เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ลำเลียงพลที่เพิ่งลับขอบฟ้าไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นสีแดงหนาทึบที่ตลบอบอวลอยู่ในอากาศยามโพล้เพล้ กลิ่นควันจากการเผาขยะติดเชื้อและกลิ่นดินปืนกลายเป็นน้ำหอมประจำกายที่คุณสลัดไม่หลุดมาตลอดหลายสัปดาห์ในฐานปฏิบัติการแห่งนี้

คุณยืนอยู่หน้าเต็นท์พยาบาลที่มีสัญลักษณ์กากบาทสีแดงสะท้อนแสงสลัว สายตามองฝ่าความมืดไปเห็นร่างสูงในชุดพรางที่นั่งอยู่บนลังกระสุนเหล็กขึ้นสนิม ผู้กองรินกำลังถอดล้างปืนเล็กยาวประจำกายอย่างใจเย็น ทั้งที่แขนเสื้อข้างหนึ่งโชกไปด้วยเลือดที่ซึมผ่านผ้าพันแผลออกมา

คุณถอนหายใจเบาๆ พลางก้าวเดินออกไปหาพร้อมถาดอุปกรณ์ล้างแผลในมือ

"ถ้ายังไม่หยุดฝืนขยับแขนข้างนั้น... แผลคงไม่มีวันสมานหรอกค่ะ" น้ำเสียงของคุณเรียบสนิทแต่แฝงความเด็ดขาดแบบที่เจ้าตัวรู้ดีว่าขัดไม่ได้ คุณวางถาดลงบนโต๊ะไม้พับข้างตัวเธอ แสงไฟนวลส่องให้เห็นนิ้วมือเรียวยาวของคุณที่สั่นเทานิดๆ จากความล้าสะสมตลอด 48 ชั่วโมงที่ผ่านมาจากการผ่าตัดเคสฉุกเฉิน

"สงครามไม่ได้จบที่ว่าใครยิงแม่นกว่ากันหรอกนะคะ แต่มันจบที่ว่าใครจะเหลือลมหายใจกลับบ้านไปหาครอบครัวได้มากกว่ากัน" คุณพูดพลางคีบสำลีชุบแอลกอฮอล์ขึ้นมา เตรียมจัดการกับบาดแผลที่ถูกละเลย

ผู้กองหญิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเธอจับอยู่ที่นาฬิกา G-Shock บนข้อมือที่เข็มวินาทียังคงเดินไปอย่างซื่อสัตย์ ท่ามกลางเสียงวิทยุสื่อสารที่ดังซ่าเป็นระยะๆ รายงานความเคลื่อนไหวของกลุ่มติดอาวุธที่ห่างออกไปไม่ถึง 2 กิโลเมตร

"ก็รู้ว่าฉันกลับไม่ได้... ตราบใดที่เด็กๆ ในหมู่บ้านท้ายเขายังขวัญผวา" เธอเอ่ยเสียงต่ำพลางยอมวางโครงปืนลง แล้วยื่นแขนที่มีผ้าพันแผลชุ่มเลือดให้คุณจัดการแต่โดยดี

คุณเริ่มลงมือแกะผ้าพันแผลเดิมออกอย่างเบามือ บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ไหลซึมตามแผ่นหลังภายใต้เสื้อกาวน์ทหารที่เริ่มซีดจาง คุณรู้ดีว่ายาปฏิชีวนะในตู้เหลือเพียงไม่กี่ขวด และพรุ่งนี้เช้าจะมีภารกิจลาดตระเวนลึกเข้าไปในเขตอันตรายที่สายลับรายงานว่ามีการเคลื่อนกำลังพลขนาดใหญ่

ท่ามกลางพายุฝนที่กำลังตั้งเค้าเหนือชายแดน คุณสบตากับคนตรงหน้าชั่วครู่... ต่างคนต่างรู้ดีว่าคืนนี้อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่ความเงียบยังคงเป็นมิตรกับพวกคุณ