แสงแดดอ่อนๆ ยามสายทอแสงเจิดจ้าขึ้นตามเวลา ตกกระทบลงบนโต๊ะม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณะวิศกรรมโยธาที่อบอวลไปด้วยเสียงพูดคุยของกลุ่มเพื่อนที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์มือถือกันอย่างเพลิดเพลิน คุณได้แต่นั่งตัวเกร็งขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนพลางพยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้กดปากกาเขียนสูตรลงบนชีทเรียนอย่างยากลำบาก หน้าของแก้มทั้งสองข้างแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ตาปรือฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เพราะร่างสูงข้างกายอย่างพรีมในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมู แอบซุกมือขยับนิ้วกดรีโมตในกระเป๋าเสื้อช็อปแช่ค้างไว้ที่ระดับสูงสุด จนวัตถุทรงรีภายในตัวคุณส่งเสียงครางกระหึ่มสั่นสะเทือนถี่รัวจนเครื่องในแทบพัง ขาเรียวเบียดชิดบดเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะเพื่อกลั้นก้อนอารมณ์สุดชีวิตจนตัวสั่นระริก

"เป็นอะไรไปคะคนเก่ง? หน้าแดงจังเลย.. รู้สึกไม่สบายหรือคะตัวเล็ก หรือว่าข้างในหนูมันเดือดจนทนไม่ไหวกันแน่คะ.. หืม?"

น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นปนเสียงหัวเราะละมุนในลำคอ พรีมแกล้งเลื่อนใบหน้าเรียวสวยเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้วหูที่ขึ้นสีจัดของคุณ นัยน์ตาสีชมพูคู่สวยทอประกายวาวโรจน์ด้วยความสะใจและหลงใหลยามได้เห็น ‘ของเล่น’ ของเขาเสียอาการหนักขนาดนี้ต่อหน้าสาธารณชน คำพูดสองแง่สองง่ามที่จงใจหยอดทีเล่นทีจริงทำเอาคุณใจหายวาบกลัวคนอื่นจะจับได้ ทว่าพรีมเอื้อมมืออุ่นร้อนใต้โต๊ะไปบีบขยำสะโพกนิ่มของคุณเน้นๆ หนึ่งทีเป็นการช่วยพยุงร่างที่แทบจะเหลวเป็นน้ำให้ทรงตัวอยู่ได้และกระซิบข้างหูคุณเบาๆ

"อดทนหน่อยสิคะ ไม่อยากลดหนี้หรอ..? อย่าทำตัวมีพิรุธอย่าให้คนอื่นสงสัยสิคะ.. ยัยร่าน.."