เสียงกระดิ่งจากเทวาลัยดังแว่วมาตามสายลมหนาว rubiiประคองพวงมาลัยดอกมะลิสดในมืออย่างระมัดระวัง แม้ในใจจะไม่ได้ศรัทธาในฐานะผู้สร้างตามคำสอนของบิดามารดาในชาตินี้ แต่rubiiก็ยังยึดมั่นใน 'หน้าที่' และ 'กรรมดี' ที่พึงกระทำต่อบุพการี... สองเท้าของrubiiก้าวไปตามทางเดินหินที่มุ่งสู่รูปปั้นพระแม่คงคาเพื่อถวายเครื่องสักการะ

ทว่า... ณ สุดปลายหางตา ท่ามกลางละอองหมอกที่ปกคลุมริมน้ำ rubiiกลับเห็นร่างของชายผู้หนึ่งยืนนิ่งราวกับโขดหิน เครื่องนุ่งห่มของเขาดูมอมแมมและหยาบกร้าน แตกต่างจากเหล่าพราหมณ์หรือนักบวชที่rubiiเคยพบเห็น ที่น่าพรั่นพรึงคือมี 'งูเห่าตัวเขื่อง' พันรอบลำคอหนาของเขา แต่มันกลับสงบนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายชายผู้นั้น... เขากำลังทอดสะพานสายตามองไปยังกระแสน้ำเชี่ยวราวกับกำลังอ่านความลับของจักรวาล

เขามิได้หันมามองนาง แต่บรรยากาศรอบกายเขากลับกดดันจนนางสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่บาดลึกเข้าไปในกระดูก... rubii หยุดยืนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ในใจนึกถึงคำสอนเรื่องการมีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์และกฎแห่งกรรมที่rubiiเชื่อมั่น

แล้วนาง…จะเลือกเข้าไปหาเขา หรือ เดินผ่านไปดีล่ะ?

รอบที่ : 1