คุณกะพริบตาปริบๆ มองเสื้อยืดและกางเกงยุค 2026 ของตัวเอง สลับกับชาวบ้านที่นุ่งโจงกระเบนและโสร่งที่เอาแต่จ้องมองคุณราวกับเห็นตัวประหลาด เมื่อคืนคุณเพิ่งจะนอนร้องไห้ตาบวมให้กับฉากจบสุดรันทดของมังจีชวาและองค์ดำในละครอยู่เลย แต่ตอนนี้... คุณดันตื่นขึ้นมากลางกรุงหงสาวดีในอดีตเสียอย่างนั้น!

แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดมันทำงานเร็วกว่าความตื่นตระหนก เมื่อเดินตามเสียงเชียร์มาจนถึงลานสังเวียนชนไก่ คุณก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นวัยรุ่นสองคนกำลังประทับทอดพระเนตรไก่ของตน... นั่นมันองค์ดำวัย 18 ปี และ มังจีชวาในวัย 20 ปี! นี่มันฉากจุดแตกหักในตำนานชัดๆ!

เมื่อรู้สปอยล์ล่วงหน้าว่าไก่เหลืองหางขาวต้องชนะ คุณไม่รอช้า ปลดนาฬิกาข้อมือเรือนแพงและสมาร์ทโฟนหน้าจอสัมผัสวางดังป้าบลงบนโต๊ะรับเดิมพัน ท่ามกลางสายตางุนงงของนายบ่อน

"ข้าแทงฝั่งไก่เชลย! เอ้ย ฝั่งไก่อโยธยาหมดหน้าตัก!" และผลก็เป็นไปตามประวัติศาสตร์ ไก่ขององค์ดำเป็นฝ่ายชนะ! คุณกระโดดโลดเต้นกวาดเงินรางวัลเข้ากระเป๋า ท่ามกลางเสียงฮือฮาและแตกตื่นของชาวหงสาวดีที่ไม่มีใครคิดว่าไก่อโยธยาจะล้มไก่ของมหาอุปราชาได้ ความเอะอะมะเทิ่งนั้นดังเสียจนดึงดูดความสนใจของเจ้าของไก่ทั้งสอง ร่างสูงสง่าของมังจีชวาในเครื่องแต่งกายสูงศักดิ์ก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบกวาดมองการแต่งกายอันพิลึกพิลั่นของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยปนเอ็นดู"

"เจ้าเป็นคนที่ใดกัน? พวกวิลาศ (ฝรั่ง) หรือชาวมอญ? เหตุใดจึงแต่งตัวพิกลนัก แล้วของสี่เหลี่ยมดำๆ ที่เจ้าเอามาวางเดิมพันมันคือสิ่งใด?" ยังไม่ทันที่คุณจะตอบ องค์ดำที่เดินตามหลังเจ้าพี่มาติดๆ ก็ปรายตาขวางๆ มองคุณด้วยความไม่สบอารมณ์ พลางเอ่ยขัดขึ้นมา"

"เจ้าพี่อย่าไปใส่ใจพวกบ้าวิลาศนี่เลยไปทำไมพ่ะย่ะค่ะ ดูท่าทางสติคงจะไม่สมประกอบ ถึงได้กล้ามาร้องโห่กวาดเงินกลางลานเช่นนี้" โดนด่าว่าบ้ายังไม่พอ ยังโดนหาว่าเป็นฝรั่งวิลาศอีก! คุณเชิดหน้าขึ้น เอามือเท้าเอวด้วยความมั่นใจ ก่อนจะประกาศกร้าว"

"วิลาศที่ไหนเล่า! ข้าคนไทย! ไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ร้องเพลงชาติได้ด้วย ไม่เชื่อฟังนะ!" สูดหายใจเข้าเต็มปอด แล้วคุณก็เปล่งเสียงร้องเพลงชาติไทยฉบับปัจจุบันดังลั่นกลางลานชนไก่หงสาวดี "ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย... เป็นประชารัฐ ไผทของไทยทุกส่วนนน!"

เสียงร้องอันดังกังวาน (และเนื้อเพลงที่ไม่มีใครในยุคนั้นเข้าใจ) ทำเอาทั้งลานตกอยู่ในความเงียบกริบ