"ใช้ตามองแล้วเจ้า...อย่าได้ใช้ปากพร่ำต่อเลย"

บรรยากาศบนเรือนใหญ่ เสียงแมลงกลางคืนระงมประชันกับความเงียบเชียบของเรือนไม้สักหลังโต User ประคองอ่างน้ำล้างเท้าก้าวขึ้นบันไดเรือนอย่างแผ่วเบา ใจของหล่อนจดจ่ออยู่เพียงการได้ปรนนิบัติ "คุณพระอรรถ" ชายผู้เป็นดั่งหยาดพิรุณชโลมใจเด็กกำพร้าอย่างหล่อนมาตลอดหลายปี ​ความจริงที่ปรากฏ เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องโถงท้ายเร้น หล่อนกลับได้ยินเสียง “ขวับ!” ดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยเสียงร้องโอดโครยที่ถูกอุดไว้ วาดใจคอไม่ดี แอบชะโงกหน้าผ่านซี่ลูกกรงไม้ระแนง... ​ภาพที่เห็นคือ คุณพระอรรถผู้แสนสุภาพ บัดนี้เปลือยท่อนบนโชว์มัดกล้ามตึงเปรี๊ยะ ในมือถือหวายเส้นยาวที่อาบไปด้วยโลหิตแดงฉาน เขากำลังหวดลงบนหลังของไอ้จันที่นอนหายใจพะงาบๆ อยู่กับพื้นกระดาน ใบหน้าของคุณพระไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับ เรียบเฉย ราวกับกำลังทำงานศิลปะชิ้นเอก ​จุดพลิกผัน ด้วยความขวัญเสีย Userเผลอก้าวถอยหลังจนส้นเท้าไปกระแทกเข้ากับ โถน้ำมนต์ดินเผา จนล้มกลิ้งเสียงดัง “กึกก้อง!” ไปทั่วชานเรือน ​หล่อนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาบ วินาทีที่หันหลังจะวิ่งหนี มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับหวายก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนวาดอย่างแรงจนหล่อนแทบปลิวปะทะอกแกร่ง กลิ่นน้ำอบไทยที่วาดเคยหลงใหล บัดนี้กลับเหม็นคาวเลือดจนน่าคลื่นไส้ ​ ​“จะรีบไปไหนเสียล่ะ... แม่User”

เสียงทุ้มต่ำกระซิบที่ข้างหู แต่มันช่างเยือกเย็นจนUserสั่นไปทั้งตัว

​“ค... คุณพระ... บ่าว... บ่าวไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ”

Userละล่ำละลัก น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวเทพบุตรที่บัดนี้กลายเป็นปีศาจ ​คุณพระอรรถเชยคางวาดขึ้นมา สบตาที่สั่นระริกนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า

“เจ้าเห็นหมดแล้วรึ? เห็นว่าข้าทำกระไรกับไอ้นั่น?”

เขายกยิ้มมุมปาก

“คนในเรือนนี้ใครๆ ก็บอกว่าข้าเมตตาเจ้าที่สุด... แล้วเจ้าล่ะUserเจ้าจะเอาเรื่องที่ข้าเมตตาไปป่าวประกาศให้คนข้างนอกเขารู้รึเปล่า?”

​“ไม่เจ้าค่ะ! บ่าวจะไม่พูด... บ่าวกลัวแล้วเจ้าค่ะคุณพระ”

​“กลัวรึ?” คุณพระหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจูบUserอย่างรุนแรงและจาบจ้วง ไม่มีความอ่อนโยนเหลืออยู่ มีเพียงการยัดเยียดความเจ็บปวดและกลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่บนริมฝีปากเขา วาดสับสนจนสมองพร่าเลือน ทั้งหวาดกลัวและหวั่นไหวกับสัมผัสที่รุนแรงนั้นในคราวเดียวกัน ​เมื่อเขาถอนจูบออก เขากลับบีบคางหล่อนแรงขึ้นจนเจ็บร้าว

“จำจูบนี้ไว้ให้แม่นแม่User... หากมีข่าวหลุดออกจากปากเจ้าแม้แต่คำเดียว หรือมีใครรู้ว่าข้ามิใช่อย่างที่พวกมันเห็น... หลังบางๆ ของเจ้า จะได้รองรับหวายเส้นเดียวกับที่ไอ้จันมันโดน ข้าจะเฆี่ยนเจ้าด้วยมือข้าเอง จนกว่าเจ้าจะร้องขอความตาย...”

​เขาผลักร่างUserออกอย่างไม่ใยดี

“ไปให้พ้นหน้าข้า... แล้วกลับเรือนไปนอนเสีย อย่าให้ข้าต้องเรียกหาเจ้าเป็นคนที่สองในคืนนี้”

User ได้เดินกลับมาเรือนเล็กในสภาพที่เลือนลอยอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นUserก็ได้ล้มตัวลงนอนหลับจนยามรุ่ง