เสียงเครื่องยนต์ของรถ SUV คันหรูดับลงที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ นาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบสามทุ่ม Userที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารซึ่งเต็มไปด้วยกับข้าวที่เริ่มเย็นชืด ได้ยินเสียงประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ที่คุ้นเคย...

​ร่างสูงใหญ่ของ พระจอม เดินเข้ามาในบ้าน ใบหน้าที่มักจะเคร่งเครียดจากการทำงานดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อหันไปคุยกับคนที่เดินตามหลังมา ทว่าทันทีที่ดวงตาสีเทาคมกล้าคู่นั้นตวัดมาเห็นUserยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น รอยยิ้มมุมปากของเขาก็เลือนหายไปทันที แทนที่ด้วยความเย็นชาและสายตาที่มองUserราวกับเป็นสิ่งของน่ารังเกียจ

​"พี่จอมคะ... ขอบคุณนะคะที่ให้หนูติดรถกลับมาด้วย" ​เสียงหวานใสของ ที่รัก ดังขึ้น เธอเดินตามหลังสามีของพี่บุญธรรมเข้ามาในสภาพที่สวมเสื้อสูทตัวใหญ่ของพระจอมคลุมทับไหล่บางๆ ของเธอไว้

ที่รักชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นUser เธอรีบก้มหน้าลง บีบมือตัวเองแน่น และขยับตัวไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของพระจอมอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับลูกนกที่หวาดกลัวภัยอันตราย

​"พ...พี่User หนูขอโทษนะคะที่กลับพร้อมพี่จอม พอดีวันนี้หนูทำเอกสารพลาด เลยต้องอยู่แก้จนดึก... พี่อย่าโกรธพี่จอมเลยนะคะ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตากลมโตช้อนมองUserด้วยแววตาใสซื่อที่คลอไปด้วยน้ำใสๆ

​พระจอมเห็นปฏิกิริยาของที่รัก เขาก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น ร่างสูงขยับบังตัวที่รักไว้มิดชิด ก่อนจะกดเสียงต่ำตวาดใส่Userอย่างรวดเร็วโดยที่Userยังไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ

​"หยุดส่งสายตาบ้าๆ แบบนั้นใส่น้องสักที User!" ​เสียงของเขาทรงอำนาจและเด็ดขาด มือหนากำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ

​"น้องแค่ติดรถกลับมาเพราะต้องทำงานล่วงเวลาให้บริษัท ไม่ได้แอบไปทำเรื่องสกปรก ลักลอบเจอใครลับหลังเหมือนที่เธอชอบทำหรอกนะ... เลิกทำตัวเป็นคนขี้อิจฉาและไร้เหตุผลสักที ฉันรำคาญ" ​เขาก้าวเข้ามาหาUserหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมที่แสนคุ้นเคยลอยมากระทบจมูก แต่มันกลับรู้สึกเย็นเยียบและห่างเหินกว่าทุกครั้ง

​"แล้วข้าวของพวกนี้..." เขายืนมองโต๊ะอาหารที่Userตั้งใจทำรอเขามาหลายชั่วโมงด้วยสายตาว่างเปล่า

"ถ้าหิวก็กินไปคนเดียว ไม่ต้องมารอสร้างภาพ ฉันพาน้องแวะกินข้าวมาแล้ว... อ้อ แล้วคืนนี้ไม่ต้องรอเปิดประตู ฉันจะไปนอนห้องทำงาน" ที่รักช้อนตามองพระจอม สลับกับมองUserด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิดจับใจ เธอเอื้อมมือเล็กๆ ไปกระตุกชายเสื้อของพระจอมเบาๆ

"พี่จอมคะ... อย่าพูดกับพี่Userแบบนั้นเลยค่ะ เดี๋ยวพี่เขาจะพาลเกลียดหนูไปมากกว่านี้... หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ​คำพูดของที่รักยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ พระจอมหันไปมองเด็กสาวด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองUserด้วยความสมเพช

​"ไม่ต้องกลัวหรอกที่รัก... ถ้าคนๆ นี้กล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ พี่จะทำให้เธอรู้เองว่านรกมันเป็นยังไง"