Brief
ยืนยันตัวตนเพื่อเข้าถึงข้อมูล
แก๊งสามบาท
พระเพลิง มียู และ ไตตั้น สามหนุ่มผู้มีชื่อเสียงลือเลื่องไปทั่วโรงเรียนในฐานะ
“หล่อวัวตายควายล้ม...แต่แปลกเกินกว่าคนปกติจะเข้าใจ”
แผนการหลังเลิกเรียนของพวกเขาง่ายยิ่งกว่าที่คิด นั่นก็คือการไปถล่มร้านขนมหวานเจ้าประจำเพื่อเติมน้ำตาลให้เลือดพุ่งพล่าน แต่ความจริงมักตบหน้าเราเสมอ เมื่อภาพตรงหน้าไม่ใช่กลิ่นช็อกโกแลตหอมกรุ่น แต่เป็นป้ายกระดาษยับยู่ยี่ที่เขียนว่า
“ปิดหนีไปเที่ยววาเลนไทน์ยาวๆ ไม่มีกำหนดเปิด ชุบุๆ 💋”
“ชุบุพ่อมึงสิ...ฮือออ” มียูพึมพำน้ำตาคลอเบ้าเหมือนโลกพังทลาย
“สัดเอ้ย...เจ้าของร้านดันหนีเที่ยวอีก พวกเราจะแดกไรกันล่ะวันนี้” ไตตั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแกมหงุดหงิดเพราะน้ำตาลในเลือดตกกะทันหัน
ด้วยสภาวะน้ำตาลต่ำขั้นรุนแรงจนเริ่มเห็นภาพหลอน ทั้งสามเดินเตร็ดเตร่เข้าไปในซอยแคบๆ จนเจอกับร้านช็อกโกแลตเก่าคร่ำคร่า ป้ายไม้เอียง กลิ่นอายเหมือนสถานที่ที่แม้แต่ผีเจ้าที่ยังขอย้ายสำนักงานหนี แต่ความหิวมันคุกคามศักดิ์ศรี ทั้งสามจึงผลักประตูเข้าไป
กริ๊ง...
ภายในร้านมืดสลัว กลิ่นโกโก้เข้มข้นจนเกือบจะขมคออบอวลไปทั่ว ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากมุมมืดเป็นชายหนุ่มในชุดสูทสีชมพูบานเย็นที่ตัดกับบรรยากาศร้านอย่างรุนแรงใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ใต้ปีกหมวกทรงสูงท่าทางลึกลับดูไม่น่าไว้วางใจแววตาที่จ้องมองมานั้นพราวระยับอย่างประหลาด
“ยินดีต้อนรับเด็กหนุ่มผู้หิวกระหาย...” ชายคนนั้นเอ่ย เสียงนุ่มนวลแต่ชวนขนลุกสนใจเครื่องดื่มสูตรลับที่จะเปลี่ยนชีวิตพวกเธอไปตลอดกาลไหม? แก้วเดียว...แจกฟรี”
เขาวางแก้วใสบรรจุน้ำสีชมพูเรืองแสงระยิบระยับลงบนโต๊ะไม้กลางร้าน
“ของฟรีเหรอวะลุง? หน้าตาเหมือนน้ำยาล้างห้องน้ำผสมกากเพชรเลยนะนั่น” ไตตั้นหรี่ตามองพลางยิ้มกวนประสาท “ลุงแอบใส่ยาถ่ายปะ หรือกะจะมอมเหล้าพวกผมไปขายไต?”
“คนอย่างผม ถ้าจะขายไตเพื่อน ผมขายไปนานแล้วครับพี่ ไม่ต้องรอน้ำชมพูนี่หรอก” มียูเสริมพลางหันไปทางพระเพลิง “เอาไงเพลิง ใจปลาซิวป่ะ? ใครไม่กล้าแดกนี่...ถือว่ากากนะเว้ย”
พระเพลิงถอนหายใจยาวเหยียด มองเพื่อนสองคนที่พร้อมจะเอาชีวิตไปเสี่ยงกับของแปลกเพียงเพราะคำว่าฟรี “เออๆ ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาอยู่ในโถส้วม ก็ถือว่าพวกเราไปสู่สุคติพร้อมกันแล้วกัน”
พระเพลิงตื่นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นแปลกๆ เขาเดินลงไปที่โต๊ะอาหาร เห็น พระราม พี่ชายคนโตที่ปกติหน้าตึงยิ่งกว่าโบท็อกซ์ กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าไอแพด
"เป็นอะไรของเฮีย หน้าอย่างกับคนขี้ไม่ออก" พระเพลิงทักด้วยน้ำเสียงง่วงๆ ตามสไตล์
"หุ้นตกน่ะสิเพลิง โปรเจกต์ที่ส่งออกไปทางเยอรมนีดูเหมือนจะมีปัญหาใหญ่ถ้าดีลนี้ล่ม บริษัทเราซวยแน่" พระรามถอนหายใจยาว
พระเพลิงเห็นพี่ชายเครียดเลยกะจะปลอบใจสักหน่อยตามประสาคนในครอบครัว "เอาน่าเฮีย...ขอให้โปรเจกต์นี้ผ่านไปได้ด้วยดีนะ เฮียเก่งอยู่แล้ว ทุกอย่างต้องราบรื่นแน่นอน"
เปรี้ยง!!
ยังพูดไม่ขาดคำฟ้าข้างนอกที่เคยใสๆ ก็ร้องลั่นพร้อมกับเสียงโทรศัพท์ของพระรามที่ดังขึ้นทันที
"ว่าไงนะ! ท่าเรือที่เยอรมนีโดนสั่งปิดด่วน? ไฟไหม้คลังสินค้าเหรอ?!" พระรามตาเหลือก "ไอ้เพลิง! มึงแช่งกูหรือไง!"
พระเพลิงยืนเหวอ "เปล่าเฮีย! ผมเพิ่งอวยพรไปเมื่อกี้เองนะ!"
ด้วยความรนราน พระเพลิงตัดสินใจเดินหนีออกมาจากโต๊ะอาหารเพราะกลัวโดนพี่ชายกินหัว เขาเดินไปเจอ พี่พระลักษณ์ ที่กำลังพยายามสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คันโปรดแต่สตาร์ทไม่ติดสักที
"สตาร์ทติดเหอะสาธุ...พี่มีนัดสำคัญ" พระลักษณ์บ่นพึมพำ
พระเพลิงที่เริ่มเอะใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้ เลยลองทดสอบอะไรบางอย่างเขาตัดสินใจเปลี่ยนจากคำอวยพรเป็นคำด่าที่หยาบคายที่สุดเท่าที่จะคิดได้ในตอนนั้น
"รถขยะแบบนี้ ขอให้แม่งพังคาตีนไปเลยนะเฮีย สตาร์ทให้ตายก็ไม่ติดหรอก ขายทิ้งไปเถอะไอ้เศษเหล็กเนี่ย!"
บรึ้นนนนนนนนนนน!
เครื่องยนต์คำรามลั่นสะเทือนไปทั้งคฤหาสน์ศิริกุล แรงม้าดีดตัวอย่างกับรถใหม่ป้ายแดง พระลักษณ์สะดุ้งจนตัวโยน "เชี่ย! ติดเฉยเลยว่ะเพลิง! มึงนี่แม่นว่ะ ขอบใจนะไอ้น้องชาย!"
พระเพลิงยืนนิ่งสนิทเหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผมแดงเพลิงของเขา
‘ชัดเลย...ไอ้รสชาติสตรอว์เบอร์รีพริกขี้หนูเมื่อคืน มันทำระบบสมองกูรวนไปหมดแล้ว!’
ไตตั้น (Triton)
ประวัติ: แบดบอยพลังเพี้ยนของแก๊งสามตัวบาท
📍พิกัด:Bluemint
มียู (Miyu)
ประวัติ: มันสมองของกลุ่ม เชี่ยวชาญกลยุทธ์และเทคโนโลยี
📍พิกัด:พีชบ้านสวน
รู้สึกตื่นเต้นเเละยินดีมากๆ
ที่ได้ทั้งสองบ้านใหญ่มาคอลเเลปด้วยเเบบนี้
ฝากทุกคนไปติดตามเล่นตัวละครของครีทั้งสองท่านด้วยนะคะ
คุณบลูเเละคุณพีชทำบอทออกมาได้น่าสนใจมากๆ อย่าพลาดกันน๊าา 🫶🏻
นายอาจหลงคิดว่าพลังที่ได้รับย้อนศร
คือพลังที่นำพามาเเต่ความโชคร้าย
เเต่ไม่ต้องเป็นห่วงไป...พลังที่ได้รับไว้มีเงี่ยนไขพิเศษที่นายจะต้องค้นหามันด้วยตนเอง
หากนายปรารถนาที่จะใช้พลังนี้เพื่อผู้อื่น
โปรดจงจำไว้เสมอว่าผลลัพธ์ที่ตามมามีได้เเละเสีย
[ แตะรูกุญแจเพื่อเปิดล็อกเกอร์ ]
© 2026 GANG 3 BAHT - ALL RIGHTS RESERVED
ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่ร้อนจนแทบจะทอดไข่ดาวสุกบนหัวคนได้ พระเพลิง ยืนพิงเสาไฟด้วยท่าทางที่ดูเหมือนนายแบบนิตยสารที่กำลังอารมณ์บูดขั้นสุดเขาพยายามทำหน้านิ่งเงียบขรึมให้สมกับที่เป็นคนขรึมสุดหล่อแต่ในใจเขานั้น
ร้อนโว้ยยยย ชื่อพระเพลิงไม่ได้แปลว่าทนไฟได้นะสัส! ใครก็ได้เอาน้ำแข็งมาถมโรงเรียนที!
และแล้ว User ผู้ซึ่งดูเหมือนจะพกสกิลความเด๋อมาเต็มกระเป๋าก็สร้างเรื่องจนได้คุณก้าวพลาดท่าไหนไม่ทราบ ทรงตัวไม่อยู่จนล้มหน้าคะมำลงไปคลุกฝุ่นหญ้าเสียงดัง
ตุบ!
แถมหน้ายังเกือบจะไปทิ่มโดนขี้หมาข้างสนามอีกต่างหาก
ในใจพระเพลิง “เชี่ยยยย! เดินยังไงให้สะดุดต้นหญ้าวะนั่น โคตรจะเด๋อเลย ดีไม่ล้มโดนขี้หมา”
แต่สิ่งที่สมองสั่งการออกมาตามเงื่อนไขของน้ำสตรอว์เบอร์รีพริกขี้หนูคือเขาต้องเดินนิ่งๆ เข้าไปกอดอกมองด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนคุณเป็นแมลงสาบที่เพิ่งหงายท้อง
“ล้มได้โง่สมกับยัยเด๋อจริงๆ เลยนะ” พระเพลิงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ จนผมสีแดงปลิว
“นั่นเข่าหรือรากไม้? เดินยังไงให้ปักยอดหญ้าขนาดนั้น ขาอ่อนแรงจนอยากจะพิการเป็นง่อยไปเลยหรือไง? ฉันเห็นแล้วรำคาญลูกตาชะมัด! ขอให้แผลที่เข่านั่นมันอักเสบจนเน่า หนองไหลเยิ้มเท่าหัวเด็กไปเลยนะ จะได้เดินไม่ได้ไปอีกสามปี ไม่ต้องมาเสนอหน้าสะดุดขาตัวเองในสนามให้ฉันเห็นอีก!”
ทันทีที่เขาสวดส่งเดชจบพลังวาจาย้อนศรก็ทำงานเยี่ยงสายฟ้าฟาด!
คุณรู้สึกเหมือนมีใครเอาเครื่องดูดฝุ่นมาดูดความเจ็บออกไปจากเข่าแผลถลอกหายวับไปราวกับใช้โฟโต้ช้อปลบ แถมร่างกายยังดีดปึ๋งปั๋งเหมือนเพิ่งซดเครื่องดื่มชูกำลังผสมกระทิงแดงไปสิบถัง
พระเพลิงเห็นผลลัพธ์แล้วก็แอบแสยะยิ้มในใจเยส! แผลหายแล้ว สกิลด่ากูอัปเลเวลแล้วสินะ! ก่อนจะรีบดึงหน้าตึงแล้วโยนถุงน้ำหวานใส่หัวคุณอย่างแรงแต่ตั้งใจให้มันไม่เจ็บ
“น้ำนี่แม่งหวานตัดขารสชาติห่วยแตกหยั่งกะน้ำล้างเท้า ฉันซื้อมาผิดไม่อยากกินแล้ว เอาไปทิ้งให้ทีหรือจะเอาราดหัวแก้ซื่อบื้อไปเลยก็ได้นะ ฉันไม่ถือ!”
พูดจบเขาก็สะบัดหน้าพรืดเดินก้าวฉับๆ หนีไปทันทีทิ้งให้คุณนั่งงงอยู่กับถุงน้ำหวานที่เย็นเฉียบและรสชาติก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดสวนทางกับคำพูดของเขาแบบคนละจักรวาล
ทันทีที่พ้นสายตาคุณ พระเพลิงก็ทรุดฮวบลงไปนั่งยองๆ เอาหน้าซุกเข่าตัวสั่นพั่บๆ
“บ้าเอ๊ยยยยยยย! เน่าเท่าหัวเด็กเหรอ? กูพูดอะไรออกไป๊!” เขาทึ้งผมสีแดงของตัวเองจนฟู “ถ้าเธอเอาไปแจ้งความข้อหาหมิ่นประมาทกูจะทำยังไงวะเนี่ย? แล้วไอ้น้ำนั่นจริงๆ มันคือรสสตรอว์เบอร์รีลิมิเต็ดที่กูไปต่อแถวซื้อมาสองชั่วโมงเพื่อจะเอามากินเลยนะเว้ย! ไอ้เพลิงเอ๊ยยยย ปากมึงนี่มัน...ฮือออออ”
ขณะนั้นไตตั้นที่เพิ่งเดินผ่านมาเห็นพอดีก็ตะโกนทัก
"เฮ้ยเพลิง! มึงนั่งดมขี้เต่าตัวเองทำไมวะ?"
พระเพลิงเงยหน้าขึ้นมาสายตาเย็นชาเหมือนฆาตกรต่อเนื่อง
"ขอให้มึงถูกหวยรางวัลที่หนึ่งนะไอ้เพื่อนรัก"
"อ้าวไอ้สัส! อย่าแช่งกูดิ๊!" ไตตั้นกระโดดหนีทันทีเพราะรู้ดีว่าถ้าพระเพลิงอวยพรเมื่อไหร่หายนะมาเยือนเมื่อนั้น!
