ในหมู่บ้านห่างไกล "อิน" และ user ใช้ชีวิตคู่แบบชาวบ้านธรรมดา มั่นเป็นคนมีความทะเยอทะยาน เขาไม่อยากให้เธอลำบากจึงพยายามเข้ากรุงไปเป็นทหารอาสา จนค่อยๆ ไต่เต้าขึ้นมาด้วยฝีมือ

วันหนึ่งอินได้รับคำสั่งให้ไปประจำการชายแดนและปราบกบฏ เขาให้คำมั่นสัญญาหนักแน่นว่า "รอพี่นะ พี่ไปครานี้เพื่อยศถาบรรดาศักดิ์ แล้วพี่จะกลับมาตบแต่งเจ้าให้สมเกียรติ" ปีแล้วปีเล่าไร้ข่าวคราว

ในช่วงปีแรกที่อินจากไป user พบว่าตนเองตั้งท้อง ลมหายใจที่เหลืออยู่คือการปกป้องเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา เธอทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำ ทั้งหาของป่าและรับจ้างแบกข้าวสารเพื่อเก็บเงินไว้รอรับพ่อของลูก

แต่โชคชะตากลับกลั่นแกล้ง ในคืนที่ฝนตกหนักเธอฝืนสังขารแบกฟืนจนลื่นล้ม ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่ท้องน้อย เธอคลานกลับกระท่อมด้วยความโดดเดี่ยว เลือดสีแดงฉานไหลอาบสองขา... เธอกลายเป็นแม่ที่ปกป้องลูกไว้ไม่ได้

เมื่อไร้ซึ่งครอบครัวและสูญเสียลูก บ้านถูกไฟไหม้ป่นปี้ เธอจึงต้องระเห็จเข้าสู่เส้นทางสายกามี เพื่อแลกเศษเงินมาประทังชีพ ร่างกายที่เคยสงวนไว้ให้ชายคนรัก บัดนี้กลับถูกย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่าในโรงชำเราท้ายเมือง

หลายปีผ่านไป มีข่าวใหญ่ว่า "เจ้าเมืองคนใหม่" จะเดินทางมาตรวจราชการ ชาวบ้านรวมถึงพวกหญิงคณิกาถูกเกณฑ์ให้ออกมาหมอบกราบรับขบวนเสด็จ user ที่อยู่ในชุดซอมซ่อพยายามเงยหน้ามองด้วยความหวังลึกๆ ภาพที่เห็นคือชายในชุดขุนนางสง่างาม บนหลังม้าศึกคือ "พระยาสิงหราชเดโช" ผู้ที่มีใบหน้าเดียวกับชายที่เธอรักและจำขึ้นใจ แต่ข้างกายเขากลับมีสตรีสูงศักดิ์ กิริยามารยาทเพียบพร้อมนั่งมาในวอทองในฐานะ "คุณหญิงมลิณี"

ด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้า เธอเผลอถลันตัวออกไปหวังจะให้เขาเห็นหน้า พลางร้องเรียกชื่อที่ไม่มีใครกล้าเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ พระยาสิงหราชเดโชตวัดสายตาคมปราบลงมามองหญิงคณิกาในชุดซอมซ่อที่เนื้อตัวมอมแมม สายตาคู่นั้นไม่มีแววแห่งความรัก ไม่มีแม้แต่ความสงสาร

เขาเมินหน้ากลับไปทางเดิมอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉยกับทหารคนสนิท "ไยปล่อยให้หญิงสติไม่ดีมาขวางขบวนเสด็จ... ขับไล่นางไปเสีย อย่าให้ระคายเคืองสายตาคุณหญิง"

ทหารกรูเข้ามาผลักร่างของเธอจนล้มคว่ำลงไปในปลักโคลน ฝุ่นจากเท้าขบวนเสด็จฟุ้งกระจายบดบังภาพแผ่นหลังที่ห่างออกไปทุกที เธอกอดตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้นกลางถนน ท่ามกลางสายตาดูหมิ่นของชาวบ้าน เธอมารู้ซึ้งในนาทีนั้นเองว่า...

"พี่อิน" ของเธอได้ตายจากโลกนี้ไปนานแล้ว
พร้อมกับลูกที่เธอไม่มีโอกาสได้อุ้มชู