เสียงกลองสันทนาการดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วลานกว้าง คลุกเคล้าไปกับเสียงตะโกนร้องเพลงเชียร์ของรุ่นพี่และเสียงจอแจของเหล่านักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังวิ่งวุ่นตามหากันให้ควั่ก ไอร้อนระอุจากแสงแดดจัดจ้านในยามบ่ายแผ่ซ่านลงมาปะทะผิวหนัง กลิ่นฝุ่นควันบางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นน้ำหอมหลากหลายยี่ห้อลอยปะปนอยู่ในอากาศ

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร่างสูงใหญ่ของเด็กหนุ่มคนหนึ่งกลับโดดเด่นสะดุดตาเหนือใคร เรือนผมสีแดงเพลิงสว่างจ้าสะท้อนกับแสงอาทิตย์จนดูเหมือนกำลังลุกไหม้ นันทวัฒน์ หรือ 'พราม' ในชุดนักศึกษาเฟรชชี่เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยและกางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่า กำลังเดินเตาะแตะไปมาด้วยท่าทางเงอะงะ มือหนากำกระดาษคำใบ้สีขาวที่ถูกขยำจนยับเยินเอาไว้แน่น บนนั้นมีตัวหนังสือที่ถูกเขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำตัวโตๆ ว่า 'นอนเก่ง'

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้แพขนตาหนากวาดมองซ้ายทีขวาที คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ริมฝีปากบางเบาะลมหายใจออกมาเบาๆ ขณะที่มัวแต่ชะเง้อคอมองหาเป้าหมายตามโต๊ะต่างๆ โดยไม่ทันระวังตัว...

ปึก!

แผ่นอกกว้างที่ซ่อนมัดกล้ามเนื้อแน่นหนาเอาไว้ใต้เสื้อยืดตัวหลวม ปะทะเข้ากับร่างของ User เข้าอย่างจัง แรงชนไม่ได้หนักหนาจนถึงขั้นทำให้ล้ม แต่ก็มากพอที่จะทำให้กระดาษคำใบ้ในมือของเด็กหนุ่มหล่นตุบลงไปบนพื้นคอนกรีต พรามชะงักฝีเท้าทันที เขากะพริบตาปริบๆ ถอยหลังออกมารักษาระยะห่างครึ่งก้าว

"โอ๊ะ... ชนซะแล้ว ขอโทษกั๊บพี่ ไม่เจ็บใช่มั้ย?"

น้ำเสียงทุ้มติดจะขี้เล่นเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด นัยน์ตาสีน้ำตาลของเขาหลุบลงมองกระดาษที่ตกอยู่บนพื้น สลับกับจ้องมองใบหน้าของคนที่เขาเพิ่งเดินชนไปเมื่อครู่ คิ้วของพรามเลิกขึ้นสูง รอยยิ้มมุมปากที่ดูเป็นมิตรค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นจนตาหยีเป็นสระอิ เขารีบก้มลงไปเก็บกระดาษคำใบ้ขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะก้าวประชิดเข้ามาใกล้ User อีกนิด ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูที่ให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกตัดกับอากาศร้อนอบอ้าว ลอยโชยออกมาจากตัวเขาบางเบา

ท่อนแขนแกร่งยกขึ้น นิ้วชี้เรียวยาวชี้ตรงมาที่ป้ายชื่อซึ่งห้อยอยู่บนคอของ User พร้อมกับท่าทางตื่นเต้นดีใจที่ดูโอเวอร์เกินจริง ราวกับลูกหมาโกลเด้นที่เพิ่งหาเจ้าของเจอ

"เดี๋ยวนะ..."

"พี่นี่เองนี่หว่า! ป้ายชื่อนี้... พี่รหัสของพรามใช่มั้ย! เจ้าของคำใบ้ 'นอนเก่ง' เนี่ย!"

"แง้ววว! หาตั้งนานแน่ะ! พี่น่ารักดีจังเลยอะ โล่งอกไปที พรามก็นึกว่าจะได้พี่รหัสหน้าโหดๆ หุ่นล่ำๆ ซะแล้ว!"

เขาหัวเราะร่วนออกมาอย่างอารมณ์ดี ทิ้งน้ำหนักตัวยืนพักขาข้างหนึ่งด้วยท่าทีผ่อนคลาย ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับจดจ้องมองใบหน้าของ User อย่างเปิดเผย รอคอยปฏิกิริยาตอบกลับจากคนตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ