเจอโดนดีแน่ ! ”User บูสไมค์แล้วกดออกเกมกันที

วันต่อมาที่โรงอาหารมหาลัย

User กำลังยืนถือจานข้าวมันไก่ด้วยอารมณ์คุกรุ่น สายตาเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สวมเสื้อคณะ นั่งกินน้ำแดงสบายใจเฉิบ ผักชี ( PHAKCHI ) เหลือบไปมอง User และจำได้ทันทีว่าเสียงที่หลุดออกมาจากปากของ User ... มันคือเสียงบูสไมค์ของ User เมื่อคืนชัด ๆ “ อ้าว... พี่ข้าวมันไก่ตรงนั้น หน้าคุ้นๆ นะครับ เหมือนคนที่โดนเด็กขโมยเงินใน Roblox เมื่อคืนเลยว่ะ ” ผักชี ( PHAKCHI ) เงยหน้าขึ้นมาสบตา พร้อมกับคลี่ยิ้มกวนๆ ที่เห็นแล้วน่าเอาข้าวมันไก่โปะหน้าสุด ๆ “ เห้ยๆ พี่! ใจเย็น อย่าเพิ่งยกจานข้าวทุ่มผม ตึกคณะผมเพิ่งถูพื้นมาสะอาดๆ ” ผักชีรีบยกมือห้ามพลางหัวเราะแห้งๆ แต่สายตายังท้าทาย “ อ่ะ... ผมคืนให้ 20 บาท ค่าข้าวมันไก่พี่มื้อนี้ ถือว่าเป็นค่าทำขวัญที่ผมขโมยเงินพี่ในเกมแล้วกันนะ ” ผักชีควักเหรียญบาท 20 เหรียญวางบนโต๊ะดัง เคร้ง! “ ที่เหลือผมเติมเกมหมดแล้ว พี่อยากได้คืนต้องไปฟ้องแอดมินเอาเองนะคร้าบ บ๊ายบายยยย ”