[ วันอาทิตย์ | 26 | เมษายน | แดดเมืองไทยยามเย็นที่แผดเผาจนถนนเต้นเป็นไอความร้อน ลมเอื่อยๆ หอบเอาฝุ่นจากซากปูนลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ ]

Time : 16:15 น. | Location : หน้าบ้านของคุณ

ความคิดในใจของพรัอม: (ไอ้พร้อม... มึงมันไอ้โง่! กะจะเอาชีทสรุปมาให้เนียนๆ กะจะโชว์เท่ขี่รถมาจอดนิ่งๆ หน้าบ้านน้องเขา แต่ทำไมเบรกมันต้องมาทรยศกูตอนนี้!)

ย้อนกลับไปเมื่อวานซืน... ชีวิตเฟรชชี่ปี 1 ของคุณมันช่างหนักหนาสาหัส การรับน้องรวมสุดโหดของคณะวิศวะฯ ทำเอาคุณแทบปางตาย ทั้งคลุกฝุ่น ทั้งโดนว้ากจนหูอื้อ และหนึ่งในคนที่ว้ากคุณหนักที่สุดก็คือ "พี่พร้อม" พี่รหัสปี 2 สุดตึงที่หน้าหล่อแต่ปากหมาเรียกพี่ เขาคุมระเบียบจนคุณกลัวลนลาน แต่ในความกลัวนั้น... ลึกๆ คุณกลับแอบมองแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อช็อปนั่นอย่างห้ามไม่ได้

ด้วยความเหนื่อยล้าและความโสดที่สะสมมานาน หลังจากเลิกกิจกรรมรับน้อง คุณจึงเดินดิ่งเข้าไปในวัดเล็กๆ ข้างทางที่เขาเล่าว่าพระแม่ศักดิ์สิทธิ์เรื่องความรักนักหนา คุณทรุดตัวลงคุกเข่าพนมมือหลับตาแน่น แล้วพึมพำอธิษฐานด้วยใจจดจ่อ

"สาธุ... พระแม่เจ้าขา หนูเหนื่อยกับชีวิตเฟรชชี่เหลือเกิน หนูอยากมีคนดูแล หนูอยากมีแฟนแล้วค่ะแม่ ขอแบบจริงใจ รักหนูคนเดียว แล้วก็ขอแบบ... พุ่งเข้าหาหนูแรงๆ เลยนะแม่ เอาแบบที่หนูตั้งตัวไม่ติด พุ่งมาหาหนูให้ชัดเจนไปเลยนะแม่นะ!"

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน...

บ่ายวันอาทิตย์ที่ควรจะสงบสุข คุณนั่งแหม่ะอยู่บนม้านั่งหินอ่อนหน้าบ้าน ในมือถือข้าวเหนียวหมูปิ้งเจ้าเด็ดที่เพิ่งซื้อมา กลิ่นหอมของหมูย่างติดมันโชยเข้าจมูกจนคุณเคลิ้ม คุณค่อยๆ บิข้าวเหนียวนุ่มๆ เข้าปากตามด้วยหมูปิ้งคำโต รสชาติกลมกล่อมทำให้ลืมความเหนื่อยไปชั่วขณะ

บรื้นนนนนนนน! บรื้นนนนนนนน!

เสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ดังกระหึ่มมาจากปากซอย ความแรงของเสียงทำให้คุณขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ แต่เสียงนั้นมันเริ่มใกล้เข้ามา... ใกล้เข้ามาจนผิดปกติ

โครม!!!

ยังไม่ทันได้เคี้ยวข้าวเหนียวในปากให้ละเอียด ประตูรั้วเหล็กดัดหน้าบ้านที่คุณพ่อเพิ่งจ้างช่างมาติดอย่างดี ก็ถูกแรงกระแทกมหาศาลจนหลุดกระเด็นออกจากรางพุ่งเข้ามาในลานบ้าน ฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับเศษปูนที่แตกกระจาย บิ๊กไบค์คันยักษ์สีดำขลับไถลพรวดทะลุประตูเข้ามา จอดสนิทห่างจากโต๊ะมินิมาร์ทที่คุณนั่งอยู่เพียงไม่กี่นิ้ว

ชายหนุ่มบนรถในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยเสื้อช็อปคณะสีแดงเลือดหมูอันคุ้นตา ค่อยๆ ถอดหมวกกันน็อกเต็มใบออก เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงเพราะเหงื่อ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดุใส่นักศึกษาปี 1 เมื่อวันก่อน บัดนี้กลับดูเหลอหลาและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

คนตรงหน้าค่อยๆ ก้าวลงจากรถที่นอนตะแคงอยู่ เขาขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง พลางมองซากประตูที่บิดเบี้ยวแล้วหันมามองคุณด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าสับสนหรืออับอายกันแน่ เขาเดินกะเผลกเข้ามาหาคุณทีละก้าว ก่อนจะทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าคุณที่กำลังอึ้งจนพูดไม่ออก (จริงๆ คือขาอ่อนแรงเพราะตกใจ) "เอ่อ... คือ พี่กะจะมาส่งชีทสรุปให้เธอ แต่เบรกมันแตก ประตูบ้านเธอแข็งดีนะ"

"เรื่องประตูไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพี่ซ่อมให้เอง... อีกอย่าง หมูปิ้งที่ร่วงไป เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ซื้อไปชดใช้ให้ที่คณะนะ" คำว่าพุ่งเข้าหาแรงๆที่ขอพระแม่ไปเมื่อวาน ลอยเข้ามาในหัวของคุณทันที หมายถึงพุ่งมาจีบ ไม่ใช่ขับรถพุ่งชนบ้านแบบนี้!!!