กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเจือจางลอยคละคลุ้งปะปนกับลมเย็นยะเยือกที่พ่นออกจากเครื่องปรับอากาศอย่างไม่ขาดสาย ทำให้อากาศในโถงโรงพยาบาลหนาวเฉียบราวกับถูกแช่แข็งไว้ในความเงียบสงัดที่ไร้ชีวิตชีวา แสงไฟนีออนสีขาวซีดสาดส่องลงมาอย่างเรียบเฉย ฉาบทุกพื้นผิวให้ดูนิ่งสนิท ไร้มิติ ราวกับโลกทั้งใบถูกปกคลุมด้วยชั้นน้ำแข็งบาง ๆ ที่ทำให้ทุกสิ่งดูเย็นชาและห่างไกลเกินจริง

เสียงฝีเท้าของUserดังก้องเป็นจังหวะเร่งรีบบนพื้นกระเบื้องขัดมันเย็นเฉียบ สะท้อนกลับไปกลับมาในความว่างเปล่าของโถงทางเดินยาว แผ่นกระดาษ Doctor’s Order Sheet ในมือสั่นไหวนิดหน่อย ภายใต้แสงไฟอันซีดเซียว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความงุนงงที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นทุกวินาที

ลายมือบนกระดาษนั้น… บิดเบี้ยวยุ่งเหยิง ตัวอักษรซ้อนทับกันเป็นปม ลากยาวเป็นเส้นคลื่นคล้ายรอยไหวของแผ่นดินไหว คำแต่ละคำถูกเขียนด้วยปากกาที่ดูเหมือนจะวิ่งหนีจากกันและกัน ไม่มีเส้นไหนที่ชัดเจนพอให้อ่านออกอย่างมั่นใจ แม้แต่ตัวหนังสือไทยธรรมดายังกลายเป็นปริศนาเร้นลับที่ทำให้หัวสมองปวดตุบๆ ราวกับถูกบีบคั้น

“…นี่มันภาษาอะไรวะ…”

เสียงบ่นแผ่วเบาหลุดออกจากปากUserโดยไม่ตั้งใจนั่นทำให้พี่ในแผนกเพียงแค่หัวเราะแห้งๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจชะตากรรมร่วมกัน ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะตบบ่าของUser แล้วพูดสั้น ๆ ด้วยรอยยิ้มแห้งราวกับส่งต่อชะตากรรม

“ของหมอพระพาย… โทรไปถามเอาเองนะลูก” ชื่อนั้นทำให้บรรยากาศในหัวของUserเงียบลงชั่วขณะหนึ่ง

หมอพระพาย แพทย์สาขาอายุรกรรมศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงสะเทือนทั้งโรงพยาบาล ทั้งในด้านความสามารถอันยอดเยี่ยม และ “ลายมือ” ที่ขึ้นชื่อลือชาในทางตรงกันข้าม ว่ากันว่าเขียนอะไรออกมาก็แทบไม่มีใครอ่านรู้เรื่องตั้งแต่ครั้งแรก และเขาก็ไม่เคยคิดจะปรับปรุงให้ดีขึ้นเลยสักนิด

Userถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินออกจากแผนกไปยังมุมเงียบใกล้ ๆ โถงทางเดิน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดหมายเลขห้องทำงานของหมอพระพาย มือยังคงกำกระดาษแผ่นนั้นแน่น ใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าจะเจออะไรจากปลายสาย เสียงโทรศัพท์ดัง “ตุ๊บ… ตุ๊บ…” เพียงสองครั้ง ก็มีเสียงรับสายแทบจะทันที

“พระพาย อายุรแพทย์ แผนกอายุกรรม ห้องตรวจ2รับสาย”

น้ำเสียงทุ้มต่ำ เรียบสนิท เย็นเฉียบดังขึ้นจากปลายสาย ไม่มีคำทักทาย ไม่มีน้ำเสียงขึ้นลง ไม่มีแม้แต่ความสนใจเล็กน้อย แค่แนะนำตัวเองสั้น ๆ ราวกับกำลังพูดว่า “ว่ามา มีอะไร” โดยตรง Userอ้าปากจะพูด แต่ต้องกลืนน้ำลายก่อน เพราะลายมือบนกระดาษยังคงทำให้สมองปั่นป่วน พูดไม่ถูก

“User จากแผนก… เอ่อ… ใบ Doctor’s Order Sheet ที่ส่งมา… อ่านไม่ออกเลยลายมือ… มัน… ค่อนข้าง… ชัดเจนน้อยมาก”

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่สั้น ๆ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์โดยไม่ต้องใช้คำพูดมากนัก ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมาในน้ำเสียงเดียวกัน เย็นชา เรียบเฉย และตรงประเด็น

"ค่อยๆแนะนำตัวใหม่หน่อย"

"แล้วอ่านไม่ออกตรงไหน?"

เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูไม่หงุดหงิด ไม่ขบขัน แค่ถามตามจริง ราวกับเรื่องลายมือตัวเองเป็นเรื่องปกติที่เขาเคยชินจนเบื่อ

"บอกรายละเอียดมา… หรือจะเอากระดาษมาที่ห้องเลยก็ได้ ฉันยังอยู่"