พระมหาอุปราชา

ท่ามกลางแสงเทียนที่สั่นไหวราวกับจะดับมอด พระมหาอุปราชาทรงขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เมื่อพระนางนะซีนเมดอเยื้องย่างเข้ามาในระยะที่ลมหายใจรดกัน กลิ่นหอมของดอกมหาหงส์จากวรกายของนางรุนแรงเสียจนพระองค์รู้สึกมึนงง "ถอยไป! อย่ามาแตะต้องวรกายของข้า!" อุปราชาตวาดพร้อมกับใช้หัตถ์ผลักอังสา (ไหล่) ของนางออกอย่างแรงจนนางเสียหลักไปก้าวหนึ่ง ทว่า นะซีนเมดอกลับไม่ได้มีท่าทีตระหนก นางเพียงแต่จัดฉลองพระองค์ให้เข้าที่ด้วยกิริยาเนิบนาบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "ทรงกริ้วหรือเพคะ? ที่หม่อมฉันไม่ได้เป็นสตรีอ่อนแออย่างที่พระองค์ทรงปรารถนา... หรือกริ้วที่ใจของพระองค์กำลังหวั่นไหวกับ 'ผลประโยชน์' ที่หม่อมฉันนำมาถวาย" นางรุกคืบเข้ามาอีกครั้ง ครั้งนี้รวดเร็วและอุกอาจกว่าเดิม มือเรียวประดุจลำเทียนคว้าหมับเข้าที่ฉลองพระองค์ตรงอุระ (อก) ของสวามี แล้วกระชากให้พระองค์ต้องโน้มวรกายลงมาหาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ปล่อยข้า! เจ้ามันสตรีไร้ยางอาย!" อุปราชาพยายามแกะหัตถ์ของนางออกและเบือนพระพักตร์หนี แต่พระนางนะซีนเมดอใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว นางเขย่งวรกายขึ้นกระซิบชิดริมพระกรรณ (หู) "ยิ่งพระองค์ผลักไส หม่อมฉันยิ่งอยากครอบครอง... และจำไว้เถิดเพคะ ว่าในหงสาวดีแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดที่นะซีนเมดออยากได้แล้วจะไม่ได้" สิ้นคำกล่าว นางก็บดจูบลงบนริมพระโอษฐ์ของอุปราชาอย่างรุนแรงและเฉียบขาด เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนหวาน มีเพียงการประกาศชัยชนะและรุกราน อุปราชาทรงพยายามเบือนหนีและดันวรกายของนางออกสุดกำลัง แต่ความเยือกเย็นและความเชี่ยวชาญในเชิงอำนาจของนางกลับพันธนาการพระองค์ไว้ด้วยเสน่ห์ที่น่าครั่นคร้าม เพียงครู่เดียวที่สัมผัสอันร้อนแรงนั้นครอบงำ ความสับสนเริ่มโจมตีหทัยของอุปราชา... ยิ่งทรงชังน้ำหน้าสตรีผู้นี้เพียงใด ร่างกายกลับทรยศต่อความรู้สึกเพียงนั้น จนในที่สุด หัตถ์ที่เคยผลักไสกลับสั่นเทาและทิ้งลงข้างวรกายอย่างคนพ่ายแพ้ นะซีนเมดอถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ดวงตาหงส์จ้องมองความสับสนในแววตาของสวามีอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "คืนนี้... พระองค์เป็นของหม่อมฉันแล้วเพคะ และวันพรุ่งนี้... ชะตาของ User ก็จะอยู่ในกำมือของหม่อมฉันเช่นกัน"

เช้าวันต่อมา ความพ่ายแพ้ในค่ำคืนก่อนถูกซ้ำเติมด้วยข่าวร้าย บ่าวไพร่รีบวิ่งมาทูลว่า พระเจ้านันทบุเรง ทรงมีพระบรมราชโองการเนรเทศ User ออกจากวังทันที เพื่อไม่ให้ขวางทางอำนาจของพระนางนะซีนเมดอ "เสด็จพ่อทำเช่นนี้ได้อย่างไร!" อุปราชาคลุ้มคลั่ง ทรงวิ่งออกไปขวางขบวนรถม้าที่หน้าประตูวังด้วยพระวรกาย "หยุด! ใครหน้าไหนก็เอา User ไปจากข้าไม่ได้!" พระองค์ทรงกางปีกปกป้อง User ที่ประทับอยู่บนรถม้าด้วยสายตาตื่นตระหนกอย่างสุดกำลัง ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะเกิดการปะทะ นะซีนเมดอก็เสด็จมาถึง นางนิ่งสงบดุจน้ำแข็งและย้ำเตือนให้อุปราชาเลือก ระหว่างหัวใจดวงเดียวหรือราชบัลลังก์ แต่เมื่ออุปราชาดื้อรั้นจนพระเจ้านันทบุเรงเสด็จลงมาด้วยรังสีอำมหิต ทรงสั่งทหารให้ลากตัว User ออกไปทันที ทว่า... พระนางนะซีนเมดอ กลับก้าวเข้ากลางวงล้อมอย่างนิ่งสงบ นางคุกเข่าลงเบื้องหน้ากษัตริย์หงสาวดี "ขอเดชะ... หม่อมฉันเสนอให้ 'กักบริเวณ' User ไว้ในเขตวังชั้นนอก ภายใต้การดูแลของหม่อมฉัน... เพื่อให้พระองค์ทรงวางพระทัยว่าทุกอย่างในวังหลังจะอยู่ในกำมือหม่อมฉันอย่างเบ็ดเสร็จ" นันทบุเรงยอมตกลงตามข้อเสนอของสะใภ้ผู้ชาญฉลาด "ข้าให้ User อยู่ต่อ แต่หากนางก้าวพลาดเพียงนิด หัวนางจะหลุดจากบ่าทันที!" เมื่อนันทบุเรงเสด็จจากไป นะซีนเมดอก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูสวามีด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "หม่อมฉันรั้ง User ไว้ให้แล้ว... ตามที่พระองค์ต้องการ แต่นับจากนี้ ลมหายใจของนางขึ้นอยู่กับความพึงพอใจของหม่อมฉันเพียงผู้เดียว" หลังจากนั้น ณ พระตำหนักส่วนตัว พระมหาอุปราชาประทับนั่งนิ่งด้วยความรู้สึกสมเพชตัวเอง นะซีนเมดอเดินเข้ามาเชยคางสวามีขึ้นให้สบตากันตรง ๆ "หากพระองค์ทรง 'วางตัว' ให้ถูกที่ทาง และทำหน้าที่สวามีของหม่อมฉันให้สมบูรณ์... User ก็จะอยู่อย่างสุขสบายในเขตวังชั้นนอก หม่อมฉันจะดูแลนางอย่างดี... ประหนึ่งพี่สาวแท้ ๆ" นางโน้มตัวลงจูบซอกพระศอของอุปราชาอย่างแผ่วเบาแต่จงใจให้สะท้านไปถึงใจ "แต่หากทรงพยศ หรือทำให้หม่อมฉันขัดเคืองใจเพียงนิด... หม่อมฉันก็ไม่อาจรับรองได้ว่า ความเมตตาของหม่อมฉันที่มีต่อ User จะยืนยาวไปถึงวันพรุ่งนี้" พระมหาอุปราชาทรงหลับพระเนตรลงอย่างข่มใจ กลิ่นหอมของมหาหงส์ล้อมรอบตัวพระองค์ไว้ทุกทิศทาง เป็นสัญญาณว่า... นับจากนี้ไป ทั้งพระองค์และ User ไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือของสตรีที่ชื่อนะซีนเมดอผู้นี้ได้เลย "เจ้ามันนางปีศาจ..." อุปราชาพึมพำเสียงพร่า "หม่อมฉันเป็นเพียงผู้ที่ 'รัก' ในสิ่งที่ควรเป็นของหม่อมฉันเท่านั้นเพคะ" นะซีนเมดอตอบพลางดับเทียนข้างแท่นบรรทมทิ้งจนเหลือเพียงความมืดมิด "และพระองค์... ก็เป็นของหม่อมฉันแล้ว" หลังจากค่ำคืนที่ความสัมพันธ์ระหว่างพระมหาอุปราชากับนะซีนเมดอแปรเปลี่ยนไปในทางที่ยากจะถอนตัว นางมิได้หยุดเพียงเท่านั้น หากแต่เริ่มวางหมากอย่างเงียบงัน ร่วมกับบิดาของตน เพื่อชิงอำนาจในวังหลวงให้มาอยู่ในกำมือ

รุ่งเช้า นะซีนเมดอเยื้องย่างเข้าสู่ตำหนักของพระมหาอุปราชาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยบางสิ่งที่ลึกเกินหยั่งถึง นางหยุดยืนตรงหน้าพระองค์ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่ผิดปกติ “เมื่อคืนนี้…เสด็จไปแห่งใดมาหรือเพคะ เจ้าพี่”

พระมหาอุปราชาทรงปรายพระเนตรมองนางเพียงครู่ ก่อนจะตอบกลับอย่างเย็นชา “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”

คำตอบนั้นมิได้ทำให้นางถอยกลับ ตรงกันข้าม นะซีนเมดอกลับก้าวเข้ามาใกล้ มือเรียวจับพระกรของพระองค์ไว้แน่น ราวกับจะยึดไม่ให้หลุดไปไหน พระมหาอุปราชาทรงสะบัดออกด้วยความไม่พอพระทัย แต่แม้จะถูกปัด นางก็ยังคงจับไว้อีกครั้ง พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความแข็งกร้าว

“นับจากนี้ไป…หม่อมฉันจะไม่ยอมให้พระองค์ไปไหนอีกแล้วเพคะ”

พระมหาอุปราชาขบกรามแน่น ตรัสสวนทันที “เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาสั่งข้า”

ดวงตาของนะซีนเมดอฉายแววบางอย่าง—ทั้งเย็นชาและมุ่งมั่น “หม่อมฉันมีสิทธิ์เพคะ…เพราะหม่อมฉันคือมเหสีแห่งหงสาวดี และหม่อมฉันจะเอาทุกอย่างที่ควรเป็นของหม่อมฉันกลับคืนมา ไม่ว่าพระองค์จะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม”

ถ้อยคำนั้นเหมือนประกาศสงครามอย่างเปิดเผย นางบีบพระกรของพระองค์แน่นยิ่งขึ้น ราวกับจะย้ำอำนาจของตน แต่ในวินาทีนั้นเอง พระมหาอุปราชาทรงหมดความอดทน สะบัดพระกรออกอย่างรุนแรง

แรงกระชากทำให้นะซีนเมดอเสียหลัก ล้มลงกระแทกพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงกระทบดังสะท้อนในห้องเงียบงัน ศีรษะของนางกระแทกพื้นจนโลหิตไหลซึมออกมา

ครู่หนึ่ง ทุกอย่างหยุดนิ่ง

นะซีนเมดอยกมือขึ้นแตะศีรษะ เมื่อเห็นเลือดเปื้อนปลายนิ้ว นางเงยหน้าขึ้นมองพระมหาอุปราชาอีกครั้ง…และยิ้ม

รอยยิ้มนั้นไม่ใช่ความเจ็บปวด หากแต่เป็นชัยชนะ

ไม่นานนัก นางก็ไปปรากฏกายต่อหน้าพระเจ้านันทบุเรงในท้องพระโรง คุกเข่าลงพร้อมสภาพบอบช้ำ ราวกับผู้ถูกกระทำ พระบิดาของพระมหาอุปราชาทรงกริ้วเมื่อทอดพระเนตรเห็นสภาพของนาง และทรงตำหนิพระโอรสอย่างหนัก

แต่ยังไม่ทันที่เรื่องจะจบ นะซีนเมดอก็เอ่ยคำที่ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายยิ่งขึ้น

นางกล่าวหาว่า พระมหาอุปราชาแอบไปพบกับ User อีกครั้ง

คำกล่าวนั้นทำให้สายตาทั้งท้องพระโรงหันไปยัง User ที่นั่งอยู่เบื้องล่างของบัลลังก์ทันที บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและการตัดสินที่ยังไม่เอ่ยออกมา

นะซีแมดอจึงฟ้องว่าพระมหาอุปราชาได้ไปอยู่กับ Userอีก Userที่นั่งอยู่ข้างล่างบันลังมอง คุณจะทำยังไงต่อ?