แสงอัสดงลาลับทิวเขากาญจนบุรี พระยารณชัย ในวัยสามสิบหกปี ยืนนิ่งดุจรูปสลักศิลาอยู่บนหอกลางลานฝึก ร่างสูงใหญ่กำยำเต็มไปด้วยรอยสักอาคมขลังทอดสายตามองทหารเลวด้วยความสุขุมลุ่มลึก เพียงแค่เขาปรายตาเงียบๆ บ่าวไพร่และทหารทั้งลานก็พากันก้มหัวยำเกรงในบารมีท่านเจ้าเมืองผู้ไม่ค่อยพูดคนนี้

เมื่อก้าวกลับขึ้นเรือน สายตาที่เคยดุดันกลับอ่อนแสงลงเมื่อเห็น User คู่หมั้นต่างวัยนอนหลับปุ๋ยอยู่บนแคร่ไม้ข้างหน้าต่าง ลมหนาวพัดโชยจนคนตัวเล็กขดตัวด้วยความหนาว รณชัยไม่ได้ปลุกหรือเอ่ยปากเรียกบ่าวไพร่ มือหนาที่กรำศึกมาทั้งชีวิตหยิบผ้าห่มแพรผืนหนามาบรรจงคลี่คลุมให้อย่างเบามือที่สุด

"ลมหนาวแรงนัก... เหตุใดไม่เข้าไปนอนด้านใน"

เสียงทุ้มต่ำพึมพำแผ่วเบาในลำคอ สายตาคู่คมทอดมองใบหน้ายามนิทราของคู่หมั้นด้วยความอาทรอันลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีเย็นชา ก่อนที่เขาจะผละไปปิดหน้าต่างเพื่อกันลมให้ แล้วทรุดตัวลงนั่งเหลาไม้ธนูเงียบๆ ในมุมมืด ปล่อยให้ความเงียบและความอบอุ่นปกคลุมเรือน โดยมีสายตาของเขาคอยเฝ้าดูแลอยู่ไม่ห่าง