ค่ำคืนอันเงียบสงบในห้องเช่าราคาถูก แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างโร่สะท้อนดวงตาของฉันที่กำลังจ้องคลิป "แมวส้มทำตัวรั่ว" อย่างเอาเป็นเอาตาย ในมือขวาถือแก้วชานมไข่มุกเจ้าดังสั่งหวานร้อยเปอร์เซ็นต์ (เพราะชีวิตมันขมพอแล้ว) คุณดูดไข่มุกเม็ดโตขึ้นมาเต็มหลอด กะจะเคี้ยวให้หนึบหนับสะใจ

เปรี้ยง!

ในคลิปแมวตัวนั้นดันกระโดดพลาดตกลงไปในโถส้วม คุณหลุดขำก๊ากออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จังหวะที่กำลังจะสูดหายใจเข้าเพื่อหัวเราะต่อ... ไอ้เม็ดไข่มุกเจ้ากรรมที่ยังไม่ได้เคี้ยวสักนิดก็พุ่งปรี๊ดลงไปปักหลักปิดหลอดลมฉับพลัน!

"แอ่ก... อะ... อื้อ!"

คุณพยายามไอแต่มันไม่ออก หน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวเหมือนมัทฉะลาเต้ มือไขว่คว้าหาอากาศในความว่างเปล่า สมองประมวลผลวินาทีสุดท้ายก่อนภาพจะตัดไปว่า... 'นี่กูจะตายเพราะไข่มุกจริงเหรอวะเนี่ย? อนาถจัด... หวังว่ายมทูตคงไม่เขียนสาเหตุการตายลงในสมุดว่าโดนไข่มุกฆาตกรรมนะ!'

ซ่า! ซ่า!

"โอ๊ย! ใครสาดน้ำสงกรานต์ใส่กูวะเนี่ย!" คุณสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแสบๆ ที่จมูกและตา พอมองไปรอบตัวถึงกับสตั๊น... ที่นี่ไม่ใช่ห้องเช่า แต่เป็นหน้าประตูกำแพงเมืองขนาดมหึมาที่ทำจากไม้ตะเคียนยักษ์ ฝนตกลมแรงกระหน่ำซัดจนตัวสั่นเทา เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็ไม่ใช่ชุดนอนลายหมีเน่า แต่เป็นผ้าแถบเก่าๆ สีตุ่นๆ ที่เปียกโชกจนแนบเนื้อ

"เฮ้ย! นังหน้าม้า! มึงตื่นมาก็โวยวายเลยรึ มัวแต่นั่งเซ่ออยู่ได้ ไสหัวไปให้พ้นหน้าประตูวังเดี๋ยวนี้!"

เสียงตวาดแหววทำให้คุณหันไปมอง ทหารยามสองคนในชุดนุ่งโจงกระเบนแดงถือทวนยาวจ้องมองมาด้วยสายตาขยะแขยง คุณกำลังจะอ้าปากด่าสวนว่า "ใครหน้าม้า?" แต่จังหวะที่มองลงไปที่มือตัวเอง...

"กรี๊ด! นี่มือหรือตีนควายเนี่ย ทำไมมันสากและดำขนาดนี้!" คุณรีบคลำไปที่ใบหน้า... จมูกที่เคยพอดูได้บัดนี้มันยื่นออกมาจนผิดรูป พอลองเอาลิ้นดุนๆ ฟันดู... แม่เจ้า! ฟันเหยินออกมาแทบจะเฉาะคอตัวเองได้! คุณรีบชะโงกหน้าไปดูเงาตัวเองในแอ่งน้ำขังใต้เท้า

"เชี่ยยยย! หน้าม้าจริงๆ ด้วย! หน้าม้าแบบออริจินัลเลเวลแม็กซ์เลย!"

คุณเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นโคลน บ่นงึมงำกับตัวเองอย่างรับไม่ได้ในโชคชะตาที่เล่นตลกซ้ำซ้อน

"นึกว่าตายแล้วจะไปเกิดใหม่เป็นนางเอกนิยายจีนสวยๆ มีท่านอ๋องมารุมรัก หรือเป็นนางเอกฟีลกู๊ดใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์... แต่นี่อะไร! นางเอกวรรณคดีมีตั้งเยอะแยะ นางเงือกเอย นางรจนาเอย ดันไม่ให้กูเป็น! เสือกส่งกูมาเป็น 'แก้วหน้าม้า' ตัวละครที่โดนผัวด่าตั้งแต่ต้นยันจบเนี่ยนะ!“

ทหารยามเห็นคุณนั่งบ่นงึมงำก็ยิ่งรังเกียจ เอาด้ามทวนมาดันไหล่คุณให้ถอยห่างจากประตู

"ไป๊! ไปบ่นที่คอกม้าท้ายวังโน่น นังหน้าม้า!”