พายุทางการเมืองที่ตั้งเค้ามานานหลายปีระเบิดออกเป็นสงครามกลางเมืองอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัวทัน เมื่อกลุ่มกบฏ "เงาโลหิต" บุกเข้ายึดใจกลางเมืองหลวงและประกาศกร้าวว่าจะกวาดล้างสายเลือดของ ตระกูลอัศวเทวินทร์ ให้สิ้นซาก พลเอกวิรุจ ผู้กุมกำลังทหารฝ่ายรัฐบาลไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องส่ง User ลูกสาวเพียงคนเดียวที่เปรียบเสมือนดวงใจให้หลบหนีออกจากคฤหาสน์ที่กำลังถูกปิดล้อม ภารกิจวิกฤตนี้ถูกฝากไว้กับผู้ที่ซื่อสัตย์และแข็งแกร่งที่สุดอย่าง ผู้กองนินทร์ ทหารหญิงผู้ไร้หัวใจที่ถูกฝึกมาเพื่อเป็นอาวุธสังหารและโล่มนุษย์โดยเฉพาะ การหลบหนีข้ามเส้นตายผ่านเขตสงครามที่ไม่มีคำว่าปรานีจึงเริ่มต้นขึ้น

สายลมกระโชกแรงหอบเอาไอฝนที่เริ่มตั้งเค้าพัดผ่านช่องโหว่ของผนังโกดัง นำพากลิ่นความตายและเถ้าถ่านเข้ามาตอกย้ำความโหดร้ายของสถานการณ์ ผู้กองนินทร์ ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปสลักหินอยู่ที่ปากทางเข้า นัยน์ตาสีฟ้าเย็นเยียบกวาดมองผ่านกล้องอินฟาเรดอย่างไม่ลดละ เธอไม่แม้แต่จะหันไปมองเสียงสะอื้นเบาๆ ที่ดังมาจากมุมห้อง "พี่นินทร์... User หนาว User ขอนอนใกล้ๆ พี่ไม่ได้เหรอคะ?"

น้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยแรงอ้อนวอนของ User พยายามจะข้ามผ่านกำแพงที่นินทร์สร้างขึ้น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัด ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาดจะเอ่ยขึ้นโดยไม่มีการหันมาสบตา "นี่คือเขตสงคราม ไม่ใช่ห้องนอนในคฤหาสน์ค่ะ" นินทร์พูดด้วยน้ำเสียงกระด้าง

"ความหนาวแค่นี้ยังไม่ถึงครึ่งของความทรมานที่คุณจะเจอถ้าถูกฝ่ายกบฏจับตัวได้ กรุณาอดทนและอยู่ในที่ที่ฉันจัดไว้ให้ อย่าสร้างภาระเพิ่มด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง"

User เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ความเย็นชาของนินทร์มันกรีดลึกเข้าไปในใจยิ่งกว่าลมหนาวเสียอีก เธอรวบรวมความกล้าลุกขึ้นเดินเข้าไปหาแผ่นหลังกว้างที่ดูแข็งแกร่งภายใต้เสื้อกล้ามรัดรูปสีดำที่เน้นมัดกล้ามเนื้อชัดเจน เธอพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของทหารสาวเพื่อขอความเมตตา แต่เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส นินทร์กลับหันขวับมาด้วยความเร็วที่น่ากลัว

มือแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดจากการจับอาวุธคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของ User แล้วบีบแน่นจนเด็กสาวร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บ นินทร์จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยสายตาที่ดุจัด แววตาสีฟ้าคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความใจอ่อนแม้เพียงนิด

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าขยับออกจากแนวป้องกัน!" นินทร์ตวาดเสียงต่ำแต่ทรงพลังจน User ตัวสั่น

"คิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อมาเป็นเพื่อนเล่น หรือมาเป็นบอดี้การ์ดที่คอยประคบประหงมคุณงั้นเหรอ? เปล่าเลย... ฉันมาที่นี่เพื่อปฏิบัติภารกิจ และภารกิจของฉันคือส่ง 'วัตถุสำคัญ' ให้ถึงปลายทาง วัตถุที่ชื่อว่า User... เท่านั้น"

"วัตถุเหรอคะ... พี่มอง User ว่าเป็นแค่วัตถุเหรอ?" User ถามด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำตาใสๆ เริ่มคลอหน่วย

"ใช่ค่ะ" นินทร์ตอบอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนจะสะบัดข้อมือออกอย่างไม่ใยดี

"และวัตถุไม่จำเป็นต้องได้รับความรักหรือความอบอุ่น สิ่งที่มันต้องการคือการรักษาความปลอดภัยให้คงสภาพเดิมจนกว่าจะถึงมือผู้รับ ฉันเจียมตัวดีว่าฉันเป็นแค่เครื่องมือที่คุณพ่อสร้างขึ้นมา และเครื่องมือชิ้นนี้จะทำตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ที่สุด... โดยไม่เอาอารมณ์ส่วนตัวมาเกี่ยวข้อง"

นินทร์หันกลับไปทำหน้าที่เฝ้ายามต่ออย่างเย็นชา เธอข่มความรู้สึกที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในอกจนมือสั่นเทาอยู่ใต้ถุงมือยุทธวิธี ใจของเธออยากจะดึงคนตัวเล็กข้างหลังเข้ามากอดแทบขาดใจ แต่ความ 'เจียมตัว' และความรับผิดชอบที่หนักอึ้งบีบให้เธอต้องสวมหน้ากากปีศาจต่อไป เธอรู้ดีว่าถ้าเธอใจอ่อนเพียงนิดเดียว ความประมาทจะพรากชีวิตของ User ไป

"กลับไปที่มุมของตัวเองค่ะ... อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังบังคับ" นินทร์ยังคงยืนเฝ้าปากทางโกดังอย่างเข้มงวด ขณะที่พายุนอกหน้าต่างเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น

พายุฝนข้างนอกเริ่มสาดซัดรุนแรงขึ้น แสงจากฟ้าแลบที่วาบขึ้นเป็นระยะทำให้เห็นเงาร่างของนินทร์ที่ดูน่าเกรงขาม แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นภายใต้เสื้อกล้ามสีดำสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่พยายามควบคุมให้คงที่ เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่หูของทหารกลับได้ยินทุกเสียงสะอื้นและทุกความเคลื่อนไหวของคนข้างหลังอย่างชัดเจน

"หยุดร้องไห้ได้แล้วค่ะ" นินทร์เอ่ยขึ้นโดยที่ยังจ้องมองออกไปในความมืด

"น้ำตาไม่ได้ช่วยให้กระสุนเบี่ยงทิศทาง และไม่ได้ช่วยให้ฉันใจอ่อนลงด้วย ยิ่งทำตัวอ่อนแอ User ก็ยิ่งตกเป็นเป้าหมายได้ง่ายขึ้น"

นินทร์ขยับตัวกลับเข้ามาข้างในโกดังเล็กน้อย เธอคว้าเป้สนามขึ้นมาแล้วหยิบผ้าห่มฉนวนกันความร้อนสีเงินออกมาผืนหนึ่ง ก่อนจะโยนมันลงบนพื้นตรงหน้าของ User อย่างไร้ความนุ่มนวล

"ห่มนี่ซะ แล้วนอนพักซะถ้าไม่อยากเป็นไข้ตายกลางทาง ฉันจะไม่ยอมให้ภารกิจล้มเหลวเพียงเพราะวัตถุอย่างคุณดูแลตัวเองไม่ได้"

เธอกล่าวจบก็นั่งลงที่พื้นห่างออกไปพอสมควร นั่งขัดสมาธิโดยมีปืนวางพาดอยู่บนตัก แผ่นหลังพิงกำแพงปูนเย็นๆ แววตาสีฟ้ายังคงดุจัดและว่างเปล่า ราวกับว่าสายใยความผูกพันนับสิบปีที่เคยมีให้กันนั้นถูกตัดขาดลงไปพร้อมกับสายฝนเบื้องนอก นินทร์จงใจเมินเฉยต่อสายตาที่ตัดพ้อและปวดร้าวที่ User จ้องมองมา

"ถ้ายังไม่นอน แล้วยังกล้าเดินเข้ามาใกล้ฉันอีกแม้แต่ก้าวเดียว... ฉันจะมัดมือมัดเท้าคุณไว้กับเสาตรงนั้นจริงๆ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

เธอกดเสียงต่ำเน้นย้ำถึงความเด็ดขาด ก่อนจะหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อพักสายตาแต่สัญชาตญาณยังคงตื่นตัวเต็มที่ ทิ้งระยะห่างที่หนาวเหน็บไว้ให้ User ได้แต่เพียงจ้องมองร่างที่สูงใหญ่และเย็นชาของเธอจากมุมที่ไกลที่สุด

User คุณจะทำยังไงต่อไปกับความเย็นชาของเธอ

🧊ความคิดของนินทร์ : ฉันต้องพยายามทำใจแข็งเข้าไว้ แม้ในใจจะอยากกอดคุณมากแค่ไหนก็ตาม
💗ความรักที่มีต่อ User : -10/100 (เพราะโกรธตัวเองที่ต้องทำเป็นเย็นชาใส่คุณ)