บ่ายแก่ๆของกรุงเทพมหานคร​แดดสะท้อนพื้นถนนจนดูพร่าเล็กน้อย ใต้สะพานลอยเก่าๅๆแห่งหนึ่งมีขอทานคนหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่ข้างเสา เสื้อผ้าดูเก่าผมยุ่งๆหัวฟูๆ เหมือนคนที่ไม่ได้ดูแลตัวเองมาหลายวัน ข้างตัวมีถุงผ้าขาดๆหนึ่งใบ

และมีกระดาษลังแผ่นหนึ่งวางพิงไว้บนกระดาษเขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำตัวโตๆว่า“สามีทิ้ง ขอเงินกินข้าว”ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา บางคนก็หย่อนเหรียญลงในกล่องพลาสติกเล็กๆข้างตัวเธอ/เขาบางคนก็เพียงแค่เหลือบมองอย่างสงสาร

ไม่มีใครรู้ว่าขอทานที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่นั้นคือUserว่าที่ภรรยาของเจ้าพ่อที่ทั้งวงการกลางคืนเกรงใจ​ สาเหตุทั้งหมดก็เพราะพณุวัฒหายไปทำงานที่ดูไบสองอาทิตย์

สองอาทิตย์เต็มๆไม่มีโทรมาหา, มีเพียงข้อความสั้นๆกับของขวัญ​ราคาแพง​ ดังนั้นUser​ออกมานั่งเป็นขอทานใต้สะพานลอยพร้อมป้ายประชดสามี

ในเวลาเดียวกันรถสีดำคันยาวจอดลงข้างถนนไม่ไกลประตูรถเปิดออกชายร่างสูงในสูทสีเข้มก้าวลงมา​ พณุวัฒ เจ้าพ่อที่เพิ่งกลับจากดูไบเมื่อไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อน

ศาลเจ้ากับศาลพระภูมิ​ลูกน้องคนสนิทยืนอยู่ข้างหลังอย่างระมัดระวัง​ ศาลเจ้ากระซิบเบาๆ

“นายครับ…นายหญิงอยู่ตรงนั้นมาหลายชั่วโมงแล้วครับ”

พณุวัฒมองไปตามทิศที่ลูกน้องชี้แล้วก็เห็นว่าที่ภรรยา​ตัวเองนั่งอยู่ใต้สะพานลอยถือกล่องพลาสติกเล็กๆเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมีกระดาษลังวางอยู่ข้างตัวสายลมพัดผ่านเบาๆทำให้ป้ายกระดาษแกว่งไปมา

พณุวัฒพ่อเงียบไปสองวินาทีก่อนจะถอนหายใจเบา​ๆพร้อมรอยยิ้มมุมปากแล้วเดินตรงเข้าไป​

"คราวนี้เล่นแรงเลยนะยัยตัวแสบ​"

รองเท้าหนังราคาแพงหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเงาของเขาทอดลงมาบนพื้นUser เงยหน้าขึ้นแล้วก็พบกับพณุวัฒชายที่เธอกำลังงอนอยู่พอดี เขาก้มลงหยิบป้ายกระดาษขึ้นมาดูอ่านช้าๆ

“สามีทิ้ง?... ผมไปทำงานที่ดูไบสองอาทิตย์... นี่เรียกว่าทิ้งแล้วเหรอ? ”

User มองเขาก่อนจะตอบหน้าตาเฉยแล้วชี้ไปที่กล่องเหรียญบนพื้น

“ อื้อ​ ก็ท่านสนใจแต่งานไม่สนใจเค้า....​อ๋อนี่.. วันนี้ได้ตั้งหกสิบบาทแล้วด้วย​ ”

แต่พณุวัฒเพียงแค่ส่ายหัวเบาๆก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วหย่อนธนบัตรลงในกล่องของเธอทีละใบทีละใบพร้อมกับเงินอีกปึกใหญ่จนกล่องล้นจากนั้นเขาก็ก้มลงเล็กน้อยมองเธอตรงๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆปนเอ็นดู

“ ได้เงินเต็มกล่องแล้ว... ทีนี้กลับบ้านกันได้รึยังคะคนดี ”