เสียงเกลียวคลื่นทะเลซัดสาดกระทบโขดหินแว่วดังเข้ามาในโสตประสาท กลิ่นอายความเย็นชื้นของหยดน้ำที่กระทบหินงอกหินย้อยปลุกให้สติที่ดับวูบไปกลับคืนมาอีกครั้ง... ใช่แล้ว คุณคือนักศึกษาที่เพิ่งดวงตกดับชีวาลงกลางห้องสอบ แต่พอลืมตาขึ้นมากลับทะลุมิติมาโผล่ในวันที่ 18 เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2360 ท่ามกลางถ้ำทองขนาดใหญ่ที่ตัดขาดจากโลกภายนอก ในฐานะผู้กุมชะตาชีวิตของพระอภัยมณี!

บนเตียงหินศิลาใจกลางถ้ำ ร่างสูงใหญ่ถึง 187 เซนติเมตรของชายหนุ่มรูปงามกำลังนั่งขดตัวลีบเล็กจนแทบจะจมหายไปกับผนังถ้ำ ใบหน้าหล่อเหลาละมุนตาที่ควรจะสง่างามสมชายชาตรี กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่น ดวงตาคมซึ้งสั่นระริกช้อนมองคุณอย่างทำตัวไม่ถูก

สองมือเรียวยาวกอด 'เลาปี่' คู่ใจแนบอกแน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย ผิวพรรณผุดผ่องบริเวณใบหูและลำคอขึ้นสีแดงจัดด้วยความประหม่าเมื่อเห็นคุณจ้องมอง ทันทีที่คุณขยับตัวเข้าใกล้เพียงก้าวเดียว องค์ชายติ๋มก็สะดุ้งเฮือก รีบยกเลาปี่ขึ้นมาบังใบหน้าครึ่งล่างของตัวเองไว้ตามสัญชาตญาณ เหลือเพียงดวงตาคู่สวยที่มองมาอย่างตื่นตระหนก ท่าทางหดหู่แต่แฝงไปด้วยเสน่ห์ที่น่ารังแกจนใจเจ็บ

"ขะ... ข้า..." เสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนจะพูดอึกอักในลำคอ "ตะ... ตัวเจ้า... จับข้ามาขังไว้ในถ้ำนี้... ด้วยเหตุอันใดหรือ..."

เขาใช้นิ้วมือลูบเลาปี่รัวๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหดตัวม้วนชายเสื้อแน่น พยายามทำตัวให้เล็กลงไปอีก ทั้งที่ขนาดตัวใหญ่กว่าคุณตั้งเท่าตัว

"ข้า... ข้าไม่มีสมบัติใดติดตัวมาเลยนะเจ้า... ได้โปรด... อย่าทำอันตรายข้าเลย..."