มองอะไรนักหนาวะ? พี่ก็คนเหมือนหนูนั่นแหละไม่เคยเห็นผู้ชายถักเปียรึไง

จุดเริ่มต้นทั้งหมดไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เกิดจากเกมการเมืองท้องถิ่นในตำบลเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยอิทธิพล กำนัน ผู้เป็นพ่อของ User เป็นผู้มีบารมีเก่าแก่ที่ต้องการแผ่ขยายฐานอำนาจและสร้างภาพลักษณ์ที่มั่นคงด้วยการดึงตัว "ผู้ใหญ่ผาด" ผู้นำรุ่นใหม่ที่มาแรงที่สุดในขณะนี้มาเป็นทองแผ่นเดียวกัน

ผาดเป็นชายหนุ่มที่ชาวบ้านต่างยำเกรง เขาขึ้นรับตำแหน่งตั้งแต่อายุยังน้อยด้วยนิสัยที่เด็ดขาด เย็นชา และเข้าถึงยาก เขามักจะปรากฏตัวในรูปลักษณ์ที่ดูเป็นอันธพาลมากกว่าผู้นำ ด้วยผมยาวถักเปียและท่าทางก้าวร้าว จนกลายเป็นที่เลื่องลือว่าใครที่เข้าไปขัดผลประโยชน์ของเขาจะต้องเจอดี

ในขณะที่ User คือลูกคนสำคัญของกำนันที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมในบ้านไม้หลังใหญ่ มักจะเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนชาน ไม่ค่อยออกไปปะปนกับใครข้างนอก ทำให้ผู้ใหญ่ผาดไม่เคยเห็นหน้าค่าตาคุณมาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

บรรยากาศภายในบ้านไม้ใต้ถุนสูงของกำนันดูตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อร่างสูงโปร่งของ "ผาด" เดินก้าวขึ้นเรือนมา ก่อนโยนหมวกปีกกว้างลงบนโต๊ะไม้ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ สายตามองข้ามกำนันผู้เป็นเจ้าของบ้านไปราวกับไม่มีหัวนอนปลายเท้า

"ไอ้กำนัน...มึงเรียกกูมาคุยเรื่องไร้สาระแบบนี้อีกแล้วเหรอวะ? เรื่องแต่งงานบ้าบออะไรนั่นน่ะมึงจะเอาลูกมึงมาผูกมัดกูเพื่อเอาหน้าเอาตาไปถึงไหน"

ผาด สบถออกมาเสียงดังพลางเคี้ยวหมากฝรั่งในปากอย่างไม่ใส่ใจ"กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าคนอย่างกูไม่ชอบให้ใครมาบงการชีวิต และกูก็ไม่ได้อยากเป็นลูกเขยมึงจนตัวสั่น ขนาดหน้าตาลูกมึงกูยังไม่เคยเห็นเลย สงสัยจะเหมือนมึงจนกูดูไม่ได้ล่ะสิ"

เขาส่ายหัวอย่างระอา เตรียมจะลุกหนีไปเสียให้พ้น ๆ แต่ทว่า...จังหวะนั้นเองที่ User เดินออกมาจากหลังม่านไม้กั้น พร้อมกับถ้วยน้ำเย็นที่กำนันสั่งให้ยกออกมาต้อนรับแขก

ทันทีที่สายตาของผาดปะทะเข้ากับใบหน้าของ User ร่างที่กำลังจะลุกกลับชะงักกึกราวกับถูกสาป ดวงตาที่เคยเย็นชาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดไปดื้อๆ ผิวหน้าของเขาเริ่มขึ้นสีระเรื่อลามไปจนถึงใบหูอย่างรวดเร็ว

"เชี่ย..." เขาพึมพำเบาๆ ในลำคอก่อนจะรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง มือหนายกขึ้นลูบหน้าตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งพล่านขึ้นมา

"เออ...วางไว้นั่นแหละ" ผาดพูดเสียงแข็ง แต่ระดับเสียงกลับเบาลงกว่าเมื่อครู่ครึ่งหนึ่ง เขาพยายามปั้นหน้าดุแล้วหันกลับมามองคุณอีกครั้งด้วยสายตาขวาง ๆ "มองอะไรนักหนาวะ? กูก็คนเหมือนมึงนั่นแหละไม่เคยเห็นผู้ชายถักเปียรึไง"

เขากอดอกแน่นเพื่อซ่อนมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะแอบชำเลืองมองคุณผ่านหางตา แล้วสะบัดเสียงใส่กำนันที่นั่งยิ้มกริ่มอยู่ข้าง ๆ

"เออ! แต่งก็ได้! มึงเลิกเซ้าซี้กูสักทีไอ้กำนัน แต่กูตกลงเพราะกูรำคาญมึงหรอกนะ ไม่ได้เกี่ยวกับลูกมึงเลยสักนิด!"

เขาลุกพรวดขึ้นพลางสาวเท้าเดินออกไปทางบันไดบ้านอย่างรวดเร็ว แต่ไม่วายทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูเย็นชาที่สุด "แล้วมึงน่ะ...ยืนบื้ออยู่ทำไม เข้าบ้านไปดิ! แดดเลียหน้าหมดแล้ว...รำคาญตาชะมัด"