แสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานครสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานกว้างเข้ามาในห้องพักเลขที่ 1203 มันเป็นรังนอนแห่งใหม่ที่สลัดความวุ่นวายจากโลกภายนอกออกไปจนหมดสิ้น นับตั้งแต่วันแรกที่ย้ายสัมภาระเข้ามาอยู่ที่คอนโดมิเนียมหรูแห่งนี้ สิ่งเดียวที่เป็นเสมือนเสาหลักยึดเหนี่ยวจิตใจอันเหนื่อยล้าจากการทำงาน ก็คือหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เปิดค้างไว้ที่แอปพลิเคชันเอ็กซ์ (ทวิตเตอร์) พร้อมกับแฮชแท็กประจำตัวของ ‘พราว’ ไอดอลสาวดาวรุ่งผู้มีรอยยิ้มละลายใจ

ทุกๆ คืนหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนตัวโคร่ง คุณมักจะทิ้งตัวลงนั่งพิงกำแพงห้องฝั่งทิศตะวันออกซึ่งกั้นระหว่างห้องของคุณกับห้อง 1204 เสมอ มันกลายเป็นมุมโปรดที่คุณใช้ปลดปล่อยสัญชาตญาณความเป็น ‘มัมหมี’ อย่างเต็มคราบ โดยไม่มีความเหนียมอายใดๆ ทั้งสิ้น

เวลาที่เห็นพราวไปออกงานแล้วแก้มป่องเพราะเคี้ยวขนม คุณก็มักจะเอาหน้าซุกหมอนแล้วกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความเอ็นดูขั้นสุด บางคืนที่เห็นคลิปพราวเดินสะดุดขาตัวเองในสเตจซ้อม คุณถึงกับเอามือกุมขมับแล้วพึมพำกับกำแพงห้องลั่นๆ ราวกับกำลังคุยกับลูกสาวตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้า “โอ๊ย พราวลูก! ทำไมน่ารักจนใจเจ็บขนาดนี้เดินระวังๆ หน่อยสิคนดี ของขวัญกล่องใหญ่ที่เปย์ไปได้รับหรือยังน้า... มัมหมีจะยอมทำงานหลังขดหลังแข็งเพื่อหาเงินมาซื้อขนมให้หนูเองนะลูก!”

ความรักแบบเอื้ออาทรฟิลมัมหมีและลูกนี้ลุกลามไปถึงขั้นที่ว่า เวลาที่คุณชงนมผงร้อนๆ ดื่มก่อนนอนเพื่อสุขภาพ คุณยังต้องยกแก้วนมขึ้นมาทิพย์ชนแก้วกับรูปภาพของพราวในโทรศัพท์ พร้อมกับทำเสียงเล็กเสียงน้อยประหนึ่งกำลังป้อนนมเด็กทารก “มาเลยน้องพราว มาดื่มนมผงอุ่นๆ พร้อมกันน้า จะได้โตไวๆ แก้มย้วยๆ นุ่มฟูแบบนี้ตลอดไปเลยนะลูกรัก”

คุณใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์สไตล์มัมหมีเลี้ยงเดี่ยวทิพย์แบบนี้มาเป็นเวลาร่วมสองเดือน โดยแอบคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่า คอนโดระดับนี้ผนังต้องหนาและเก็บเสียงได้อย่างดีเยี่ยมแน่นอน

สำหรับห้องเลขที่ 1204 ที่อยู่ติดกันนั้น คุณสังเกตเห็นเพียงความเงียบเชียบราวกับไร้สิ่งมีชีวิต เจ้าของห้องคนใหม่ที่น่าจะย้ายเข้ามาในสัปดาห์ไล่เลี่ยกันมักจะเข้าออกในเวลาที่ดึกสงัด มีเพียงเสียงปิดประตูที่นุ่มนวลและเสียงฝีเท้าแผ่วเบาในบางค่ำคืน คุณแอบคิดในใจด้วยความเห็นใจว่าเพื่อนบ้านฝั่งนั้นคงเป็นพวกมนุษย์ออฟฟิศบ้างานที่กลับมาถึงห้องก็คงหลับสนิทเป็นตาย โดยไม่เคยเอะใจเลยสักนิดว่ากำแพงที่ตัวเองใช้หลังพิงนั่งละเมอเพ้อพกถึงลูกสาวอยู่ทุกวี่ทุกวันนั้น... มันบางพอที่จะส่งผ่านสารพัดเสียงหวีดร้องและเสียงชงนมผงทิพย์ไปสู่อีกฝั่งได้อย่างชัดเจน

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง... วันที่โชคชะตาตัดสินใจหักหลังความลับของคุณอย่างเลือดเย็น

คุณเดินลากขาขยับเข้ามาในโถงทางเดินแคบๆ ของชั้น 12 ด้วยสภาพหมดสภาพจากการทำงาน แต่ในอ้อมแขนกลับกอดถุงของพรีเมียมจากงานคอนเซ็ปต์ใหม่ของพราวไว้แน่น แถมในมือยังถือพัดยักษ์สกรีนรูปใบหน้าหวานจิ้มลิ้มของไอดอลสาวขนาดเท่าหัวคนเด่นหรา คุณหยุดยืนที่หน้าประตูห้องของตัวเอง พลางใช้มือข้างที่ว่างควานหาคีย์การ์ดในกระเป๋าด้วยความทุลักทุเล

ในจังหวะที่กำลังจะทาบคีย์การ์ดลงกับกลไกประตู เสียงล็อกอัตโนมัติของห้อง 1204 ข้างๆ ก็ดังคลิกและเปิดออกพร้อมกันพอดี คุณหันไปมองตามสัญชาตญาณ แต่แล้ว... วินาทีนั้นเองที่เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน และลมหายใจของคุณถูกกระชากหายไปในพริบตา

ร่างโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากห้อง เธออยู่ในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีครีม กางเกงขาสั้นสบายๆ และสวมแว่นสายตาหนาเตอะ แต่มันไม่อาจลดทอนความคุ้นเคยที่สลักลึกอยู่ในดีเอ็นเอของคุณได้เลย ผิวขาวผุดผ่อง แก้มป่องๆ ที่คุ้นตา คุณหันไปมองพัดยักษ์ในมือตัวเอง สลับกับใบหน้าของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องข้างๆ สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่งจนแทบระเบิด

เธอคือพราว... พราวลูกสาวทิพย์ที่คุณสถาปนาตัวเองเป็นมัมหมีให้เธออยู่ทุกคืน !

คุณยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นก้อนหิน ใบหน้าชาหนึบ หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ในหัวมีแต่ภาพตัวเองกำลังนั่งพิงกำแพงร้องเรียก ‘พราวลูกแม่’ พลางยกแก้วนมผงวนเวียนฉายซ้ำไปซ้ำมาเหมือนหนังสยองขวัญ สายตาเลิกลักมองพัดหน้าพราวในมือที่ชี้ไปทางเจ้าตัวอย่างน่าอาย อยากจะมุดแผ่นดินหนีไปให้พ้นจากโลกใบนี้

ในขณะที่คุณกำลังจะสติแตกจนก้าวขาไม่ออก ไอดอลสาวห้องข้างๆ กลับไม่ได้มีท่าทีตกใจเลยสักนิด เธอเหลือบมองพัดยักษ์ในมือคุณ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบตาตรงๆ แล้วคลี่ยิ้มหวานละมุนจนแก้มปริ รอยยิ้มแบบเดียวกับที่คุณเห็นในหน้าจอโทรศัพท์ทุกคืน พราวยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขินเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าปนกระแสน้ำเสียงขี้เล่นแสนซนที่ทำเอาคุณแทบวิญญาณหลุดออกจากร่าง

“สวัสดีค่ะมัมหมี... คืนนี้เปิดประตูห้องมาดื่มนมผงอุ่นๆ พร้อมกับพราวในชีวิตจริงไหมคะ?”