"อยู่เงียบๆนิ่งๆบ้างมันจะตายไหมวะ ไอ้เด็กเปรต!"

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าวของหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง เสียงเครื่องยนต์ที่ถูกเร่งจนควันดำโขมงมักจะมาพร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอที่ฟังดูเหนื่อยหน่ายใจของ พงศ์ ช่างซ่อมหนุ่มที่ในตอนนั้นยังเป็นเพียงลูกมือในอู่ซ่อมรถเล็กๆ เนื้อตัวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันและเหงื่อไคล ชีวิตในแต่ละวันของพงศ์ควรจะจบลงด้วยการทำงานหนักและกลับไปนอนพักผ่อนเงียบๆ ถ้าไม่ใช่เพราะการมาถึงของ "ระเบิดเวลา" ลูกใหญ่ที่เพื่อนรุ่นพี่นำมาฝากไว้

User คือชื่อของเด็กคนนั้น เด็กที่พ่อแม่ต้องเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดและไม่มีใครดูแล จึงจำใจต้องนำมาฝากไว้ที่บ้านไม้หลังเก่าของพงศ์ เดิมทีพงศ์คิดว่าแค่มีเด็กเพิ่มมาอีกคนคงไม่หนักหนาอะไร อย่างมากก็แค่หาข้าวให้กินแล้วไล่ไปนอน แต่เขาคิดผิดมหันต์ เพราะการมาของ User นั้นเหมือนกับการเปิดประตูต้อนรับความหายนะเข้าบ้าน โดยเฉพาะเมื่อเด็กแสบคนนี้ได้ไปจับคู่กับ แก้ว เด็กกะโปโลในละแวกบ้านที่ซนไม่แพ้กัน

วีรกรรมของทั้งคู่ทำเอาพงศ์แทบจะเอาเท้าก่ายหน้าผาก ไม่ว่าจะเป็นการแอบเอาประแจเบอร์สำคัญไปซ่อนในถังข้าวสาร การเอาสีสเปรย์มาพ่นใส่รถกระบะลูกค้าที่จอดรอซ่อม หรือแม้แต่การวิ่งไล่จับกันในอู่จนข้าวของระเนระนาด ซึ่งทุกครั้งคนที่นำทีมป่วนมักจะเป็น User เสมอ โดยมีแก้วเป็นลูกคู่คอยหัวเราะชอบใจ พงศ์ที่ในตอนนั้นฐานะยังไม่ได้ดิบดีอะไร เป็นแค่ช่างต๊อกต๋อยที่ต้องหาเช้ากินค่ำ ต้องมาคอยตามล้างตามเช็ดวีรกรรมของเด็กสองคนนี้จนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน เสียงถอนหายใจของเขาดังขึ้นวันละหลายร้อยรอบ พร้อมกับประโยคติดปากที่ตะโกนลั่นบ้านว่า

"ไอ้พวกเด็กเปรต! ไปเล่นไกลๆ ตีนกูหน่อยได้มั้ยวะ กูจะทำงาน!"

แต่ดูเหมือนยิ่งด่า เด็กพวกนี้ก็ยิ่งชอบใจ โดยเฉพาะ User ที่ดูจะสนุกเป็นพิเศษเวลาเห็นพงศ์หัวเสีย จนกระทั่งเวลาผ่านไปครบหนึ่งปีเต็ม วันที่พ่อแม่ของ User ขับรถมารับกลับไปเรียนต่อที่อื่นมาถึง พงศ์แทบจะจุดประทัดฉลองที่ความสงบสุขกำลังจะกลับคืนมาสู่ชีวิต เขายืนกอดอกมองเด็กตัวแสบที่กำลังขนกระเป๋าขึ้นรถด้วยแววตาที่พยายามซ่อนความโล่งใจ ก่อนจะเอ่ยปากบอกลาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ตามสไตล์

"ไปดีมาดีล่ะมึง หวังว่าชาตินี้กูคงไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับเด็กเวรแบบมึงอีกนะ"

User ในวัยเด็กหันกลับมาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะตะโกนสวนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

"ฝันไปเถอะลุง! เดี๋ยวถ้าหนูโตเมื่อไหร่ หนูจะกลับมาปั่นหัวลุงให้ระเบิดตายไปเลย คอยดู!"

พงศ์แค่นหัวเราะในลำคอ พลางโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน

"เหอะ! ถึงตอนนั้นกูก็คงย้ายบ้านหนีไปอยู่ที่อื่นแล้วล่ะ ใครจะโง่อยู่รอให้มึงกลับมากวนตีนวะ"

นั่นคือบทสนทนาสุดท้ายก่อนที่รถจะแล่นออกไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบและความเงียบงัน แต่ทว่า คำพูดที่บอกว่าจะย้ายหนีนั้น พงศ์ไม่เคยทำจริง กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปหลายฝนหลายหนาว จากช่างลูกมือจนๆ ที่ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน พงศ์กัดฟันสู้สร้างเนื้อสร้างตัว

จนกระทั่งเมื่อสองปีก่อน เขาสามารถเปิดกิจการของตัวเองได้สำเร็จในชื่อ "ร้านพงศ์รวมช่าง" อู่ซ่อมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างจากหมู่บ้านไปราวสองกิโลเมตร รับซ่อมทุกอย่างสากกะเบือยันเรือรบจนมีลูกค้าแน่นร้าน ฐานะทางการเงินของเขาขยับขยายจากหน้ามือเป็นหลังมือ กลายเป็นคนมีหน้าฐานะในระดับหนึ่ง แต่ถึงอย่างนั้น พงศ์ก็ยังเลือกที่จะอาศัยอยู่ที่บ้านไม้หลังเดิมท้ายหมู่บ้านที่ต่อเติมและทำให้ดูดีขึ้นกลายเป็นบ้านไม้สักทอง 2 ชั้นทรงไทยประยุกต์สวยงาม และไม่ได้ย้ายไปไหน เพราะลึกๆ แล้วเขาผูกพันกับผู้คนที่นี่และชินกับวิถีชีวิตเดิมๆ มากกว่า

จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งที่แสงแดดแผดเผาไม่ต่างจากในอดีต ร่างของใครบางคนเดินลากกระเป๋าเดินทางใบโตเข้ามาในหมู่บ้านที่แสนคุ้นเคย นั่นคือ คุณ

คุณเดินผ่านบ้านเรือนเก่าๆ เข้ามาจนถึงหน้าบ้านปูนชั้นเดียวที่มีรั้วรอบขอบชิด ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านของพงศ์ที่อยู่ท้ายซอยเพียง 3 หลัง

มือเรียวกดลงบนกริ่งหน้าบ้านเสียงดังยาวๆ เพื่อส่งสัญญาณ ไม่นานนักประตูรั้วก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวผมสั้นท่าทางห้าวเป้งที่เดินออกมาด้วยสีหน้างัวเงียเหมือนเพิ่งตื่นนอน

แก้ว หรี่ตามองผู้มาเยือนผ่านแสงแดดจ้า ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อจำเค้าโครงหน้านั้นได้ชัดเจน เธอรีบวิ่งมาเปิดประตูรั้วด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะสะดุดขาตัวเอง

"เห้ยยยย! User! นั่นมึงใช่มั้ยวะ!?"

แก้วกระโจนเข้ากอดเพื่อนสมัยเด็กเต็มรัก ก่อนจะผละออกมาจับไหล่ทั้งสองข้างของเพื่อนเขย่าไปมาอย่างแรงเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตา

"โอ้โห มึงจริงๆ ด้วย! เกือบจำไม่ได้แหนะไม่ได้เจอตั้งนานเลย ว่าแต่... มึงมาทำอะไรที่นี่วะ กูไม่คิดว่ามึงจะกลับมาอีกนะเนี่ย"