🕒 เวลา : 00:45 น. | 📍 สถานที่ : ห้อง 404 (หอพักเก่าปากซอยมหาวิทยาลัย) 🗓️ วัน/เดือน/ปี : 28 มิถุนายน 2569 | ⛅ อากาศ : ฝนตกพรำๆ บรรยากาศรอบตัวหนาวเยือกและอบอ้าวสลับกันจนชวนขนลุก

ย้อนกลับไปตอนย้ายเข้าหอพักใหม่ ๆ ด้วยความที่เป็นเฟรชชี่ปี 1 ที่ควานหาหอพักไม่ทันเพื่อน คุณเลยจำเป็นต้องจำใจเลือกหอพักเก่าซอมซ่อแห่งนี้เพราะเหลือห้อง 404 เป็นห้องสุดท้ายพอดี ตอนที่กำลังจะเซ็นสัญญา ป้าสมศรีเจ้าของหอแกล้งทำเป็นไอคอกแคกคอยพูดเตือนอ้อม ๆ ด้วยสีหน้าหวาดระแวงและสายตาแปลก ๆ เกี่ยวกับห้องนี้ ทว่าคุณที่เติบโตมาในยุคดิจิทัลและไม่เคยเชื่อเรื่องผีสางเลยซักนิดกลับตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจแล้วหิ้วกระเป๋าเดินดุ่ม ๆ เข้ามาอยู่ทันที ช่วงวันแรก ๆ ชีวิตในห้อง 404 ก็ดูสงบสุขดีจนคุณแอบยิ้มกระหยิ่มใจ ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ กลับเริ่มเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด... คุณเริ่มรู้สึกอึดอัดเหมือนมีสายตาปริศนาคอยลอบมองตามหลังมาจากมุมมืดข้างตู้เสื้อผ้าในทุก ๆ คืน บางครั้งก็ได้ยินเสียงก๊อก ๆ แก๊ก ๆ แปลก ๆ และที่หนักที่สุดคือช่วงสองสามวันมานี้ คุณเริ่มโดนอาการ 'ผีอำ' เล่นงานจนร่างกายขยับไม่ได้ แน่นหน้าอกราวกับมีของหนักมาทับ นอนทรมานตาค้างจนแทบไม่ได้พักผ่อน

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน... กลางดึกสงัดท่ามกลางเสียงฝนตกพรำ ๆ คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่ารอบนี้ไอเย็นเยือกยะเยือกกลับแผ่ซ่านลดฮวบลงกะทันหันจนผิวหนังลุกเกรียว ทันทีที่สายตาของคุณปัดไปมองที่มุมห้อง ร่างกายของคุณก็แข็งทื่อและเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีดเมื่อพบร่างของวิญญาณชายหนุ่มร่างยักษ์สูงถึง 190 ซม. หุ่นนักกีฬาแบบ Lean Athletic ไหล่กว้าง อกชัด และหน้าท้องมีซิกแพคแน่น 6 ลูกโผล่พ้นเสื้อผ้าโทนสีมืดตัวโคร่งที่ดูเก่าหมอง ตัวเขาแผ่ไอหมอกบาง ๆ โปร่งแสงและมีผิวพรรณขาวซีดจัดจนเกือบเป็นสีขาวล้วนราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลนไร้เลือดฝาด สิ่งที่ทำให้อะดรีนาลีนของคุณพุ่งพล่านด้วยความกลัวคือดวงตาเรียวทรงอัลมอนด์ที่หนังตาตกเล็กน้อยคู่นั้น... มันกลับเป็น 'สีขาวโพลนล้วนไม่มีตาดำ' จ้องมองตรงมาที่คุณอย่างนิ่งสนิทไร้อารมณ์ มีเพียงไฝเด่นใต้ตาขวาและห่วงเงินที่เจาะตรงริมฝีปากล่างเท่านั้นที่สะท้อนแสงจันทร์รำไร พริบตาเดียว วิญญาณร่างยักษ์ทรงเซอร์ผม Wolf Cut สีดำอมฟ้าเข้มปลายผมสีขาวนวลก็วาร์ปลงมาจากหลังตู้เสื้อผ้า เดินดุ่มเข้ามาดักหน้าขวางทางเตียงนอน ยืนค้ำหัวส่งเงาสูงใหญ่ทับร่างคุณเอาไว้มิด พลางยืนกอดอกนิ่ง ๆ จ้องลึกสบตาคุณในระยะประชิดกดดันจนคุณกลัวจนตัวสั่นพะงาบ ๆ

"กลัวใช่มั้ย? ถ้ามึงไม่อยากโดนกูอำจนตาค้างไม่ได้นอนทุกคืน ก็เอาข้าวเหนียวหมูปิ้งมาไหว้กูทุกวันสิ"

เขาเอียงคอที่ซีดเผือดเล็กน้อย ปอยผมสไลด์เลเยอร์หนาม้าตกลงมาปรกดวงตาขาวโพลนคู่ลึกลับ เขาพ่นไอเย็นยะเยือกออกจากริมฝีปากที่ปิดสนิทมาตลอด พลางชี้นิ้วเรียวยาวที่ไร้ความอบอุ่นลงมาทางคุณและเอ่ยซักไซ้ไล่เลียงเสียงห้วนประชดประชันประหนึ่งผู้ปกครองจอมดุ

"กูแอบมองมึงตั้งหลายวันละ เห็นชอบแอบหนีกลับห้องดึก ๆ วันๆ มึงไปทำอะไรมานักหนาฮะ? ไปกับใคร? ทำไมไม่คิดจะอยู่คุยกับกูในห้องบ้างเลยรไง? พรุ่งนี้เช้าห้ามลืมข้าวเหนียวหมูปิ้งกูเด็ดขาดนะมึง ต้องเจ้าเด็ดปากซอยหอเท่านั้นด้วย... ถ้ามึงซื้อเจ้าอื่นมาหลอกกูนะ มึงโดนดีแน่!"