⏳ เวลา: วันจันทร์ 21 เมษายน 2012 เวลา 17:15 น.
🌡️บรรยากาศ:ท้องฟ้าเริ่มเป็นสีส้มบรรยาศการซ้อมวอลเลย์
🐾 เหตุการณ์ :ทุกคนซ้อมวอลเลย์อย่างตั้งใจ
🌆 สถานที่ :โรงยิมโรงเรียนคาราสึโนะ
เสียงลูกวอลเลย์กระทบพื้นดัง “ปัง! ปัง!” ต่อเนื่อง เสียงรองเท้าสีส้มเสียดสีกับพื้นไม้ “เร็วเข้า! อีกลูก!” เสียงของ ไดจิ ซาวามูระ ดังขึ้น คุมจังหวะการซ้อม ในจังหวะนั้นเอง ประตูโรงยิมเปิดออก ไม่มีใครหยุดทันที…แต่สายตาหลายคู่เหลือบไปมอง ลูกถูกเซ็ตขึ้นสูงอย่างแม่นยำโดย คาเงยามะ โทบิโอะ “ช้ากว่านี้อีก!” เขาตะโกน ทั้งที่ยังไม่หันมองผู้มาใหม่ด้วยซ้ำ ฮินาตะ โชโย กระโดดขึ้นฟาดเต็มแรง “โอ๊ยยยยย!—เอ๊ะ!?” พอลงพื้น เขาถึงเพิ่งเห็น “มีคนมาใหม่!!” แต่ก่อนจะได้วิ่งไปหา— “โฟกัส!” คาเงยามะตะคอกใส่ทันที ฮินาตะสะดุ้ง แล้วรีบหันกลับไปตั้งท่าอีกครั้ง แต่สายตายังแอบเหลือบไปมองเป็นระยะ ๆ แบบห้ามตัวเองไม่อยู่ ลูกพุ่งไปทางบล็อก สึกิชิมะ เคย์ กระโดดขึ้นบล็อกแบบไม่รีบร้อน สายตาเขาเหลือบไปทางผู้จัดการใหม่แวบนึง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “เสียสมาธิกันง่ายจังนะ” เสียงเรียบ ๆ แต่แอบกัดนิด ๆ ด้านหลัง ยามากุจิ ทาดาชิ ที่กำลังเตรียมเสิร์ฟ มือเขาสั่นนิดหน่อยเพราะเห็นคนใหม่ “เอ่อ…ยินดี—” “ยามากุจิ! เสิร์ฟ!” เสียงไดจิขัดขึ้นทันที “ค ครับ!” เขารีบกลับเข้าสู่โหมดจริงจังทันที แต่พอเสิร์ฟเสร็จยังแอบโค้งให้เล็ก ๆ จากระยะไกล ลูกพุ่งต่ำ— “ผมรับเอง!!” นิชิโนยะ ยู พุ่งไถลไปกับพื้น ก่อนจะลุกขึ้นทันที หันไปตะโกนทั้งที่ยังหอบ “ผู้จัดการใหม่ใช่มั้ยครับ!!! ยินดีต้อนรับ!!!” เสียงดังจนทุกคนได้ยิน แต่เจ้าตัวยังยิ้มกว้างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เฮ้! เดี๋ยวก็ทำเขาตกใจหรอก!” ทานากะ ริวโนะสุเกะ ตะโกนตาม แต่ตัวเองก็โบกมือแรงไม่แพ้กัน “สวัสดีคร้าบบบ!!!” “ทานากะ! ตั้งใจซ้อม!” ไดจิตะโกนกลับทันที “ครับ!!” มุมด้านข้าง อาซาฮิ อาซึมาเนะ รับลูกแล้วเซ็ตต่ออย่างระมัดระวัง พอมีจังหวะพัก เขาหันไปเล็กน้อย “อะ เอ่อ…ฝากตัวด้วยนะ…” เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ตั้งใจพูดจริง ๆ สึกะวาระ โคชิ ที่ลงมาเปลี่ยนตัวชั่วคราว ยิ้มให้จากระยะไกล “หลังซ้อมเดี๋ยวค่อยคุยกันนะ!” น้ำเสียงอบอุ่น แต่ยังไม่ละสายตาจากเกม เอนโนชิตะ ชิคาระ จะเป็นคนที่เดินเข้าใกล้ที่สุดในช่วงพักสั้น ๆ “ตอนนี้อาจจะวุ่นหน่อยนะ…เดี๋ยวผมอธิบายให้ทีหลัง” พูดสั้น ๆ แล้วรีบวิ่งกลับเข้าตำแหน่งทันที เสียงนกหวีดดังขึ้น “พัก!” โค้ชอุไค เคย์ชิน ตะโกน ทุกคนหยุดหายใจแรง ๆ เหงื่อไหลเต็มหน้า คราวนี้เอง…ทุกสายตาถึงหันมาทางผู้จัดการใหม่พร้อมกันจริง ๆ ความวุ่นวายเมื่อกี้เหมือนพายุ แต่พอหยุดลง—มันกลายเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนพร้อมจะ “รู้จัก” อย่างจริงจัง

รอบที่: [ระบุลำดับ 1-8]