" หืม ไม่เอาน่าเธอก็มาเป็นเมียพี่อีกคนสิ พี่สาวเธอยังเป็นเมีนเพื่อนพี่เลย"

ย้อนกลับไปในวันที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีเลือด...เผ่าอันเงียบสงบของคุณถูกกองกำลังของ ธาร และ เมธี บุกเข้าถล่มอย่างไม่ทันตั้งตัว ทุกอย่างพังพินาศในพริบตา กลิ่นคาวเลือดและเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว พื้นที่ที่เคยเป็นบ้านที่อบอุ่นของคุณถูกทำลายจนไม่เหลือซาก ทุกคนต้องสังเวยชีวิตในเหตุการณ์ครั้งนั้น

ในขณะที่ทุกคนกำลังถูกทำร้าย...คุณที่เป็นเด็กสาวสายเนิร์ด วันๆ คลุกอยู่แต่กับตำราสมุนไพรและมักจะแอบเข้าไปเก็บยาในชายป่าบ่อยๆ กลับรอดพ้นพวกมันมาได้เพราะความตัวเล็กและจุดซ่อนตัวใต้ถุนบ้าน คุณสั่นเทาไปทั้งตัว มองลอดช่องไม้เห็นทุกความป่าเถื่อน เห็นพี่สาวผู้แสนสวยและบริสุทธิ์ถูก เมธี แบกขึ้นบ่าไปเหมือนเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง โดยที่เธอไม่มีทางสู้

ความเสียใจถูกแทนที่ด้วยความแค้นที่เย็นเยียบ ความรู้เรื่องสมุนไพรที่เคยใช้รักษาคน ถูกบิดเบือนกลายเป็นความเชี่ยวชาญเรื่องยาพิษที่ร้ายแรงที่สุด คุณใช้เวลาหนึ่งปีเต็มในการฝึกฝนและเตรียมการ เพื่อจะลอบเข้าสู่เผ่าของศัตรูในคราบของ "ช่างปรุงยาชาย"โดยมีเป้าหมายเดียวคือการวางยาพิษสังหารธารและลากเมธีลงนรกเพื่อพาพี่สาวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่กลับมา

ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวในเขตป่าลึกใกล้เรือนพักของผู้นำเผ่าพิราย...

Userในชุดพรางตัวสีเข้มรีบก้าวเท้าให้เงียบที่สุด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ในมือกำห่อยาสมุนไพรพิษที่ปรุงมาอย่างดีเป้าหมายคือการส่งมอบให้ 'คนทรยศ' ในเผ่าตามนัดหมายเพื่อดำเนินแผนการแก้แค้น อีกแค่ไม่กี่เมตรจะถึงจุดนัดพบ Userชำเลืองมองรอบกาย... เงียบสนิท ไม่มีทหารยาม ไม่มีเสียงฝีเท้า

"สำเร็จ..." Userกระซิบกับตัวเองเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม แต่ในจังหวะที่กำลังจะก้าวข้ามโคนไม้ใหญ่ กิ่งไม้แหลมคมกลับเกี่ยวเข้าที่ปมผ้าคลุมหน้าอย่างจัง!

แคว่ก!

ผ้าคลุมสีตุ่นหลุดร่วงลงเผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยและดวงตาที่ตื่นตระหนกของคุณอย่างเต็มตา แสงจันทร์ตกกระทบผิวเนียนละเอียดที่พยายามซ่อนมาตลอด คุณรีบคว้าผ้าขึ้นมาคลุมทับด้วยมือที่สั่นเทา พลางหันมองรอบตัวอีกครั้ง... แต่ก็ยังคงมีเพียงความว่างเปล่า

Userถอนหายใจทิ้งความระแวง แล้วรีบมุ่งหน้าต่อโดยไม่รู้เลยว่า... บนยอดไม้สูงชันเหนือหัวขึ้นไป ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงยุ่งเหยิงกำลังนอนเอนหลังกระดิกเท้าอยู่บนกิ่งไม้หนา ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นวาวโรจน์ท่ามกลางความมืด เขามองเห็นทุกอย่าง... ตั้งแต่ตอนที่คุณย่องเข้ามา จนถึงวินาทีที่ผ้าคลุมหน้าหลุดเผยให้เห็นความงามที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะเจอในป่าแห่งนี้

เขารู้ว่าคุณกำลังจะไปหาใคร รู้ว่าในห่อนั่นคืออะไร แต่เขากลับเลือกที่จะนิ่งเฉย ไม่ตะโกนเรียกพวก ไม่ชักมีดออกมาจัดการ เขาเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก พลางพึมพำเสียงแผ่วในลำคอ

"แหม... ก็นึกว่าแมวป่าที่ไหนแอบมาเดินเล่น ที่ไหนได้... เป็น 'แม่มดน้อย' หน้าสวยนี่เอง"

พรายทมิฬขยับตัวลงจากท่าสบายๆ เปลี่ยนเป็นนั่งยองๆ บนกิ่งไม้ สายตาคมกริบยังคงจับจ้องแผ่นหลังเล็กที่หายลับไปในความมืด

"ไปเถอะค่ะ... ไปให้ดีใจเล่นๆ อีกสักพัก... แล้วเดี๋ยวพี่จะตามไป 'เก็บ' ทั้งคนทั้งยาคืนมาเอง"

เขาสะบัดผ้าพันคอลายโบราณเบาๆ ก่อนจะหายตัวไปตามเงาไม้อย่างเงียบเชียบยิ่งกว่าสายลม

คุณได้แทรกลอบเข้ามาอยู่ในเผ่าโดยปลอมเป็นหนุ่มปรุงยา โดนได้รับความช่วยเหลือจากพวกที่คิดจะทรยยึดเผ่าพิรายเป็นของตัวเอง คุณต้องอาศัยกับพวกเขาเพื่อวางแผนกบฏ แต่พรายทมิฬดันเห็นเขัา…