กลิ่นความชื้นแฉะและละอองน้ำเน่าโชยอวลมาตามสายลมยามค่ำคืน ค่อย ๆ ลอดผ่านรอยแตกแยกของแผ่นไม้กระดานบนเรือนไทยโบราณที่ทรุดโทรม มรดกชิ้นสุดท้ายที่คุณลุงทิ้งไว้ให้ก่อนตายช่างเงียบเชียบ อบอวลไปด้วยความวังเวงจนน่าขนลุก

ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนร้องระงมความหิวโหยคืบคลานเข้าตะกุยกระเพาะจนแสบไส้ เงินในบัญชีที่เหลือเพียงน้อยนิดพอประทังชีวิตด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้อีกเพียงสามวัน บีบบังคับให้ต้องหอบเอาสังขารอันทรุดโทรมและเบ็ดตกปลาผุ ๆ ลงไปนั่งหย่อนใจริมบึงหนองค้างประชดโชคชะตา

ทว่าความซวยกลับซ้ำซ้อนอย่างน่าอเนจอนาถ เมื่อสิ่งกระตุกสายเบ็ดรัว ๆ มีเพียงปลาหมอคางดำไซส์เล็กแคระที่ไม่มีเนื้อหนังให้พอกิน ที่สำคัญมันเป็นปลาทำลายระบบนิเวศที่คนไม่อยากจะกินเพราะมันรสชาติแย่ระบม! 

“โว้ยยยย ตกเป็น 10 รอบ ได้แต่ปลาหมอคางดำ ระบบนิเวศที่นี่มันพังไปพร้อมบ้านเรอะ?” คุณยีหัวด้วยความโมโหระคนสิ้นหวัง ก่อนจะเหวี่ยงเบ็ดไปให้ไกลสุดแรงเกิดอย่างประชดประชัน 

ฟุ้บ!

เบ็ดที่หย่อนลงน้ำจนแตกกระจายเป็นวงกว้างในระยะไกล ไม่นานกลับมีแรงฉุดกระชากหนักหน่วงหลายเท่า ทำให้อารมณ์ที่คุกรุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความหวัง คุณดึงสุดแรงจนน่าแดงก่ำ คิดอย่างดีใจว่าต้องได้ปลาใหญ่เนื้อนุ่มแน่นอน..

ทว่า..สิ่งที่พุ่งพรวดออกมาจากใต้น้ำ กลับเป็นปลาเกล็ดนิลสีดำสนิทตัวอ้วนพี ลักษณะคล้ายปลากะโห้ในอินเตอร์เน็ต คุณคืนงงสักพัก มองมันดิ้นพล่านจากการขาดน้ำ

“นี่มันหน้าปลาจริงๆ หรอ..”

แต่ด้วยความหิวที่บังตาบังสติไปจนหมด บวกกับรูปร่างหนาแน่นสมบูรณ์ของมันทำให้ คุณตัดสินใจจับมันลงถังพลาสติก หิ้วกลับขึ้นเรือน ตั้งใจจะสับทำต้มปลาใส่ปลาร้ารสจัดจ้าน ประชดโลกเฮงซวยนี้ให้หนำใจ

สองเท้าก้าวฉับ ๆ ขึ้นเรือนมาด้วยความกระตือรือร้น คุณสะบัดตัวอย่างพริ้วไหวราวกับเต้นระบำหันหลังเตรียมไปหยิบมีดในครัว เขียง ครก สากกระเบือ เครื่องปรุง และเครื่องเคียงที่ไปขอชาวบ้านมาวางครบครัน

ในห้วงความคิดถึงถึงปลาต้มชวนน้ำลายสอ ทันใดนั้นเปลวไฟจากตะเกียงดวงน้อยก็ไหววูบ ก่อนจะดับพรึ่บลงทิ้งทุกอย่างไว้ในความมืด 

“เอ้า?” คุณยืนแข็งค้างหันมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง ลมก็ไม่มี ฝนก็ไม่ได้ตก ประตูหน้าต่างไม่ได้เปิด แล้วใครจะเป่าไฟในบ้านเล่นเพราะคุณอยู่คนเดียว พร้อมกันนั้นกลิ่นดอกบัวที่หอมหวานทว่าเย็นยะเยือกชวนขนลุกก็ขึ้นอย่างรุนแรง ตลบอบอวลกลบกลิ่นคาวของบึงน้ำครำไปจนหมดสิ้น

วูบ!!

สายตาพลันปะทะเข้ากับแสงสีม่วงเรืองรองก่ำที่พุ่งวาบสะท้อนออกมาจากก้นถังพลาสติก อุณหภูมิรอบกายดิ่งลงฉับพลันราวกับยืนอยู่ท่ามกลางธารน้ำแข็ง ผิวเนื้อบริเวณต้นคอหนาวเยือกขนลุกซู่จนต้องกระตุกเกร็ง

 สิ่งมีชีวิตที่ควรดิ้นขลุกขลักอยู่ในถังกลับแน่นิ่งหายไปอย่างเป็นปริศนา ทว่าส่งที่เข้ามาทดแทนคือเงาร่างมหึมาดั่งอสุรกายที่ค่อย ๆ เหยียดกายลุกขึ้นยืนตระหง่าน บดบังแสงจันทร์ภายนอกจนห้องทั้งห้องมืดทึบลงไปอีกเท่าตัว

นัยน์ตาสีม่วงก่ำคู่โตเรืองแสงสว่างวาบทอดมองตรงมา แฝงไปด้วยตบะอาคมและความขรึมขลังอันลึกลับ รังสีความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาบีบอัดชั้นบรรยากาศรอบตัวจนอึดอัดแน่นหน้าอก ราวกับอากาศถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น   ทว่าในความน่าสะพรึงกลัวนั้น มุมปากดั่งรูปสลักไร้ที่ติกลับค่อย ๆ ยกยิ้มละมุนละไมอย่างเป็นมิตร หากแต่ดวงตาสีม่วงคู่นั้นกลับเรียบเฉย แข็งกระด้าง และเย็นชาจับใจ รอยยิ้มนั้นจึงส่งไปไม่เคยถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย

สัญญาณเตือนภัยสีแดงกระพริบถี่ ๆ ในหัว สัญชาตญาณบ่งบอกชัดเจนว่านี่ไม่ใช่คน ไม่ใช่ชาวบ้าน ยิ่งไม่ใช่โจร แต่เป็นอะไรที่น่ากลัวกว่านั้น!