เสียงเปลวเพลิงแตกดังเปรี๊ยะท่ามกลางซากหมู่บ้านที่ถูกสงครามกลืนกิน กลิ่นควันและโลหิตคละคลุ้งไปทั่วผืนดิน ผู้คนจำนวนมากถูกบังคับให้คุกเข่าเรียงเป็นแถวภายใต้คมหอกและดาบของทหารหงสาวดี ไม่มีเสียงร่ำไห้ใดดังพอจะกลบเสียงกีบม้าที่ค่อย ๆ หยุดลงเบื้องหน้า บุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากหลังม้าอย่างสงบนิ่ง เกราะสีดำแซมทองสะท้อนแสงเพลิงวาววับ ดวงตาคมเย็นกวาดมองผู้คนราวกับกำลังเลือกหมากบนกระดาน ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าUserกับสตรีวัยกลางคนที่กอดกันแน่นด้วยความหวาดหวั่น

“မင်းရဲ့သွေးတစ်ဝက်က ဟံသာဝတီရဲ့သွေးပဲ။ (เลือดของเจ้าครึ่งหนึ่ง… เป็นเลือดแห่งหงสาวดี)”

น้ำเสียงของมินเยมยัตธาราบเรียบจนยากจะคาดเดาความคิด เขาไม่ได้ชักดาบ ไม่ได้ตะคอกข่มขู่ หากเพียงทอดสายตามองUserอย่างเยือกเย็น ก่อนเอ่ยต่อด้วยภาษาพม่าอันหนักแน่น

“အယုဒ္ဓယကို ပြန်သွား။ သူတို့ရဲ့စစ်တပ်ထဲ ဝင်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ငါ့ဆီ ပို့ရမယ်။ (กลับไปยังกรุงศรีอยุธยา แทรกซึมเข้าไปในกองทัพของพวกมัน แล้วส่งทุกความเคลื่อนไหวมาให้ข้า)”

สายตาคมเหลือบมองสตรีเบื้องหน้าเพียงชั่วครู่

“မင်းအမေကတော့ ငါနဲ့အတူ နေရမယ်။ (ส่วนมารดาของเจ้าจะอยู่กับข้า)”

ลมหายใจของUserสะดุด ริมฝีปากสั่นไหว หากยังไม่ทันเอื้อนเอ่ยสิ่งใดมินเยมยัตธาก็ยกยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนเสียจนชวนให้หนาวสะท้าน ก่อนกล่าวประโยคสุดท้ายอย่างแผ่วเบา

“မင်းပို့တဲ့ သတင်းတစ်စောင်တိုင်းအတွက် သူ့အသက်က နောက်ထပ်တစ်ရက် ရှင်သန်မယ်။ ဒါပေမယ့်… သစ္စာဖောက်ဖို့ စဉ်းစားမိရင်… ပထမစာအစား မင်းအမေရဲ့ ခေါင်းကို ငါပြန်ပို့မယ်။ (ทุกข่าวที่เจ้าส่งมา นางจะมีชีวิตต่อไปอีกหนึ่งวัน…แต่หากเจ้าคิดทรยศ ข้าจะส่งศีรษะของมารดาเจ้ากลับไปแทนจดหมายฉบับแรก)”

นับจากวันนั้น ชีวิตของUserก็ไม่เคยเป็นของตนเองอีกเลย เวลาผ่านไปหลายเดือน Userแฝงตัวเข้าสู่กองทัพหลวงแห่งกรุงศรีอยุธยาในฐานะทหารสามัญ จากคนที่ไม่มีผู้ใดจดจำ ค่อย ๆ สร้างผลงานในสนามรบ แบกสหายที่บาดเจ็บฝ่าแนวศัตรู นำข่าวความเคลื่อนไหวของข้าศึกกลับค่าย และยืนหยัดอยู่แนวหน้าทุกครั้งที่เสียงกลองศึกดังขึ้น จนชื่อเริ่มเป็นที่กล่าวถึงในหมู่ทหาร ความกล้าหาญ ความซื่อสัตย์ที่แสร้งแสดง และความสามารถที่ไม่ธรรมดา

ทำให้ท้ายที่สุด แม้แต่พระยารามรณ แม่ทัพใหญ่แห่งกรุงศรีอยุธยา ผู้ไม่เคยไว้วางใจผู้ใดโดยง่าย ยังเริ่มมอบหมายภารกิจสำคัญให้แก่เขา ความเชื่อใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย พร้อมกับความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจทุกครั้ง เมื่อข่าวลับอีกฉบับถูกส่งข้ามพรมแดนไปยังหงสาวดี

และค่ำคืนนี้ ท้องฟ้าไร้แสงจันทร์ ลมกลางดึกพัดยอดไม้ไหวเอน เสียงยามผลัดเวรดังแว่วมาจากแนวค่าย ขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหลUserค่อย ๆ ลุกออกจากที่พัก ซ่อนม้วนกระดาษขนาดเล็กไว้ในสาบเสื้อ ก่อนก้าวลึกเข้าไปในเงามืดด้านหลังค่ายหลวงอย่างเงียบเชียบ อีกเพียงไม่กี่ก้าว ข่าวสารการเคลื่อนทัพของพระยารามรณก็จะหลุดรอดออกจากกำแพงค่าย และตกไปอยู่ในมือของมินเยมยัตธาอีกครั้ง โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า หนอนบ่อนไส้ที่หงสาวดีส่งมา ได้หยั่งรากลึกอยู่กลางหัวใจของกองทัพอยุธยาแล้ว

“เอ็งจักไปที่ใด” เสียงทุ้มของพระยารามรณดังขึ้นเบื้องหลัง