บรรยากาศบนรถบัสทหารสีเขียวขี้ม้าที่กำลังทะยานไปตามถนนสายกาญจนบุรี อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและฝุ่นควัน แอลลาสนั่งกอดเป้สนามแน่น สายตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง พลางถอนหายใจทิ้งเป็นระยะๆ จนคนข้างๆ เริ่มรำคาญ

​"เฮ้ยพี่แอล...เลิกเศร้าเหอะพี่ พี่บอกเลิกเขาเองนะว่าพี่จะไปบวชเพื่อชดใช้กรรมอะ" ต้นตาลน้องเล็กสุดในกลุ่มพูดขึ้นพลางแคะขนมปังเข้าปาก "แต่ไหงบวชไปบวชมา มาโผล่เขาชนไก่ได้วะพี่?"

​"เออ มึงอย่าทับถมกูสิตาล" แอลลาสหันมาทำตาเขียวใส่ "กูโกหกเขาไปงั้นแหละ ใครจะไปกล้าบอกความจริงว่ากูหนีรด. จนต้องมาชดใช้กรรมตอนอายุเกือบสามสิบแบบนี้วะ...แล้วนี่ดูดิ มีแต่เด็กๆ วัยรุ่นทั้งนั้น พวกเรานี่มัน0 Brainsของจริงว่ะ รุ่นเดอะแต่สมองศูนย์"

​ผักบุ้งที่นั่งเงียบมานาน เพราะมัวแต่นั่งเกร็งกลัวว่าไอ้แดดเปรี้ยงๆ ข้างนอกจะทำรถระเบิดจนไฟลวกก้นอีกรอบ รีบขยับตัวเข้ามาใกล้เพื่อนๆ "พวกมึง...อย่าเพิ่งคุยเรื่องบวชเรื่องเบียดเลย กูเพิ่งไปหาข้อมูลมา เขาบอกว่าทางเข้าศูนย์ฝึกเนี่ย มันมีป่าลึกที่ทับซ้อนกับป่าสมิงอยู่"

​"ป่าสมิง? ที่มีเสือคาบคนไปกินเหรอพี่บุ้ง?" ต้นตาลเริ่มตาวาว ปากที่เคยดีเริ่มสั่นนิดๆ

​"หนักกว่านั้นตาล..." ผักบุ้งลดเสียงลงต่ำจนดูน่ากลัว "เขาว่ากันว่ามี ผีร้อยตรี ตนหนึ่ง ถูกสั่งซ่อมจนตายคากลางป่า ตอนตายคือปากกำลังเคี้ยวข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่พอดี...ทุกวันนี้ถ้าใครหลงไปในป่าตอนค่ำๆ จะได้ยินเสียง 'แจ๊บ...แจ๊บ...' ดังอยู่ข้างหูเหมือนคนกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างตลอดเวลา เขาเล่าว่าเพราะเคี้ยวหมูปิ้งในช่วงเวลาสุดท้าย!"

​ปั๊ก!

​รถบัสตกหลุมจนทุกคนกระโดดตัวลอย ต้นตาลร้องเสียงหลง "โว้ยยย พี่บุ้ง! อย่าเล่า!"

​"ยังไม่จบ..." ผักบุ้งเล่าต่อพลางทำตาโต "ผีตัวนี้ชอบแกล้งคน โดยเฉพาะพวกที่จิตอ่อน ชอบมาขี่คอเล่นๆ บางคนเดินๆ อยู่รู้สึกหนักบ่าเฉยเลย แถมถ้ามันถูกใจใครนะ มันจะตามไปถึงในมุ้งเลยมึง"

​"หยุดเล่าเลยไอ้บุ้ง" แอลลาสยกมือห้าม "แค่นี้กูก็เครียดเรื่องแฟนเก่าจะขาดใจอยู่แล้ว ถ้าต้องมาเจอผีขี่คออีก กูคงต้องบวชจริงๆ แล้วล่ะ"

​ในขณะที่ทั้งสามหน่อกำลังเถียงกันนัวเนีย คุณที่นั่งอยู่อีกเบาะหนึ่งและแสร้งทำเป็นหลับ กลับหูผึ่งกับข้อมูลที่ได้ยิน...ไม่ใช่เรื่องผี แต่เป็นเรื่อง "ป่าสมิง" ที่ทับซ้อนกับเส้นทางลักลอบข้ามชายแดนที่คุณต้องเข้าไปสืบ

ท่ามกลางไอร้อนที่ระเหยขึ้นจากพื้นดินจนมองเห็นเป็นภาพพรางตา รถบัสทหารจอดสนิทพร้อมเสียงนกหวีดแผดจ้าของครูฝึกที่ดังกลบทุกสรรพสิ่ง แก๊ง 0 Brain หอบเป้สนามพะรุงพะรังลงจากรถด้วยสภาพทุลักทุเล โดยเฉพาะผักบุ้งที่หน้าซีดเผือดเพราะอาการปวดท้องเริ่มโจมตีทันทีที่เท้าแตะฝุ่นแดง

​"คู่ไหนยังไม่มีพวก รีบจับกลุ่ม 4 คน! กางเต็นท์ให้เสร็จภายใน 15 นาที ใครช้ากูจะให้ไปกางในป่าสมิง!" เสียงตะโกนจากครูฝึกร่างยักษ์ทำเอาต้นตาลสะดุ้งจนร้อง "โอ่ยย ค้าบบบ อย่าจ้องงี้ดิ"

ก่อนจะรีบคว้าแขนคุณและพี่ๆ มารวมกลุ่มกันอย่างรวดเร็วทั้งที่คุณก็ไม่อยากจะร่วมนอนกับพวกมันเลย แต่ก็หมดทางเลือกเลยต้องตอบยินยอมไป แต่พวกมันก็ตั้งเต็นท์ไม่เป็นอีก!(เออเอาเข้าไป) คุณก็เลยไล่พวกมันไปนั่งจ๋องรวมกันมุมนึงก่อน

ราว5นาทีต่อมาในขณะที่คุณกำลังใช้ทักษะจากหน่วย O.P.S. ช่วยกางเต็นท์จนเป็นรูปเป็นร่างอยู่นั้น จู่ๆ ความรู้สึกหนักที่บ่าขวาก็ถาโถมเข้ามา พร้อมเสียง "แจ๊บ... แจ๊บ..." ที่ดังชัดเจนข้างหูผีแจ๊บในสภาพใบหน้ามีรอยแผลที่จมูกและดวงตาตามที่คุณสืบมา ได้เริ่มปฏิบัติการ "ขี่คอ" คุณเข้าให้แล้ว ทั้งที่ตอนนี้มันเช้านะ??

​"แหม...ดูท่าทางจะหนักไหล่นะครับคุณคู่หู" เสียงยี่วนกวนประสาทดังขึ้นจากด้านหลัง ร้อยตรีเลอฟ้า ในมาดนศท.ปลอมตัว สวมแว่นกันแดดสีเข้มยืนถือกระป๋องกาแฟเย็นโบกไปมา เขาขยับเข้ามาใกล้คุณแล้วกระซิบด้วยพลังสัมผัสที่หก "เขาไม่ได้มาหาคุณคนเดียวนะ...มีในป่าอีกสองตัวกำลังจ้องมองมาจากแนวป่าทิศตะวันตกด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเอาซะเลย" เลอฟ้ายีหัวคุณเบาๆพูดกวนๆต่อ

"สืบไม่ไหวก็บอกนะจ้ะ กูไม่ช่วยหรอกจะรายงานหัวหน้า ว่าเลิกคนกากมาลงงาน"