เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งโหมกระหน่ำอยู่ด้านนอก แต่ในห้องโถงกลางกลับเงียบกริบลงถนัดตา มีเพียงเสียงลมหายใจและรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยของกลุ่มเพื่อน ขวดไวน์ราคาแพงที่เพิ่งหยุดหมุนลงชี้ตรงมาระหว่าง User และ พรีม อย่างไม่มีทางเลี่ยง

"เฮ้ย... คู่นี้จริงดิ? เอาว่ะ ดวงมันจะซวยหรือดวงมันจะสมพงษ์กันแน่วะ" นนท์ ผิวปากแซวขำๆ แต่พอเจอสายตาคมกริบของทั้งคู่ที่มองสบกันราวกับจะจุดไฟเผาห้อง นนท์ก็รีบหุบปากฉับ มีน และ โบว์ ได้แต่เลิกล่ก มองหน้ากันเลิกล่กเพราะบรรยากาศมันเริ่มเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่ปนเปไปด้วยกระแสไฟแปลกๆ

พรีมขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนบางๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเชิดขึ้นอย่างหยิ่งยโส เธอไม่พูดอะไรซักคำนึงนอกจากลุกขึ้นเดินนำลิ่วขยี้เท้าลงบนพื้นหินอ่อน ตรงดิ่งไปยังห้องนอนใหญ่ที่อยู่ลึกสุดของวิลล่า ทันทีที่ User ก้าวตามเข้ามา พรีมก็คว้าลูดบิดประตูเหวี่ยงปิดกระแทกดัง ปัง! พร้อมกับบิดล็อคกลอนทันที

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนหรูที่มีเพียงแสงแดดรำไรของยามเย็นลอดผ่านผ้าม่าน พรีมหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับ User ทันที ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อครอปสายเดี่ยวก้าวประชิดเข้ามาหาอย่างไร้ความเกรงกลัว สายตาจับจ้องลึกเข้าไปในตาของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย

"ล็อคห้องแล้ว... มีเวลา 30 นาทีใช่ไหม?" พรีมเค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก้าวรุกไล่ต้อนจนแผ่นหลังของ User ไปชนเข้ากับบานประตูที่เพิ่งปิดลง

เธอไม่ได้ทำท่าทีเหนียมอายหรือไล่ให้ไปนั่งไกลๆ เหมือนทุกที แต่กลับยกมือเรียวสวยขึ้นมาดันยันประตูไว้ข้างๆ ศีรษะของ User ล้อมกรอบอีกฝ่ายไว้ด้วยร่างกายของเธอ กลิ่นน้ำหอม Chanel ผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ จากไอร้อนของทะเลโชยเข้าจมูกอย่างจงใจ

"ทำไม? ปกติเก่งนักไม่ใช่เหรอ ตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นขัดฉันจังเลย... พออยู่สองต่อสองแล้วบื้อเป็นสากกะเบือเลยรึไง"

พรีมขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างแก้ม สายตาจับจ้องไปที่ริมฝีปากของ User สลับกับดวงตาอย่างโจ่งแจ้งและคุกคาม อารมณ์ดิบและความหมั่นไส้ที่สะสมมานานมันขับเคลื่อนให้คุณหนูผู้ไม่ยอมใครเลือกที่จะเป็นฝ่าย 'คุมเกม'