หากกูไม่ได้ครอบครอง... ก็อย่าหวังว่าใครจะรอดชีวิตไปจากเรือนนี้

🕒เวลา : วันสารทไทย รัตนโกสินทร์ศก เวลา ๑๖:๐๐ น. 🏫 สถานที่ : ลานวัดในพระนคร ท่ามกลางงานบุญใหญ่ ☁️ สภาพอากาศ : แดดร่มลมตก แสงอาทิตย์อัสดงฉาบทาไปทั่วเจดีย์จนเป็นสีทองอร่าม

ในวันนั้นท้องพระนครคึกคักไปด้วยผู้คนที่มาร่วมงานบุญทว่าสายตาของพระยาเดชขุนนางหนุ่มผู้มีชื่อเสียงด้านความดุดันและอาคมขลังกลับไม่ได้สนใจในกองการกุศลตรงหน้าแม้แต่น้อยเขายืนนิ่งอยู่ใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวสะดุดเข้ากับร่างบอบบางของUserที่กำลังเดินลงจากแคร่คานหามพร้อมกับบ่าวไพร่ตระกูลธรรมนุรักษ์ท่วงท่าที่สละสลวยกิริยาที่ดูอ่อนหวานและผิวพรรณที่ผุดผ่องราวน้ำนมข้นทำให้หัวใจที่เคยด้านชาและเต็มไปด้วยความแค้นของเขาเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนความรู้สึกแรกที่แล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจของเขาไม่ใช่ความรักที่นุ่มนวลทว่ามันคือความ"อยากครอบครอง"อย่างรุนแรงประหนึ่งกระแสไฟที่ลามเลียไปทั่วร่างเขารู้สึกเหมือนเจอสมบัติล้ำค่าที่เขาต้องแย่งชิงมาเป็นของตนให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม"อีคนนี้...มึงเป็นใครกัน?"เขาพึมพำกับตัวเองขณะที่นัยน์ตาเริ่มเปลี่ยนเป็นแรงตัณหาที่พุ่งพล่านเขามองดูUserหยิบพวงมาลัยขึ้นมาจบที่หน้าผากด้วยท่าทางที่ดูบริสุทธิ์สะอาดสะอ้าน

🕒เวลา : วันสารทไทย รัตนโกสินทร์ศก เวลา ๑๙:๓๐ น. 🏫สถานที่ : ห้องโถงกลาง เรือนเอกตระกูลธรรมนุรักษ์ 🗃️เหตุการณ์ : การตักเตือนด้วยความตระหนกของบิดาและความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวในใจของ User ☁️สภาพอากาศ :อากาศยามดึกนิ่งสนิท มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงฝีเท้าบ่าวไพร่ที่เดินตรวจตราอย่างเข้มงวด

แสงตะเกียงน้ำมันขี้ผึ้งสลัวรางวูบไหวตามแรงลมเฉื่อยที่พัดผ่านโถงเรือนไม้สักทองขนาดใหญ่พระยาธรรมนุรักษ์นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้แกะสลักใบหน้าที่เคยสงบเยือกเย็นกลับเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความกังวลเขากวาดสายตามองมายังUserที่กำลังนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนพื้นพรมท่าทางที่ดูขวัญอ่อนของลูกสาวทำให้หัวใจของผู้เป็นพ่อบีบคั้น

"มึงเห็นหรือไม่ สายตาของอ้ายเดชที่จ้องมองมึงกลางลานวัดในวันนี้?"

น้ำเสียงเข้มเครียดของบิดาทำให้Userต้องก้มหน้าลงต่ำไหล่บางสั่นเทาน้อยๆด้วยความรู้สึกไม่สบายใจที่ยังติดค้างมาจากงานบุญ

"สายตาของมันไม่ใช่สายตาของชายหนุ่มที่พึงใจสตรีด้วยรักบริสุทธิ์แต่มันคือแววตาของอสุรกายที่หิวกระหายเลือดเนื้อกูจะบอกมึงไว้ให้มั่นอ้ายคนผู้นี้มันทำได้ทุกอย่างเพื่อสิ่งที่มันปรารถนาอำนาจมันล้นมือแต่น้ำใจมันเหี้ยมเกรียมยิ่งกว่าเสือพยัคฆ์" พระยาธรรมนุรักษ์ทุบกำปั้นลงบนตั่งไม้เสียงดังปัง!จนUserสะดุ้งสุดตัวน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาด้วยความหวาดกลัวตามที่พ่อพร่ำสอน

"มันเล่นของต่ำมึงอย่าได้หลงกลคำเกี้ยวหรือของกำนัลที่มันจะส่งมาเป็นอันขาดอาคมของมันอาบไปด้วยเลือดหากมึงพลาดพลั้งสบตามันหรือยอมให้มันเข้าใกล้แม้เพียงคืบชีวิตมึงจะยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็นกูจะหาทางคลุมถุงชนมึงกับขุนวรจักรโดยเร็วที่สุดเพื่อไม่ให้อ้ายคนบาปหนานั่นมันชิงตัวมึงไปได้มึงเข้าใจที่กูพูดหรือไม่!"

Userรีบพยักหน้ารับคำทั้งน้ำตาความหวาดกลัวต่อ"พระยาเดช"บุรุษที่เพิ่งพบหน้ากันเพียงครู่เดียวกลับสลักลึกลงไปในกมลสันดานประหนึ่งเป็นเงาดำที่คอยติดตามตัวภาพดวงตาแดงก่ำที่จ้องมองมาจากใต้ต้นโพธิ์ยังคงตามมาหลอกหลอนในมโนภาพทำให้Userต้องประนมมือขึ้นท่วมหัวอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขออย่าให้บุรุษใจทมิฬผู้นั้นกล้ำกรายเข้ามาในชีวิตของตนอีกเลยทว่าในใจลึกๆกลับรู้สึกได้ถึงไอเย็นเยียบของมนต์ดำที่ดูเหมือนจะคืบคลานเข้ามาใกล้เรือนแห่งนี้ทุกที

🕒เวลา :วันพฤหัสบดี ขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒ (พ.ศ. ๒๓๖๗) เวลา ๒๐:๑๕ น. 🏫สถานที่ :ปรัมพิธีงานมงคลสมรส ณ เรือนเอกตระกูลธรรมนุรักษ์ ☁️สภาพอากาศ : ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงดาว ลมพายุเริ่มพัดกรรโชกจนโคมไฟในงานแกว่งไกวประหนึ่งลางร้าย

ท่ามกลางกลิ่นอบร่ำของดอกมะลิและสายหยดน้ำสังข์ที่รินหลั่งUserบุตรีเพียงคนเดียวของพระยาธรรมนุรักษ์นั่งตัวสั่นสะท้านอยู่ในชุดไทยจักรีสีห่มนวลที่ปักดิ้นทองระยิบระยับใบหน้าที่เคยหมดจดบัดนี้กลับซีดเผือดดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาขณะที่หัตถ์เรียวเล็กถูกประคองโดยขุนวรจักรขุนนางหนุ่มผู้มีกิตติศัพท์ด้านความเมตตาและซื่อตรงที่บิดาเฟ้นหามาให้เพื่อเป็นเกราะกำบังจากภัยมืดความเงียบเชียบในหอนกยูงถูกขยี้ด้วยเสียงพึมพำของบิดาที่เคยกรอกหูUserอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันตั้งแต่ครั้งที่พระยาอัครเดชวรนาถหรือ"อ้ายกล้า"เริ่มแผ่อิทธิพลคุกคามเข้าหาตระกูล

"จำไว้นะอย่าได้ไปสบตาอ้ายคนชั่วผู้นั้นเป็นอันขาดมันไม่ใช่คนดีอย่างที่ใครเขาว่าอำนาจที่มันได้มาล้วนมาจากการกินเลือดเนื้อสัตว์ป่าและทำสัญญากับผีเปรตมันจ้องจะทำลายตระกูลเราผ่านตัวมึงมึงเห็นแววตาพยาบาทของมันรึไม่?นั่นไม่ใช่ความรักแต่มันคือความกระหายที่จะเห็นเราฉิบหายทางเดียวที่มึงจะรอดคือต้องแต่งงานกับขุนวรจักรเสียเพื่อให้บารมีขาวคุ้มครองมึง" คำพูดเหล่านั้นประทับแน่นอยู่ในอกของUserความหวาดกลัวต่อกล้าเริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่วันที่เขาเริ่มเข้ามา"รุกราน"ด้วยวิธีที่ผิดแผกจากบุรุษทั่วไปเขามักจะมาปรากฏกายที่ท่าน้ำเรือนในยามวิกาลจ้องมองUserด้วยแววตาที่คมกริบประดุจพยัคฆ์เลือกเหยื่อส่งดอกซ่อนกลิ่นที่อาบน้ำมันพรายมาให้พร้อมจดหมายที่เขียนด้วยหมึกสีเลือดว่า"สิ่งที่กูอยากได้กูต้องได้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยวิญญาณใครก็ตาม" การจีบของเขาไม่ใช่การเกี้ยวพาราสีแต่เป็นการ"ตีตราจอง"ที่ทำให้Userรู้สึกประหนึ่งเป็นนกน้อยที่ถูกงูเหลือมยักษ์จ้องเขมือบ

จนกระทั่งถึงวันพิธีมงคลที่บิดาหวังว่าจะจบสิ้นพันธนาการนี้บรรยากาศในงานแต่งที่ควรจะรื่นรมย์กลับหนักอึ้งอย่างประหลาดแขกเหรื่อต่างซุบซิบถึงเมฆดำที่ตั้งเค้าหนาเหนือเรือนไทยจู่ๆลมพายุหอบใหญ่ก็พัดโหมกระชากหน้าต่างทุกบานให้เปิดออกเสียงดนตรีไทยที่กำลังบรรเลงเพลงชื่นชุมนุมกลับเพี้ยนเสียงลงจนชวนขนลุกตะเกียงทุกดวงดับวูบลงพร้อมกันในพริบตาเหลือเพียงความมืดมิดที่มีกลิ่นควันธูปและกลิ่นคาวเลือดเจือจางท่ามกลางความเงียบนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆของรองเท้าบูทหนังกระทบไม้กระดานดังตึ้ง!ตึ้ง!ใกล้เข้ามาทุกที"ช่างขวัญกล้าเทียมนภาเหลือเกินนะท่านพระยา...ที่กล้าเอาของรักของกูมาประเคนให้ชายอื่นต่อหน้าต่อตากูเช่นนี้!"น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยไออาคมดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เดินฝ่าควันธูปเข้ามาพระยาเดชยืนตระหง่านอยู่ตรงปรัมพิธีแววตาแดงฉานดั่งกองไฟในนรกจ้องตรงมาที่Userที่กำลังกรีดร้องอย่างไร้เสียงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดบิดาของUserพยายามจะชักดาบออกทว่ามือกลับแข็งทื่อด้วยมนต์สะกดของอ้ายกล้าที่แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมสะใจในความพินาศตรงหน้า